Jan Borukowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Borukowski herbu Junosza (ur. w 1524, zm. 15 kwietnia 1584 roku[1] w Sieluniu) – sekretarz królewski od 1553 roku, podkanclerzy koronny od 1578 roku, biskup przemyski od 1583 roku, prepozyt w Łęczycy, kanonik krakowski w 1567 roku, kanonik warszawski w 1564 roku, kanonik poznański w 1559 roku, kanonik płocki w 1553 roku, proboszcz w Łękowie, Kowniewie, Przasnyszu i Łęczycy[2].

Jako sekretarz koronny podczas sejmu lubelskiego w 1569 roku uczestniczył w podpisywaniu aktu wcielenia do Korony Podlasia, Wołynia oraz Kijowszczyzny. W latach 1569–1570 pełnił urząd lustratora dóbr królewskich na Mazowszu.

W 1575 roku podpisał elekcję Maksymiliana II Habsburga[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nitecki podaje datę śmierci 13 kwietnia 1584 roku
  2. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 38.
  3. Uchańsciana czyli Zbiór dokumentów wyjaśniających życie i działalność Jakóba Uchańskiego arcybiskupa gnieźnieńskiego, legata urodzonego, Królestwa Polskiego Prymasa i Pierwszego Księcia, +1581. T. 2, Warszawa 1885, s. 318.