Kazimierz Barczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Barczyk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1950
Wolbrom
Zawód prawnik, polityk
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko poseł na Sejm I i III kadencji (1991–1993, 1997–2001)
Partia Platforma Obywatelska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego

Kazimierz Barczyk (ur. 25 stycznia 1950 w Wolbromiu) – polski prawnik, sędzia i adwokat, polityk oraz samorządowiec.

Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w okresie rządu Jerzego Buzka, poseł na Sejm I i III kadencji, zastępca przewodniczącego i sędzia Trybunału Stanu.

Życiorys[edytuj]

Okres PRL[edytuj]

Ukończył w 1972 studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, odbył następnie aplikację sędziowską. Orzekał jako asesor i później sędzia w sądach rejonowych w Olkuszu, Sosnowcu i Krakowie. W latach 1979–1982 był członkiem PZPR[1]. W latach 80. był działaczem pierwszej „Solidarności”, organizował struktury związku w krakowskich sądach i trzy tzw. Ogólnopolskie Fora Prawników „S”. Założył i kierował Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności, społeczną organizację opracowującą projekty ustaw dla NSZZ „S”[2] i w okresie późniejszym dla OKP. Po wprowadzeniu stanu wojennego został odwołany ze stanowiska sędziego, objęty czasowo zakazem wykonywania zawodu adwokata.

III Rzeczpospolita[edytuj]

Był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. Od 1989 do 1991 pełnił funkcję członka Trybunału Stanu, następnie do 1993 wykonywał mandat posła I kadencji z ramienia Porozumienia Centrum, zasiadał w Komisji Ustawodawczej i Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. W latach 1997–2001 był posłem III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Pracował m.in. w Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 1993 i 2001.

Był przewodniczącym (1990–1993) i radnym (do 1998) rady miasta Krakowa. Należał do autorów tzw. obywatelskiego projektu konstytucji zaprezentowanego przez NSZZ „S”[3].

W latach 1997–1999 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, pełniąc funkcję sekretarza Komitetu Społecznego Rady Ministrów[4]. Następnie zajmował stanowisko doradcy Jerzego Buzka ds. samorządu terytorialnego. Współautor ustaw o samorządzie gminnym (1990) powiatowym i wojewódzkim (1998)[5]. Był inicjatorem powołanego w 2000 Rządowego Centrum Legislacji[6]. Był także autorem projektu uchwalonej w 2001 ustawy o wieloletnim planie budowy Kampusu 600-lecia Odnowienia UJ[7].

W latach 90. należał do PC, następnie po krótkim okresie działalności w Ruchu dla Rzeczypospolitej zakładał Zjednoczenie Polskie, działał też w Ruchu Społecznym AWS. W 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku małopolskiego z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Należał pod koniec kadencji do klubu Małopolska Prawica, powstałego z przekształcenia klubu AWS. W 2002 nie kandydował w wyborach. Od 2005 związany z Platformą Obywatelską, z której list w 2006, 2010 i 2014 ponownie zostawał radnym sejmiku (obejmując m.in. stanowisko wiceprzewodniczącego, a w latach 2010–2014 pełniąc funkcję przewodniczącego sejmiku). W lutym 2011 został wybrany na przewodniczącego Konwentu Przewodniczących Sejmików Województw RP[8]. Od 2006 do 2007 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy PO. Po wyborach ponownie został powołany w skład Trybunału Stanu. 2 kwietnia 2009 mianowany przez Prezesa Rady Ministrów na członka Rady Służby Cywilnej.

Praktykuje jako adwokat w prywatnej kancelarii adwokackiej[9]. W 2010 został zgłoszony przez posłów Platformy Obywatelskiej na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego, jednak ostatecznie zrezygnował z ubiegania się o tę funkcję[1]. W 2011 i 2015 był wybierany na sędziego TS na kolejne kadencje.

Działalność społeczna[edytuj]

W 1991 założył i od tego czasu przewodniczy Stowarzyszeniu Gmin i Powiatów Małopolski[10]. W 1993 znalazł się wśród założycieli, a trzy lata później stanął na czele Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP[11], zrzeszającej około tysiąca jednostek samorządu terytorialnego.

