Judasz Iskariota
Obraz Wyrzuty sumienia Judasza pędzla Almeidy Júniora (1880) | |
| Miejsce urodzenia |
prawdopodobnie Kariot |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
30–33 |




Judasz Iskariota[a] (ur. prawdopodobnie w Kariocie, zm. 30–33 w Jerozolimie) – jeden z apostołów, według przekazów Ewangelii synoptycznych wydał Jezusa Chrystusa w ręce Sanhedrynu (według Mateusza za 30 srebrników), po czym – również według Mateusza – popełnił samobójstwo.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W Nowym Testamencie
[edytuj | edytuj kod]Występuje we wszystkich czterech Ewangeliach kanonicznych i w Dziejach Apostolskich[1].
Był synem Szymona Iszkarioty, co może pochodzić od miejscowości Kariot[2]. Jeśli przyjąć taką tezę, to Judasz byłby jedynym apostołem pochodzącym z Judei, w przeciwieństwie do reszty, którzy pochodzili z Galilei[2]. W gronie dwunastu pełni funkcję skarbnika, jednak powodowany żądzą pieniędzy czyni to nieuczciwie, przywłaszczając sobie część środków[2]. Podczas pobytu w Betanii, Maria, siostra Łazarza namaściła Jezusa olejkiem nardowym, na co Judasz oburzył się twierdząc, że można było sprzedać olejek, a pieniądze rozdać ubogim[2]. Ewangelia Jana podkreśla, że powiedział to nie ze względu na ubogich, ale na chciwość[3]. Z niewiadomych przyczyn[4] postanowił wydać Chrystusa faryzeuszom i arcykapłanom[5] za cenę 30 srebrników[2]. Ewangelia Łukasza wskazuje na wpływ szatana na jego czyn[4]. Inna koncepcja mówi o załamaniu się wiary Judasza w Jezusa, kiedy dowiedział się, że ten ma zostać ukrzyżowany[4]. Judasz był obecny podczas ostatniej wieczerzy, jednak opuścił ją, gdy zorientował się, że Jezus wie o jego zdradzie[4]. Z tego powodu nie wiadomo czy przyjął Eucharystię[4]. Następnie przyszedł do Ogrójcu wraz z faryzeuszami i wskazał Jezusa, całując go[4]. Później, z powodu poczucia winy, usiłował oddać pieniądze kapłanom, a wobec ich odmowy zostawił je w świątyni i popełnił samobójstwo przez powieszenie[4]. Pozostawione pieniądze zostały wykorzystane do zakupu Hakeldamy[4].
W źródłach pozabiblijnych
[edytuj | edytuj kod]Głównym apokryfem jest Ewangelia Judasza (powstała w połowie II wieku[6]), której fragmenty znał Ireneusz z Lyonu, Epifaniusz z Salaminy i Teodoret z Cyru[4]. Przedstawia ona ośmiodniowy dialog Jezusa z Judaszem przed świętem Paschy[7]. Postać Judasza pojawia się również w niezachowanej greckiej Historii apokryficznej, spopularyzowanej przez Jakuba de Voragine w Złotej legendzie oraz w Arabskiej Ewangelii Dzieciństwa, Opowiadaniu Józefa z Arymatei, Księdze Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa przez Bartłomieja Apostoła, Ewangelii Nikodema, Męczeństwie Piłata czy średniowiecznych Ewangelii Barnaby i 2 Apokalipsie Jana[8]. Część z nich uznaje, że Judasz był żonaty[9].
Analiza różnorodnej literatury apokryficznej wskazuje, że nie istniała żadna wczesna, jednorodna legenda dotycząca postaci Judasza[9].
Przydomek
[edytuj | edytuj kod]Jeśli chodzi o genezę przydomku Iskariota, wysunięto trzy hipotezy:
- pochodzi od miejsca pochodzenia Judasza – miasta Kariot (południowa Judea – Joz 15,25); pogląd ten potwierdza fakt, że Judasz był też nazywany synem Szymona Iskarioty (J 13,26); wedle tej opinii byłby jedynym z Dwunastu, który nie pochodził z Galilei,
- związany jest ze słowem sicarius, co znaczyłoby, że Judasz był związany z sykariuszami, skrajnym odłamem zelotów[10] (pogląd odrzucany[11] lub przyjmowany za najbardziej prawdopodobny[12][13]),
- pochodzi od aramejskiego słowa iszkarja (kłamca) – w myśl tej teorii został on nadany Judaszowi dopiero przez tradycję chrześcijańską[14][15].
Judasz Iskariota w kulturze
[edytuj | edytuj kod]Judasz występuje w wielu filmach o życiu Jezusa. Do najbardziej znanych odtwórców roli zdrajcy należą m.in. Carl Anderson (Jesus Christ Superstar)[16], Harvey Keitel (Ostatnie kuszenie Chrystusa)[17], Luca Lionello (Pasja)[18], David McCallum (Opowieść wszech czasów)[19], Ian McShane (Jezus z Nazaretu)[20], Rip Torn (Król królów)[21].
