Paweł I (papież)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł I
Paulus
Papież
Biskup Rzymu
Ilustracja
Kraj działania

Państwo Kościelne

Data i miejsce urodzenia

brak danych
Rzym

Data i miejsce śmierci

28 czerwca 767
Rzym

Miejsce pochówku

bazylika św. Piotra

Papież
Okres sprawowania

757–767

Wyznanie

chrześcijaństwo

Kościół

rzymskokatolicki

Pontyfikat

29 maja 757

Święty
Paweł
Ilustracja
Czczony przez

Kościół katolicki

Wspomnienie

28 czerwca

Paweł I (ur. w Rzymie, zm. 28 czerwca 767[1]) – święty Kościoła katolickiego, 93. papież w okresie od 29 maja 757 do 28 czerwca 767[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako Rzymianin, syn Konstantyna z rodziny zamieszkującej rejon S. Maria in Via Lata (Via del Corso)[3][4] Późniejsza tradycja przypisała mu przynależność do rodu Orsini[2], co jednak jest wątpliwe z uwagi na brak potwierdzenia w źródłach współczesnych[5][6]. Później był diakonem w Rzymie często zatrudnianym przez swojego starszego brata, papieża Stefana II[2] w negocjacjach z królami Lombardii. Na papieskim dworze swego brata odgrywał dużą rolę i miał udział w utworzenie Państwa Kościelnego przez króla Franków Pepina III[1].

Po śmierci Stefana został wybrany jego następcą[2]. Jego pontyfikat był zdominowany przez stosunki z władcami frankijskimi i królami Lombardii oraz Cesarstwem Bizantyjskim. Zapisał się w historii jako ten, któremu udało się powiększyć państwo papieskie. O swojej elekcji powiadomił monarchę Franków używając formuły, którą wcześniej przesyłano po wyborze egzarsze Rawenny namiestnikowi cesarza bizantyjskiego[1]. Wbrew obietnicy, nowy król Longobardów, Dezyderiusz odmówił zwrotu ziem Państwu Kościelnemu, a także najechał na nie w 758 roku i podbił księstwa Spoleto i Benewent[1]. Zaniepokojony Paweł poprosił o pomoc Pepina, który jednak był zaabsorbowany zapobieżeniem powstania koalicji bizantyńsko-longobardzkiej[1].

Podczas swego pontyfikatu kontynuował politykę brata. Jako pierwszy papież wręczył królowi Franków miecz symbolizujący świeckie ramię kościoła. Kolegium doradcze Pawła I stanowili biskupi podmiejskich parafii. Potępienie przez Konstantyna V kultu obrazów i figurek papież zmusiło go znowu do szukania poparcia u Pepina III[1]. W bazylice św. Piotra zbudował nową kaplicę w której umieszczono relikwie św. Petroneli. On też nakazał rozmieszczać w rzymskich kościołach relikwie wydobyte z katakumb.

Zmarł w bazylice św. Pawła, gdzie schronił się przed upałami i tam został pochowany[2]. Po 3 miesiącach jego ciało przeniesiono do bazyliki św. Piotra[2].

Jego wspomnienie liturgiczne przypada w dzienną rocznicę śmierci[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 132-133. ISBN 83-06-02633-0.
  2. a b c d e f Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 47-48. ISBN 83-7006-437-X.
  3. PAOLO I (wł.). Enciclopedia dei Papi (2000). [dostęp 2012-10-21].
  4. PAOLO (?-767) (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2012-10-21].
  5. ORSINI (wł.). Enciclopedia dell' Arte Medievale (1997). [dostęp 2012-10-21].
  6. Orsini (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-10-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hubert Jerzy Kaczmarski: Poczet Papieży: Biskupi Rzymu od św. Piotra do Jana Pawła II. Warszawa: Novum, 1986, s. 195.
  • Michał Kozłowski, Papież Paweł I (757–767)
  • Pope Paul I (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-10-14].