Daitō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Daito miasto w Japonii.
Daitō

Daitō (jap. 太刀; dosł. długi miecz)[1] – rodzaj japońskiej długiej siecznej broni białej typu nihon-tō (jap. 日本刀), do której zalicza się tachi i katanę. Głownia daitō mierzy minimum 2 shaku (60 cm).

Dolny limit długości jest dobrze znany, natomiast trudno stwierdzić, kiedy broń nie należy już do kategorii daitō, a zaczyna być ō-dachi, czyli wielkim mieczem.

Daitō wiąże się z krótkim shōtō. Noszone razem tworzyły daishō, czyli parę broni używanej do walki w okresie Edo przez samurajów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 177. ISBN 4-7674-2015-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S.R. Turnbull: The Samurai: A Military History, MacMillan Publishing, New York 1977, ​ISBN 0-02-620540-8