Pułk „Azow”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
AZOV logo.svg
Uroczystość dekoracji członków Batalionu „Azow” rannych w walkach na wschodzie Ukrainy

Pułk „Azow” (ukr. Полк „Азов”) – jeden ze Specjalnych Pododdziałów Ochrony Porządku Publicznego na Ukrainie; utworzony w maju 2014 roku paramilitarny samodzielny batalion ochotniczy, w związku z nasilaniem się na Ukrainie separatyzmu prorosyjskiego. We wrześniu 2014 przekształcony w pułk, z zachowaniem symboliki i dowódcy[1].

Batalion stacjonował w Mariupolu w obwodzie donieckim (tymczasowo stacjonował w Berdiańsku w obwodzie zaporoskim). Bierze udział w konflikcie na wschodniej Ukrainie na południu obwodu donieckiego, przeważnie w granicach Przyazowia.

Batalion, poprzez związki z Prawym Sektorem i odwołania do symboliki kojarzonej z neonazizmem (np. Wolfsangel w symbolu jednostki) jest kojarzony z ukraińskim nacjonalizmem.

Dowódcą batalionu jest Andrij Biłecki[2], a zastępcą – Ihor Mosijczuk.

Utworzenie[edytuj]

Batalion „Azow” sformowany został 4 maja 2014 roku w Berdiańsku, jak i inne bataliony służby patrolowej milicji szczególnego mianowania MSW Ukrainy, na podstawie decyzji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Ukrainy o kształtowaniu specjalnych pododdziałów milicji z ochrony porządku publicznego z dołączeniem do nich osób cywilnych i ludzi z doświadczeniem służby wojskowej albo tych, którzy odbyli przyśpieszony, dwutygodniowy kurs przygotowania przy MSW. Ihor Mosijczuk, Oleksandr Jaroszenko, Ołeh Laszko i Jarosław Honczar przyjęli decyzję o stworzeniu batalionu „Azow”, a uczestnicy dwóch organizacji społecznych – Automajdan i „Patriota Ukrainy” (na podstawie Socjal-Nacjonalistycznego Zgromadzenia) stanowili jego podstawę. 20 maja ogłoszono o naborze bojowników do batalionu.

We wrześniu 2014 przekształcony w pułk, z zachowaniem symboliki i dowódcy[3].

Skład[edytuj]

Batalion tworzy znaczna liczba osób skazanych wyrokami sądów, według Ołeha Laszki udział takich osób sięga do połowy składu jednostki[4][5]. Oprócz tego w skład batalionu wchodzi grupa neonazistów z różnych krajów Europy[6][7]. Według słów byłego zastępcy batalionu Jarosława Honczara, w jego skład weszli ukraińscy patrioci, którzy mają doświadczenie w służbie wojskowej, a także uczestnicy Samoobrony Majdanu i Automajdanu. Ukraiński dziennikarka, bloger i społecznik Olena Bilozerska, odwiedziwszy „Azow”, zaznaczyła: „Patriota Ukrainy” i SNZ składają kościec „Azowu”, lecz dalece nie wszyscy bojownicy batalionu to nacjonaliści. Ludzi z bardziej umiarkowanymi poglądami nie konsternuje sąsiedztwo chłopaków z wytatuowanymi runami i napisami typu „100 racist”. A jeśli, może, kogoś i konsternuje, to nie przyznaje się do tego, bo w „Azowie” nie ostatnią rolę (dzięki pomocy Olega Laszki) odgrywa możliwość walki. Dalece nie wszystkim pododdziałom tak się poszczęściło. Zgodnie z informacją zastępcy dowódcy batalionu Ihora Mosijczuka na początku czerwca w zestawie specbatalionu przebywało 20 cudzoziemców; z Rosji, kilku z krajów skandynawskich i jeden obywatel Włoch.

23 czerwca 2014 na Placu Sofijskim w Kijowie na wierność Ukrainie przysięgała trzecia kompania specbatalionu „Azow”. 17 sierpnia na placu obok Muzeum Narodowego Historii Ukrainy w Kijowie rekruci batalionu „Azow” z obwodu donieckiego, lwowskiego, kijowskiego i innych obwodów złożyli przysięgę na wierność narodowi Ukrainy.

