Pałasz waloński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pałasz walońskipałasz, broń biała jazdy francuskiej z I połowy XVII w., będąca konstrukcyjnie formą pośrednią między szablą i rapierem. Zwany często błędnie szpadą walońską.

Charakteryzował się długą, prostą i obosieczną (czasem jednosieczną) głownią z podłużną ością, rękojeścią typu zachodnioeuropejskich rękojeści szablowych z jelcem krzyżowo-tarczowo-kabłąkowym, paluchem (nad tarczką od strony wewnętrznej) przeznaczonym do przełożenia kciuka dla pewniejszego uchwytu, ale bez ricassa. Bronią tą, przeznaczoną tak do cięcia, jak i do kłucia, walczono jak szablą.

W II poł. XVII w. rozpowszechnił się w Niemczech, będąc w użyciu zarówno w rajtarii, jak i w piechocie. W Polsce mógł być stosowany przez Szwedów lub przez zaciężne oddziały niemieckie.

Rękojeść tej broni stanowiła punkt wyjścia do wykształcenia się opraw rękojeści szpad XVIII-wiecznych.

Bibliografia[edytuj]