Leon IX

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon IX
Leo Nonus
Bruno, hrabia Egisheim-Dagsburg
Papież
Leon IX
Herb Leon IX
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1002
Eguisheim
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1054
Rzym
Papież
Okres sprawowania 1049-1054
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 12 lutego 1049
Święty
Leon
Święty Kościoła katolickiego
Ilustracja
Czczony przez Kościół katolicki
Wspomnienie 19 kwietnia

Leon IX (łac. Leo IX, właśc. Bruno, hrabia Egisheim-Dagsburg[1]; ur. 21 czerwca 1002 w Eguisheim, zm. 19 kwietnia 1054 w Rzymie[2]) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 12 lutego 1049 do 19 kwietnia 1054[1].

Życiorys[edytuj]

Wczesne życie[edytuj]

Był niemieckim papieżem, pochodzącym z Alzacji, kuzynem Henryka III[1]. Przed wyborem na papieża, współpracował ze swoim krewnym Konradem II, który 9 września 1027 roku powołał go na biskupa Toul[2]. Po śmierci Damazego II, lud rzymski chciał elekcji biskupa Lyonu, Halinarda, jednak król Henryk odmówił i, w grudniu 1048 roku w Wormacji wyznaczył na Stolicę Piotrową biskupa Brunona[2]. Ponieważ Leon chciał również zyskać aprobatę ludu rzymskiego, przyjął nominację dopiero w następnym roku[1].

Pontyfikat[edytuj]

Rozpoczął reformę odnowy moralnej Kościoła, wzorując się na zasadach klasztoru Cluny[1]. Skupił dookoła siebie przedstawicieli kultury i Kościoła, jak Hugo Candidus z klasztoru w Remiremont, Humbert z klasztoru w Moyenmoutier, a także Hildebrand i Fryderyk z Liege[2]. Współpracował także z opatem Hugonem z Cluny i Piotrem Damianim[2].

Leon IX zwoływał liczne[3] synody, które zajmowały się głównie zwalczaniem w Kościele symonii i wprowadzeniem celibatu wśród kleru (papież przywrócił pokuty nałożone przez Klemensa II)[2]. Potępił Berengara z Tours, który twierdził, że podczas Eucharystii, chleb i wino tylko symbolicznie zmieniają się w ciało i krew Chrystusa[2]. Leon odbył także wiele podróży do Niemiec i Francji w celu odnowy kościelnej[1].

W maju 1053 roku, papież musiał chronić Państwo Kościelne przed atakami Normanów i w tym celu stanął na czele słabo uzbrojonej armii[2]. Bez pomocy cesarskiej (liczył wprawdzie na sojusz z katepanatem Italii Argyrosem) poniósł dotkliwą klęskę w bitwie pod Civitate[2]. Wówczas został wtrącony do więzienia na dziewięć miesięcy i zmuszony do oddania w lenno Robertowi Guiscardowi księstwa Apulii[4]. Sytuacja ta doprowadziła do konfliktu pomiędzy patriarchą Konstantynopola Michałem Cerulariuszem, a Kościołem rzymskim, jednak sytuacja polityczna wymagała uzyskania porozumienia[2]. W tym celu legaci papiescy (Leon przebywał jeszcze wówczas w więzieniu), na czele z kardynałem Humbertem, udali się na negocjacje w styczniu 1054 do Konstantynopola[2]. Obie strony pozostały jednak nieprzejednane, wskutek czego 16 lipca 1054 roku kardynał Humbert złożył na ołtarzu w Hagia Sofia bullę ekskomunikującą Cerulariusza[1]. Patriarcha Konstantynopola odpowiedział ekskomuniką Kościoła łacińskiego 24 lipca tego samego roku[2].

Śmierć[edytuj]

Papież został uwolniony z więzienia i 12 marca 1054 roku przewieziony z Benewentu do Rzymu[2]. Był już wtedy słaby i schorowany, przez co zmarł około miesiąc później – 19 kwietnia[2]. Tuż po śmierci papieża, doszło do schizmy wschodniej (lipiec 1054) – rozłamu ze Wschodnimi Patriarchatami[1].

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 19 kwietnia[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 71-72. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f g h i j k l m n John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 205-207. ISBN 83-06-02633-0.
  3. Praca zbiorowa: Oxford – Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie – Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 55. ISBN 978-83-7425-697-1.
  4. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 351. ISBN 83-85719-85-7.

Bibliografia[edytuj]