W 2000 objął funkcję przewodniczącego rady Muzeum Armii Krajowej[12]. W 2006 zasiadł w radzie patronów Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”. W 2016 wszedł w skład rady muzeum Zamek Królewski na Wawelu – Państwowe Zbiory Sztuki[13].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatne[edytuj]

Żonaty (od 1977) z Anną. Ma dwoje dzieci: Tomasza i Joannę. Jest współautorem książki Obywatelskie inicjatywy ustawodawcze Solidarności 1980–1990, opublikowanej przez Wydawnictwo Sejmowe i zawierającej projekty ustaw Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych „S” oraz Społecznej Rady Legislacyjnej[26].

Przypisy

  1. a b Kazimierz Barczyk, kandydat PO do TK, zrezygnował. gazeta.pl, 2 marca 2010. [dostęp 2 marca 2010].
  2. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 9 października 2015].
  3. Posłowie III kadencji. Akcja Wyborcza Solidarność. rp.pl, 20 października 1997. [dostęp 29 stycznia 2010].
  4. Komunikat po KSRM – 15.12.1997. premier.gov.pl. [dostęp 29 stycznia 2010].
  5. Kazimierz Barczyk. wrotamalopolski.pl. [dostęp 29 stycznia 2010].
  6. Barczyk i Pawłowicz powalczą o posadę sędziego TK. e-prawnik.pl, 1 lutego 2010. [dostęp 8 lutego 2010].
  7. Powalczą o rządowe pieniądze na kampus UJ. gazeta.pl, 5 marca 2009. [dostęp 8 lutego 2010].
  8. Wybrali nowe władze w Konwencie Przewodniczących Sejmików. malopolskie.pl, 25 lutego 2011. [dostęp 3 października 2012].
  9. Wykaz adwokatów wykonujących zawód na stronie ORA w Krakowie. [dostęp 27 stycznia 2010].
  10. Władze Stowarzyszenie SGiPM. sgpm.krakow.pl. [dostęp 14 stycznia 2010].
  11. Władze Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP. federacja.krakow.pl. [dostęp 14 stycznia 2010].
  12. Rada Muzeum AK. muzeum-ak.krakow.pl. [dostęp 22 stycznia 2010].
  13. Rada Muzeum 2016. wawel.krakow.pl, 4 kwietnia 2016. [dostęp 5 lipca 2016].
  14. M.P. z 2009 r. Nr 59, poz. 799
  15. M.P. z 2015 r. poz. 1227
  16. Medale „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości”. ms.gov.pl, 27 sierpnia 2012. [dostęp 12 kwietnia 2013].
  17. Sprawne państwo to sprawni samorządowcy – szef MAC podczas konferencji w Krakowie. mac.gov.pl, 23 września 2015. [dostęp 2015-11-12].
  18. Wręczenie medalu „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”. krs.pl. [dostęp 7 lipca 2016].
  19. Odznaka „Honoris Gratia”. bip.krakow.pl. [dostęp 14 stycznia 2010].
  20. Uroczysty Zlot Kawalerów Orderu Virtuti Militari. muzeum-ak.pl, 16 maja 2014. [dostęp 7 lipca 2016].
  21. Medal Niezłomnym w Słowie. 13-grudnia.pl. [dostęp 31 marca 2012].
  22. Nagroda im. G. Palki. ligakrajowa.org.pl, 18 października 2009. [dostęp 10 października 2011].
  23. Ks. Michał Heller Małopolaninem Roku. polskalokalna.pl, 10 stycznia 2009. [dostęp 14 stycznia 2010].
  24. Honorowi Obywatele gminy Koszyce. koszyce.gmina.pl. [dostęp 27 stycznia 2010].
  25. Muzeum Ziemi Słomnickiej. mgckslomniki.pl. [dostęp 2 września 2012].
  26. Obywatelskie inicjatywy ustawodawcze Solidarności. openlibrary.org. [dostęp 1 lutego 2010].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]