Pata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy broni białej. Zobacz też: inne znaczenia słowa PATA.
Pata
Przekrój i sposób trzymania paty

Pata – oryginalny oręż z południowych Indii, rodzaj miecza, używanego przez Marathów.

Wykonywano je ze importowanych głowni europejskich, prostych, płaskich, długich na około metr. Charakterystyczną cechą paty była rękojeść rękawicowa, szczelnie chroniąca dłoń i całe przedramię, na kształt rycerskiej rękawicy. Dłoń chroniona była przez kulistą osłonę, wewnątrz której znajdował się poprzeczny uchwyt do trzymania broni. Pancerny mankiet posiadał klamrę, do wkładania dłoni w rękojeść. Z zewnątrz rękojeści były często bogato zdobione cyzelowaniem, złoceniem i perforacją; wnętrze miękko wyścielano tkaniną[1].

W walce miecz stawał się właściwie przedłużeniem ramienia, a wytrenowany szermierz mógł zadawać ciosy właściwie we wszystkich kierunkach[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zdzisław Żygulski: Broń wschodnia. Turcja, Persja, Indie, Japonia. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1986, s. 116. ISBN 83-03-01484-6.