Bonifacy II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy papieża. Zobacz też: Bonifacy II (markiz Montferratu).
Bonifacy II
Bonifacius II
Papież
Bonifacy II
Data śmierci 17 października 532
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 22 września 530

Bonifacy II (ur. w Rzymie, zm. 17 października 532 tamże) – papież, którego pontyfikat przypadał w okresie od 22 września 530[1] do 17 października 532[2].

Życiorys[edytuj]

Pochodził z rodziny germańskiej, był synem Sigibulda i urodził się w Rzymie[2]. Na papieża wyznaczył go poprzednik, Feliks IV[1], wbrew woli cesarza Bizancjum Justyniana I. Senat wydał wówczas edykt zakazujący jakiejkolwiek dyskusji nt. sukcesji papieskiej, za życia papieża[2]. W pierwszych tygodniach pontyfikatu przyszło Bonifacemu rywalizować z antypapieżem wspieranym przez Justyniana, Dioskurosem, jednak rywal zmarł niespełna miesiąc później[1]. Po tym krótkim okresie schizmy, papież nakazał 60 duchownym, którzy poparli Dioskura, do pisemnego przyznania się do winy i przyrzeczenia poprawy[2]. Pomimo obowiązujących praw, on także na synodzie w 531 roku chciał wyznaczyć swojego następcę – Wigiliusza, jednak wkrótce potem się z tego wycofał[2].

Za jego pontyfikatu odbył się drugi synod w Orange (lipiec 529), a także synod w 532, który potwierdził prawa Rzymu do Ilirii[2]. Został pochowany w Bazylice św. Piotra[2].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 34. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f g John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 84-85. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj]