Jagdpanther

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SdKfz 173 8,8cm Jagdpanzer V „Jagdpanther”
Jagdpanther w Deutsches Panzermuseum w Munster
Jagdpanther w Deutsches Panzermuseum w Munster
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Typ pojazdu ciężki niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5
Historia
Prototypy 1943
Produkcja 1944–1945
Wycofanie 1945 (III Rzesza) lata 60 (Francja
Egzemplarze 392
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy Maybach HL 230 P30 o mocy 700 KM (515 kW)
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 720 l
Pancerz grubość: 16 – 100 mm
Długość 9,87 m
Szerokość 3,27 m
Wysokość 2,72 m
Prześwit 0,56 m
Masa 44 800 kg (45 500 kg)
Osiągi
Prędkość 55 km/h (po drodze)
25 km/h (w terenie)
Zasięg 250 km (po drodze)
100 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,60 m
Rowy (szer.) 2,45 m
Ściany (wys.) 0,90 m
Kąt podjazdu 30º
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata KwK 43 kal. 88 mm
1 karabin maszynowy MG 34 kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Francja, Niemcy

Jagdpantherniemiecki niszczyciel czołgów czasów drugiej wojny światowej. Zbudowany na podwoziu czołgu Panther pojazd charakteryzował się skuteczną i sprawdzoną armatą 88 mm, bardzo dobrym pancerzem przednim i dobrą mobilnością.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Niszczyciel czołgów Jagdpanther został opracowany w zakładach Kruppa (prowadzących wcześniej prace nad niszczycielem czołgów na podwoziu PzKpfw V) i Daimler-Benz zgodnie z zamówieniem z sierpnia 1943 roku na samobieżne działo przeciwpancerne. Uzbrojenie wozu stanowić miał czołgowy wariant niemieckiej armaty przeciwpancernej PaK 43 kal. 88 mmKwK 43. Była to broń, zdolna przebić z odległości 1000 m pancerz 193 mm nachylony pod kątem 60°. Opancerzenie przedziału bojowego miało wynosić 40-80 mm, potem jednak wydano polecenie pogrubienia pancerza czołowego do 100 mm.

W listopadzie 1942 zaprezentowana została pełnowymiarowa, drewniana makieta wozu. Przygotowania do produkcji seryjnej w zakładach Daimler-Benz rozpoczęły się na początku 1943 roku. Rozpoczęcie produkcji seryjnej planowano na grudzień 1943, ale pierwsze Jagdpanthery ostatecznie opuściły taśmę produkcyjną w styczniu 1944. Od 1944 do końca wojny (produkcja ustała w marcu) Niemcy zdołali wyprodukować 392 wozy, z czego 350 trafiło do jednostek.

Zastosowanie bojowe[edytuj | edytuj kod]

W Jagdpanthery uzbrojone były samodzielne bataliony niszczycieli czołgów. Chrzest bojowy przeszły w Normandii (555. i 654. Panzerjagerabteilung) osiągając duże sukcesy, podobnie jak później w Ardenach. Na froncie wschodnim Jagdpanthery pojawiły się jesienią 1944, skutecznie zwalczając radzieckie czołgi ciężkie IS-2. Pod koniec wojny walczyły w Niemczech.

Do końca wojny były najlepszymi niemieckimi niszczycielami czołgów, doskonale łączącymi dobrą manewrowość z potężną armatą nie mającą odpowiedników w uzbrojeniu alianckich pojazdów. Jednak pojazdy te pojawiły się zbyt późno i przede wszystkim w zbyt małej liczbie, aby w znaczący sposób wpłynąć na przebieg wojny.

Po wojnie pojazdy tego typu były używane przez Armię Francuską do lat 60.

Dodatkowe informacje[edytuj | edytuj kod]

30 VII 1944, w pobliżu normandzkiej wioski Les Longes, trzy pojazdy Jagdpanther z 654. schwere Heeres Panzerjäger Abteilung w ciągu dwóch minut zniszczyły w zasadzce cały szwadron czołgów Mk IV Churchill, czyli ok. 10-11 wozów[potrzebny przypis].

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

Jagdpanthera wystąpiła w kilku filmach i grach takich jak:

  • They Were Not Divided (1950)
  • It Happened Here (1965)
  • W serialu HBO Kompania braci w odcinkach "Carentan" i "Replacements" występuje replika Jagdpanther, która została zbudowana na podwoziu radzieckiego czołgu T-55.
  • Pojazdy pojawiły się też w filmie animowanym Szeregowiec Dolot.
  • Pojazd występuje w grze World of Tanks ,jako czołg 7 tieru oraz w grze War Thunder na IV erze z klasyfikacją bitewną 6.3.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Ledwoch: Jagdpanther. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1999. ISBN 83-7219-040-2.
  • Janusz Ledwoch: Jagdpanther Jagdtiger. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1999. ISBN 83-7219-207-3.
  • II wojna światowa encyklopedia uzbrojenia. Warszawa: Muza S.A., 2000, s. 47. ISBN 83-7200-646-6.
  • Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Amber, 1997, s. 288. ISBN 83-7245-120-6.
  • Peter Chamberlain, Hilary Doyle: Encyclopedia of German tanks of World War Two. Londyn: Arms & Armour, 1999, s. 128–130. ISBN 1-85409-518-8.
  • Leland Ness: World War II Tanks and fighting vehicles the complete guide. Londyn: Harper Collins Publisher, 2002, s. 104. ISBN 0-00-711228-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]