Bohdan Zieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Zieliński
Legus, Tytus, Wesołowski
Generał brygady Generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1906
Lublin
Data i miejsce śmierci 21 maja 2001
Kraków
Przebieg służby
Lata służby od 1938
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, kampania wrześniowa, powstanie warszawskie
Późniejsza praca Biuro Projektów Przemysłu Cementowego i Wapienniczego w Krakowie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy

Bohdan Zieliński ps. „Legus”, „Tytus”, „Wesołowski” (ur. 14 lutego 1906 w Lublinie, zm. 21 maja 2001 w Krakowie) – generał brygady Wojska Polskiego.

W latach 1925-1926 był podchorążym kursu unitarnego Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie i podchorążym Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu w latach 1926-1928. W latach 1936-1938 był słuchaczem XVII Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu studiów otrzymał tytuł oficera dyplomowanego i przydział do Dowództwa 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie. Po rozwiązaniu 2 Dywizji Kawalerii został przeniesiony do Dowództwa 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Bielsku na stanowisko I oficera sztabu.

W kampanii wrześniowej był szefem sztabu 1 Brygady Górskiej. 22 września 1939 roku dostał się do niemieckiej niewoli. Zbiegł z obozu w Piaskach Luterskich. Aresztowany przez Gestapo 9 listopada[1] i osadzony na Zamku Królewskim w Lublinie, a następnie w obozie w Radomiu, z którego uciekł 22 listopada.

Walczył w powstaniu warszawskim. 1 września 1945 roku zmobilizowany został do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko wykładowcy taktyki w Centrum Wyszkolenia Piechoty. 7 kwietnia 1946 roku został zwolniony z czynnej służby. Zatrudnił się w Krakowie, w Centrali Rybnej Gdynia.

18 marca 1949 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy UB i skazany na dziesięć lat więzienia, zwolniony w 1955 roku. W latach 1955-1974 pracował w Biurze Projektów Przemysłu Cementowego i Wapienniczego w Krakowie. Na emeryturze od 1974[1]. W 1983 roku odmówił przyjęcia stopnia generała. Awansowany na generała brygady w 1992 roku. Małopolanin Roku (1998), Honorowy Obywatel Krakowa (1999)[2].

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. s. 468.
  2. Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. [dostęp 18 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj]

  • Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 468. ISBN 83-211-1055-X.

Linki zewnętrzne[edytuj]