Walenty Aleksander Czapski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walenty Aleksander Czapski
Ilustracja
Herb Walenty Aleksander Czapski
Data urodzenia 1682
Data i miejsce śmierci 4 marca 1751
Gdańsk
biskup przemyski
Okres sprawowania 1737-1741
biskup kujawski
Okres sprawowania 1741-1751
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 11 lutego 1737
Sakra biskupia 16 czerwca 1737
Odznaczenia
Order Orła Białego
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 czerwca 1737
Konsekrator Jan Aleksander Lipski
Współkonsekratorzy Andrzej Pruski

Walenty Aleksander Czapski (ur. przed 22 lutego 1682, zm. 4 marca 1751) – polityk, opat pelpliński, biskup przemyski, biskup kujawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Aleksandra Czapskiego, podkomorzego wendeńskiego i Anny z Białochowskich, brat Jana (pułkownik), Macieja (major), Piotra (chorąży pomorski) i Michała (wojewoda malborski).

Po święceniach kapłańskich uzyskał liczne beneficja kościelne. Od 1708 był proboszczem świeckim, 29 kwietnia 1711 uzyskał kanonię poznańską, a 1 lipca 1712 scholasterię. Posiadał także probostwo zbąszyńskie 1726-1734 i dubieckie. Kilkukrotnie był w tym czasie deputatem do Trybunału Głównego Koronnego z ramienia kapituły poznańskiej. 23 listopada 1728 uzyskał w Rzymie tytuł doktora obojga praw. W 1729 został wybrany na koadiutora opata pelplińskiego, Tomasza Franciszka Czapskiego, od 1730 opat komendatoryjny pelpliński (do 1736).

Podczas bezkrólewia 1733-1734 opowiedział się za Augustem III, działają na jego korzyść m.in. podczas sejmiku generalnego pruskiego w Grudziądzu z 2-6 września 1734 co przyniosło mu w 1735 nominacje na biskupstwo przemyskie, jednak prowizję papieską otrzymał dopiero w 1737 i wtedy też faktycznie objął władzę w diecezji. Był obecny na sejmie w 1738. W latach 1739-1740 był prezydentem Trybunału Skarbowego w Radomiu. Na sejmie w 1740 opowiedział się za aukcją wojska oraz wznowieniem rokowań z sąsiednimi krajami. Ubiegał się w tym czasie o biskupstwo warmińskie jednak bez powodzenia.

20 grudnia 1741 translokowany na diecezję kujawską rządy w niej objął w 1743. Uczestniczył w sejmie 1744 na którym został deputowanym do układania konstytucji; na sejmie 1746 oskarżył sąsiednie państwa o uniemożliwienie przeprowadzenia aukcji i reformy wojska. Żądał także zniesienia ceł prywatnych oraz sprowadzenia rzemieślników z Saksonii. Na sejmie w 1748 został deputowanym do sprawdzenia rachunków podskarbiego. Odgrywał znaczą rolę w realizacji polityki dworu wobec Gdańska oraz Prus Królewskich.

Jako biskup włocławski na stałe przebywał w Gdańsku. W znacznym stopniu przyczynił się do ożywienia katolickiej szkoły parafialnej w Gdańsku, dbał o sprawy gospodarcze diecezji, wspierał dzieła miłosierdzia. Zmarł w Gdańsku, 4 marca 1751, został pochowany w katedrze we Włocławku, gdzie znajduje się jego epitafium z portretem. W 1740 odznaczony Orderem Orła Białego. [1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 170.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]