Uzbrojenie[edytuj]

Na uzbrojeniu batalionu znajduje się broń strzelecka, w szczególności karabinek AK-74, karabin SWD i PKM. 27 sierpnia 2014 roku doradca Spraw Wewnętrznych Ukrainy Anton Heraszczenko zawiadomił o wzmocnieniu batalionu uzbrojeniem ciężkim: „Przed chwilą rozmawiałem z dowódcą specbatalionu „Azow” Andrijem Biłeckim. Według przyjętej wczoraj Uchwały Rady Ministrów o przyśpieszonym przekazaniu broni w ciągu 48 godzin, batalion „Azow” wczoraj wieczór i w nocy otrzymał od Ministerstwa obrony armaty przeciwlotnicze ZU-23-2 i inne ciężkie uzbrojenie. Również na uzbrojeniu batalionu znajduje się samochód pancerny, zbudowany na bazie ciężarówki marki „KAMAZ”. Według słów zastępcy dowódcy 2 kompanii Dmytra Lińko, samochód ten został pokryty płytami kuloodpornymi, które są odporne na pociski kalibru 7,62 mm i wyposażony w karabin maszynowy NSW. Samochód pancerny, który w batalionie otrzymał nazwę „Zaliziaka”, po raz pierwszy wypróbowano podczas wyzwolenia Mariupola od separatystów i walczył „niezwykle umiejętnie”.

Symbolika i ideologia[edytuj]

Centralny element emblematu batalionu stanowią neonazistowskie symbole Wolfsangel i Schwarze Sonne[8][9].

Dowódca batalionu, Biłecki twierdzi, iż oprócz walki z separatystami jego misją jest prowadzenie krucjaty białej rasy przeciwko semickim podludziom[10].

Droga bojowa[edytuj]

Po stworzeniu batalion „Azow” przeprowadzał treningi w obwodzie zaporoskim niedaleko od Bierdianska, a także patrolował terytorium wokół Mariupola. Według słów byłego dowódcy batalionu Jarosława Honczara, swoją działalność pododdział rozpoczął jeszcze w kwietniu, kiedy przyłączał się do różnego rodzaju zwiadów. Jednak bezpośredni udział w działaniach bojowych batalion rozpoczął na początku maja 2014 roku podczas niewielkich bojów z grupami dywersyjnymi w okolicach Mariupola. Zdaniem dowódcy batalionu „Donbas” Semena Semenczenki, batalion „Azow” na 22 maja 2014 roku był najbardziej zdatnym do walki pododdziałem MSW Ukrainy. Bojowe epizody obejmują:

Mariupol[edytuj]

  • 7 maja separatyści z broni automatycznej ostrzelali autobus batalionu w pobliżu Mangusza. Kierowca został ranny, jednego z napastników zabito, dwóch wzięto do niewoli, wśród nich „ministra obrony” Donieckiej Republiki Ludowej Ihora Hakimzianowa.
  • 9 maja bojownicy batalionu „Azow” przybyli na wezwanie kierownika milicji Mariupola w celu wyzwolenia od separatystów budowli miejskiej komendy milicji w Mariupolu.
  • 26 maja batalion „Azow” razem z batalionem „Ukraina” podczas przeprowadzenia zwiadów zlikwidowały blisko 5 separatystów, w tym strzelca wyborowego, i zatrzymały 3 bojowników.
  • 12 czerwca bojownicy batalionu zatrzymali jednego z przywódców bojowników „Donieckiej Republiki Ludowej” Oleksandra Fomenko.
  • 13 czerwca bojownicy batalionu przy wsparciu części Gwardii Narodowej, batalionu „Dnipro-1” i Sił Zbrojnych Ukrainy uwolnili Mariupol od separatystów „Donieckiej Republiki Ludowej”. Podczas akcji ze strony ukraińskiej zostali ranni 4 bojownicy (z nich 1 – ciężko ranny), straty bojowników: 3 zabitych, 17 rannych i 38 osób zatrzymanych.

Torez, Szachtarsk, Śnieżne[edytuj]

  • 23 maja batalion „Azow” zdobył komitet wykonawczy Rady miejskiej w Torezie w obwodzie donieckim. Wskutek strzelaniny dwóch przedstawicieli DRL zginęło, wśród bojowników batalionu poległych i poszkodowanych nie było.
  • 23 maja batalion zaproponował bojownikom z DRL, którzy bazują się w granicach Szachtarska, Toreza i Śnieżnego zniszczyć bezprawne blok-posty, złożyć broń i wrócić do swoich rodzin. W innym wypadku batalion będzie zmuszony przeprowadzić oczyszczanie wszystkich ustalonych niezgodnie z prawem blok-postów w granicach tych miast.

