Bohdan Zieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Zieliński
Legus, Tytus, Wesołowski
Ilustracja
gen. Bohdan Zieliński (Kraków, marzec 1999)
Generał brygady Generał brygady
Data i miejsce urodzenia

14 lutego 1906
Lublin

Data i miejsce śmierci

21 maja 2001
Kraków

Przebieg służby
Lata służby

1938–1946

Siły zbrojne

Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Kotwica symbol.svg Armia Krajowa
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa, kampania wrześniowa, powstanie warszawskie

Późniejsza praca

Biuro Projektów Przemysłu Cementowego i Wapienniczego w Krakowie

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy

Bohdan Zieliński ps. „Legus”, „Tytus”, „Wesołowski” (ur. 14 lutego 1906 w Lublinie, zm. 21 maja 2001 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego, szef wywiadu i kontrwywiadu AK (od października 1944 do stycznia 1945)[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1925–1926 był podchorążym kursu unitarnego Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie i podchorążym Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu w latach 1926–1928. W latach 1936–1938 był słuchaczem XVII Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu studiów otrzymał tytuł oficera dyplomowanego i przydział do dowództwa 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie. Po rozwiązaniu 2 Dywizji Kawalerii został przeniesiony do dowództwa 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Bielsku na stanowisko I oficera sztabu.

W kampanii wrześniowej był szefem sztabu 1 Brygady Górskiej. 22 września 1939 roku dostał się do niemieckiej niewoli. Zbiegł z obozu w Piaskach Luterskich. Aresztowany przez Gestapo 9 listopada[2] i osadzony na Zamku Królewskim w Lublinie, a następnie w obozie w Radomiu, z którego uciekł 22 listopada.

Od października 1944 do stycznia 1945 pełnił funkcję szefa Oddziału II (informacyjno - wywiadowczego) Komendy Głównej Armii Krajowej[1].

Walczył w powstaniu warszawskim. 1 września 1945 roku zmobilizowany został do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko wykładowcy taktyki w Centrum Wyszkolenia Piechoty. 7 kwietnia 1946 roku został zwolniony z czynnej służby. Zatrudnił się w Krakowie, w Centrali Rybnej Gdynia.

18 marca 1949 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy UB i skazany na dziesięć lat więzienia, zwolniony w 1955 roku. W latach 1955–1974 pracował w Biurze Projektów Przemysłu Cementowego i Wapienniczego w Krakowie. Od 1974 roku na emeryturze[2]. W 1983 roku odmówił przyjęcia stopnia generała. Awansowany na generała brygady w 1992 roku. Małopolanin Roku (1998), Honorowy Obywatel Krakowa (1999)[3].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[4][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Łukasz Roman, Grzegorz Winogrodzki, Służby specjalne w systemie bezpieczeństwa państwa, Józefów: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Gospodarki Euroregionalnej, 2016, s. 92, ISBN 978-83-62753-75-8.
  2. a b Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939–1945. Warszawa: 1990, s. 468.
  3. Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. [dostęp 2011-02-18].
  4. Powstańcze Biogramy - Bohdan Zieliński, www.1944.pl [dostęp 2022-01-10] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939–1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1990, s. 468. ISBN 83-211-1055-X.