Judasz (jako postać) pojawia się również w serialu The Chosen (grana przez Luke’a Dimyana)[22] oraz epizodycznie w serialu Netflixa pt. Chilling adventures of Sabrina (Mark Hildreth)[23].
Nawiązaniem do Judasza jest postać Judy z Kiriatu z powieści Michaiła Bułhakowa Mistrz i Małgorzata[24].
W Judasza wcielała się Sarah Bernhardt w sztuce Judasz, wystawianej podczas jej trasy po Stanach Zjednoczonych w latach 1910–1911[25].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bosak 1991 ↓, s. 245.
- ↑ a b c d e Starowieyski 2020 ↓, s. 880.
- ↑ Bosak 1991 ↓, s. 247.
- ↑ a b c d e f g h i Starowieyski 2020 ↓, s. 881.
- ↑ Bosak 1991 ↓, s. 246.
- ↑ Starowieyski 2020 ↓, s. 887.
- ↑ Starowieyski 2020 ↓, s. 889.
- ↑ Starowieyski 2020 ↓, s. 882-884.
- ↑ a b Starowieyski 2020 ↓, s. 885.
- ↑ Julia Królewiec. Przeklęty Judasz Iskariota.. „Enigma”. 1 (grudzień-styczeń) (2015). s. 30–34. ISSN 2083-1900.
- ↑ Joachim Gnilka: Jezus z Nazaretu: orędzie i dzieje. Kraków: Znak, 1997, s. 230. ISBN 83-7006-431-0. (pol.).
- ↑ Weddig Fricke: Ukrzyżowany w majestacie prawa: osoba i proces Jezusa z Galilei. Gdynia: Uraeus, 1996, s. 148–154. ISBN 83-8573-239-X. (pol.).
- ↑ Johannes Lehmann: Tajemnica Rabbiego Jezusa. Gdynia: Uraeus, 2000, s. 102. ISBN 83-8573-277-2. (pol.).
- ↑ Charles C. Torrey. The Name "Iscariot". „The Harvard Theological Review”. 36 (1), s. 51–62, 1943. DOI: 10.1017/S0017816000029084. ISSN 0017-8160. (ang.).
- ↑ Joan E. Taylor. The name 'Iskarioth' (Iscariot). „Journal of Biblical Literature”. 129 (2), s. 367–83, 2010. DOI: 10.2307/27821024. ISSN 0021-9231. (ang.).
- ↑ Jesus Christ Superstar (1973). Pełna obsada. Filmweb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ Ostatnie kuszenie Chrystusa. Pełna obsada. Filmweb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ Pasja (2004). Pełna obsada. Filmweb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ Opowieść wszech czasów. Pełna obsada. Filmweb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ Jezus z Nazaretu (1977). Pełna obsada. Filmweb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ Król królów. Pełna obsada. Filmweb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ The Chosen. Wybrani. Full cast & crew. IMDb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ Chilling Adventures of Sabrina. Full cast & crew. IMDb. [dostęp 2025-04-24].
- ↑ Juda z Kiriatu. Encyklopedia Interia. [dostęp 2026-02-10]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (pol.).
- ↑ Hélène Tierchant: Sarah Bernhardt: Madame „quand même”. Editions Télémaque, 2009, s. 315, 377. ISBN 978-2-7533-0092-7. (fr.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Marek Starowieyski: Apostołowie. Cz. 2: Bartłomiej, Filip, Jakub Mniejszy, Jakub Większy, Judasz, Maciej, Mateusz, Szymon i Juda Tadeusz, Ewangeliści, uczniowie Pańscy. Kraków: WAM, 2020. ISBN 978-83-277-1823-5. (pol.).
- Pius Czesław Bosak: Słownik-konkordancja osób Nowego Testamentu. Poznań: W Drodze, 1991. ISBN 83-7033-081-9. (pol.).
- ISNI: 0000000107841951
- VIAF: 78757239, 161149106377568492935, 316750777, 252768954, 84034477, 29151776800018011973, 172983071, 105886325, 1065159477820527990006, 20151302813848661032, 38145857084822922242, 15145424167386790945, 291454810, 305656219, 8635164191765218740006, 315682913
- LCCN: n82053231
- GND: 118558536
- NDL: 01085698
- LIBRIS: tr57bqdc4bd682x
- BnF: 16604390m
- SUDOC: 028874560
- NKC: jn20000700812
- RSL: 000007984
- BNE: XX983970
- NTA: 142185051
- BIBSYS: 90229398
- PLWABN: 9810636246105606
- J9U: 987007305264405171
- LNB: 000224884
- NSK: 000349425
- BNA: 000034755
- BNC: 000057420
- ΕΒΕ: 45857
- BLBNB: 000253268
- KRNLK: KAC201624565
- GIA: 901000531