Espadon (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Espadon

Espadon, hispadon – rodzaj dużego miecza dwuręcznego piechoty, używanego w XV wieku i I połowie XVI wieku, głównie w formacjach piechoty szwajcarskiej i niemieckich landsknechtów oraz przez eskorty dowódców i chorągwi. Jego przeznaczeniem była walka z formacjami pikinierów i halabardników, wobec których inne bronie nie były skuteczne.

Długość miecza sięgała 180 cm, w tym długość głowni do 150 cm. Miał on duży jelec, w formie dwóch stosunkowo długich ramion, zwykle nachylonych lekko w kierunku głowni, często zdobionych. Długa rękojeść pozwalała na w miarę sprawne operowanie oburącz ciężkim mieczem o sporej bezwładności, wykorzystując zasadę dźwigni. Poniżej rękojeści i jelca znajdował się krótki tępy odcinek głowni (ricasso), pozwalający na trzymanie go jedną z dłoni, często obciągnięty skórą. Odcinek ten od głowni właściwej oddzielały sporych rozmiarów wąsy, zapewniające dodatkową ochronę dla dłoni przed ciosami ześlizgującymi się po głowni.

Miecze tego typu noszono bez pochwy na ramieniu lub przewieszone przez plecy. Głównym sposobem walki były ukośne cięcia znad głowy.

Zobacz też: miecz dwuręczny, flamberg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ​ISBN 83-01-13506-9