Buława

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Buława (słowo pochodzenia tureckiego, ros. bułat) – broń obuchowa, udoskonalona forma kościanej lub drewnianej maczugi. Składała się ze styliska oraz kulistej lub gruszkowatej głowicy. Używana była do rozbijania hełmu przeciwnika. Znak dostojeństwa wojskowego. Popularna broń na wschodzie (starożytny Egipt, Mezopotamia, Indie, Persja, Imperium osmańskie) i w Europie (na Węgrzech, w Rzeczypospolitej i na Rusi). W Polsce znak urzędu hetmana w XVI-XVIII wieku, później marszałka w XX wieku. Aby podkreślić znaczenie dowódcy często wykonywano je z cennych materiałów i bogato dekorowano.[1][2]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9
  2. Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2010, s. 60-61, ISBN 978-83-01-16260-3
Wikimedia Commons