Panzerjäger I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
4.7 cm PaK(t) (sf) auf PzKpfw I Ausf. B (Sd.Kfz. 101)
4.7 cm PaK(t) (sf) auf PzKpfw I Ausf. B (Sd.Kfz. 101)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Alkett, Daimler-Benz, Škoda
Typ pojazdu działo samobieżne
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3 osoby
Historia
Prototypy 1940
Produkcja 1940
Wycofanie ok. 1943
Egzemplarze 192 szt.
Dane techniczne
Silnik 6-cylindrowy, gaźnikowy, chłodzony cieczą silnik rzędowy typu Maybach NL 38TR o pojemności 3791 cm³ i mocy 73,6 kW (100 KM) przy 3000 obr./min
Transmisja mechaniczna
Pancerz spawany z płyt walcowanych, stalowych, 6–14,5 mm
Długość 4,42 m
Szerokość 1,85 m
Wysokość 2,25 m
Prześwit 0,295 m
Masa 6,4 t (bojowa)
Nacisk jedn. 0,45 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 40 km/h (po drogach)
Zasięg 140 km (droga)
95 km (teren)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,6 m
Rowy (szer.) 1,4 m
Ściany (wys.) 0,37 m
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x 4,7cm PaK 36(t) kal. 47 mm (zapas amunicji – 86 szt.)
Użytkownicy
Wehrmacht

Panzerjäger I (Jagdpanzer I, 47mm PaK(t) (sf) auf PzKpfw I Ausf. B, Sd.Kfz. 101) – pierwszy niemiecki niszczyciel czołgów zaprojektowany i zbudowany w okresie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kampanii wrześniowej w Niemczech rozpoczęto przygotowania do ofensywy na zachód. Główny przeciwnik Wehrmachtu – armia francuska dysponowała dużą liczbą silnie opancerzonych czołgów. W tym czasie z jednostek pancernych rozpoczęto wycofywanie przestarzałych czołgów PzKpfw I (MG) Ausf. B. Ponieważ większość z nich była w dobrym stanie technicznym, ich podwozia postanowiono wykorzystać do budowy wyspecjalizowanych pojazdów przeciwpancernych.

Pierwszym problemem był wybór uzbrojenia nowych wozów. W tym czasie podstawowym uzbrojeniem przeciwpancernym Wehrmachtu była armata 3,7 cm PaK 36 kalibru 37 mm, ale wystrzeliwane z niej pociski mogły zagrozić francuskim czołgom tylko z niewielkich odległości. Jej następca, armata 5 cm PaK 38 kalibru 50 mm była dopiero przygotowywana do produkcji seryjnej i nie można było liczyć na duże dostawy przed rozpoczęciem planowanej ofensywy. Okazało się jednak, że w magazynach broni zdobytej podczas aneksji Czechosłowacji w 1938 roku znajduje się duża liczba czeskich dział Škoda A.6 PUV vz. 36 kal. 47 mm produkowane przez firmę Škoda. Działo to pomimo dobrych charakterystyk balistycznych (wysoka przebijalność) nie zostało wprowadzone do uzbrojenia Wehrmachtu, ponieważ było przystosowane do trakcji konnej i miało niewielką prędkość holowania. Po przystosowaniu do montażu na podwoziu PzKpfw I działo Škoda A.6 PUV przyjęto do uzbrojenia jako 47mm PaK(t).

Podobnie jak w przypadku wielu innych niszczycieli czołgów, załoga była bardzo słabo osłonięta – w tym przypadku jedynym pancerzem była tarcza ochronna armaty.

Zbudowano łącznie 192 pojazdy tego typu, 132 z nich w zakładach Alkett, a resztę w zakładach Škody i Daimler-Benz. Modele te różniły się jedynie kształtem tarczy ochronnej. Weszły do służby tuż przed rozpoczęciem kampanii francuskiej w 1940 roku i zostały wycofane do końca 1942 roku.

Koszty konstrukcji wozów Panzerjäger były bardzo niskie, a w użyciu konstrukcja ta okazała się dość udana i pomogła ona przedłużyć użyteczność czołgów PzKpfw I, które były konstrukcją przestarzałą już w momencie rozpoczęcia II wojny światowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]