Andrzej Boryszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Boryszewski
Prymas Polski
Ilustracja
Herb Andrzej Boryszewski
Data urodzenia 1435
Data i miejsce śmierci 20 kwietnia 1510
Łowicz
Arcybiskup metropolita gnieźnieński
Okres sprawowania 1503–1510
Arcybiskup metropolita lwowski
Okres sprawowania 1493–1503
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 23 maja 1488
Sakra biskupia brak danych

Andrzej Boryszewski, Andrzej Róża z Boryszewic herbu Poraj (ur. 1435, zm. 20 kwietnia 1510 w Łowiczu) – duchowny rzymskokatolicki, biskup koadiutor lwowski w latach 1488–1493, arcybiskup metropolita lwowski w latach 1493–1503, administrator apostolski przemyski w latach 1501–1503, arcybiskup metropolita gnieźnieński i prymas Polski w latach 1503–1510, interrex[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Krakowie i Rzymie. Kanonik gnieźnieński i krakowski (1468), włocławski (1473) i poznański (1485). Kolektor świętopietrza. Archidiakon lwowski, kantor sandomierski, proboszcz łęczycki[2].

23 maja 1488 został prekonizowany biskupem koadiutorem arcybiskupa metropolity lwowskiego Jana Strzeleckiego (Wątróbki). Rządy w archidiecezji lwowskiej objął przed 26 sierpnia 1493. Był świadkiem wydania przywileju piotrkowskiego w 1496[3]. 6 maja 1499 podpisał w Krakowie akt odnawiający unię polsko-litewską[4]. 1 lutego 1501 został administratorem apostolskim diecezji przemyskiej. 3 października 1501 podpisał dekret elekcyjny Aleksandra Jagiellończyka na króla Polski[5]. Był sygnatariuszem unii piotrkowsko-mielnickiej z 1501[6]. 18 grudnia 1503 został przeniesiony na arcybiskupstwo gnieźnieńskie. Ingres odbył się w 28 lutego 1504. W 1505 na sejmie w Radomiu podpisał konstytucję Nihil novi[7], a na sejmie w Piotrkowie 8 grudnia 1506[8] podpisał dyplom elekcji Zygmunta I Starego na króla Polski i wielkiego księcia litewskiego[9].

Dbał o dobra materialne diecezji. Aktywnie uczestniczył w działalności dyplomatycznej i politycznej, w której reprezentował interesy dynastii Jagiellonów. Aktywnie wspierał rozwój kultury humanistycznej w Polsce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. L. Finkel, Elekcja Zygmunta I, Kraków 1910, s. 187.
  2. J. Wiśniewski, Katalog prałatów i kanoników sandomierskich od 1186–1926 r. tudzież sesje kapituły sandomierskiej od 1581 do 1866 r., Radom 1926, s. 25.
  3. J.W. Bandtkie, Ius Polonicum : codicibus veteribus manuscriptum et editionibus quibusque collatis, Warszawa 1831, s. 358.
  4. Akta unji Polski z Litwą, 1385–1791, wydali S. Kutrzeba i W. Semkowicz, Kraków 1932, s. 121.
  5. H. Hofmanówna, Dekret elekcyjny króla Aleksandra z dn. 3 października 1501 roku, w: Przegląd Historyczny, Tom 17, Numer 1 1913, s. 95.
  6. Akta unji Polski z Litwą, 1385–1791, wydali S. Kutrzeba i W. Semkowicz, Kraków 1932, s. 136.
  7. Volumina Legum, t. I. Petersburg 1859, s. 140.
  8. Corpus iuris Polonici. Sectionis 1, Privilegia, statuta, constitutiones, edicta, decreta, mandata regnum Polniae spectantia comprehendentis. Vol. 3, Annos 1506–1522 continentis, Kraków 1906, s. 10–11.
  9. L. Finkel, Elekcya Zygmunta I. Sprawy dynastyi Jagiellońskiej i Unii Polsko-Litewskiej, Kraków 1910, s. 215.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny, wyd. II, popr. i uzupeł., Warszawa 2000, s. 38–39. ​ISBN 83-211-1311-7​.
  • Korytkowski J., Arcybiskupi gnieźnieńscy.
  • Śmigiel K., Słownik biograficzny arcybiskupów gnieźnieńskich i prymasów Polski.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]