Konferencja w Bandungu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konferencja w Bandung (również: Konferencja w Bandungu) – spotkanie przedstawicieli Azji i Afryki w dniach 18-24 kwietnia 1955 w Bandungu w Indonezji. Konferencja zapoczątkowała powstanie w 1961 Ruchu Państw Niezaangażowanych[1][2].

Okoliczności zwołania konferencji[edytuj | edytuj kod]

Wobec rywalizacji między dwoma blokami militarnymi po II wojnie światowej, kraje postkolonialne dążyły do znalezienia oparcia wśród państw, które nie były zaangażowane po żadnej ze stron zimnej wojny[3]. O zwołaniu konferencji zadecydowano na spotkaniu w Kolombo (Cejlon) w grudniu 1954 (Birma, Cejlon, Indie, Indonezja i Pakistan)[4][5].

Postanowienia[6][edytuj | edytuj kod]

Podczas spotkania zaapelowano o wsparcie rozwoju społeczno-gospodarczego Afryki i Azji, m.in. poprzez stworzenie specjalnego funduszu ONZ. Wyrażono poparcie dla zapisów w Karcie Narodów Zjednoczonych oraz Powszechnej deklaracji praw człowieka. Opowiedziano się przeciw dyskryminacji rasowej oraz kolonializmowi[7][8], a także broni jądrowej (wezwano do jej eliminacji)[9].

Konferencja określiła wzajemne relacje jej uczestników na następne półwiecze[10].

Dalsze dzieje[edytuj | edytuj kod]

W I poł. l. 60. XX w. próbowano nieskutecznie zwołać II konferencję w Bandungu, do udziału w której dążył ZSRR (jako kraj azjatycki), na co nie godziły się Chiny[11].

Uczestnicy konferencji[12][edytuj | edytuj kod]

Państwa: Afganistan, Arabia Saudyjska, Birma, Cejlon, ChRL, DRW, Egipt, Etiopia, Filipiny, Indie, Indonezja, Irak, Iran, Japonia, Jemen, Jordania, Kambodża, Laos, Liban, Liberia, Libia, Nepal, Pakistan, Sudan, Syjam, Syria, Turcja i Wietnam Południowy. Terytoria zależne: Algieria, Cypr, Malaje, Maroko, Tunezja, Złote Wybrzeże.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Roszkowski, Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku, wyd. 4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 152.
  2. Konferencja w Bandungu, [w:] Historia. Encyklopedia Szkolna WSiP, red. A. Friszke, E.C. Król, wyd. 4 zm. i rozsz., Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 398.
  3. W. Roszkowski, Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku, wyd. 4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 152.
  4. Konferencja w Bandungu, [w:] Historia. Encyklopedia Szkolna WSiP, red. A. Friszke, E.C. Król, wyd. 4 zm. i rozsz., Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 398.
  5. A. Skrzypek, Pierwsze dziesięciolecie Układu Warszawskiego, „Kwartalnik Historyczny”, 92, 1985, nr 2, s. 279.
  6. J. Maj, Ewolucja stosunków chińsko-indyjskich w latach pięćdziesiątych XX wieku, „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica”, 82, 2008, s. 159-160.
  7. W. Roszkowski, Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku, wyd. 4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 152.
  8. K .Brataniec, Zachód i świat islamu w świetle koncepcji Samuela Huntingtona, „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”, 70, 2008, 2, s. 174, przypis nr 17.
  9. Konferencja w Bandungu, [w:] Historia. Encyklopedia Szkolna WSiP, red. A. Friszke, E.C. Król, wyd. 4 zm. i rozsz., Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 398.
  10. M. Nowik, Współpraca gospodarcza pomiędzy Indiami a krajami Afryki – motywy, kierunki, formy, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie”, 2015, 10 (946), s. 7.
  11. Konferencja w Bandungu, [w:] Historia. Encyklopedia Szkolna WSiP, red. A. Friszke, E.C. Król, wyd. 4 zm. i rozsz., Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 398.
  12. W. Roszkowski, Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku, wyd. 4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 152.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Roszkowski, Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku, wyd. 4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003 ​ISBN 83-01-13841-6
  • Konferencja w Bandungu, [w:] Historia. Encyklopedia Szkolna WSiP, red. A. Friszke, E.C. Król, wyd. 4 zm. i rozsz., Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 398. ​ISBN 83-02-09233-9