Urzuf[edytuj]

  • 26 maja 2014 roku batalion „Azow” razem z bojownikami batalionu „Ukraina” wzięli szturmem bazę przeładunkową separatystów i bojowników rosyjskich, którzy bazowali na daczy Oleksandra Janukowicza w Urzufu. Podczas szturmu część przeciwników została zlikwidowana, część zatrzymana. Podczas przeglądu pomieszczeń znaleziono również duży arsenał broni strzeleckiej i gotówki.

Późniejsza droga bojowa w strefie ATO[edytuj]

  • 30 czerwca bojownicy batalionu „Azow” zatrzymali w Berdiańsku setnika prorosyjskich kozaków Ihora Huśkowa.
  • Od początku lipca bojownicy pododdziału przeprowadzają operację zamknięcia szlaków dostarczania broni separatystom w Donbasie. W szczególności, zdaniem dowódcy batalionu Andrija Biłeckiego, na 6 lipca nadbrzeże morza Azowskiego w obwodzie donieckim jest pod całkowitą kontrolą sił batalionu, zrealizowano ustalenie blok-postów i zatrzymano niektórych separatystów.
  • 12 lipca 2014 roku bojownicy batalionu zatrzymali jednego z liderów separatystów z miasta Drużkówka Wasyla Czernenkę. Jemu się inkryminuje napady na ukraińskich wojskowych.
  • 15 lipca 2014 roku bojownicy batalionu zatrzymali jednego z przywódców DRL Oleksija Pabuszkowa – „Greka”, który jest poplecznikiem prowodyra skrzydła bojowego DRL Mariupola Andrzeja Borysowa o przezwisku „Czeczen”.
  • 25 lipca 2014 roku bojownicy batalionu zatrzymali bojownika z DRL o pseudonimie „Prapor”, który obejmował stanowisko strażnika broni w miejscowym ośrodku separatystów. Zatrzymany został przekazany SBU w celu przeprowadzenia działań śledczych.
  • 10 sierpnia 2014 roku Siłami Zbrojnymi Ukrainy przy współudziale bojowników „Donbas”, „Azow”, „Szachtarsk”, „Prawego Sektora” rozpoczęła się operacja wyzwolenia Iłłowajska i likwidacja umocnionego rejonu separatystów.
  • 18 sierpnia 2 pluton batalionu „Azow” razem z częścią batalionu „Donbas” i kompanią oddzielną batalionu „Dnipro” toczyły ciężkie walki na przedmieściach Iłłowajska. Wieczorem części batalionu „Azow” i batalionu „Dnipro” umocowały się w okolicach miasta.
  • 5 września razem z pododdziałem Sił Zbrojnych Ukrainy prowadzą kolejne natarcie ze strony Mariupola do Nowoazowska.

Straty[edytuj]

  • 7 maja podczas ataku separatystów na autobus batalionu niedaleko Manguszu został ranny kierowca.
  • 9 maja podczas ataku separatystów na komendę miejską milicji w Mariupolu zabity został dowódca pierwszej kompanii batalionu „Azow” Rodion Dobrodomow. Podczas tych wydarzeń również ranny został jeden z przywódców batalionu Oleksandr Kondraszow.
  • 4 sierpnia podczas walk o Marjinkę zginął bojownik batalionu Serhij Grek ps. „Bałagan”.
  • 10 sierpnia podczas walki pod Iłowajskiem przy próbie uratowania rannego (Andrij Drjomin, ps. „Świetlak”, który też zginął), od kuli snajpera zginął mąż znanej dziennikarki ukraińskiej i społecznika Tetiany Czornowoł – Mykoła Berezowyj. Został pośmiertnie odznaczony „Za męstwo” III stopnia decyzją Prezydenta Ukrainy.
  • 20 sierpnia podczas walk pod Iłowajskiem zginęli bojownicy batalionu Andrij Snitko ps. „Choma” i Oleh Aksionenko ps. „Aksion”.

Nagrody i odznaki[edytuj]

  • 2 sierpnia 2014 roku dowódca batalionu „Azow” major milicji Andrij Biłecki, „za osobiste męstwo i heroizm, wykazane podczas obrony suwerenności państwowej i integralności terytorialnej Ukrainy”, został odznaczony orderem „Za Odwagę” III stopnia, decyzja Prezydenta Ukrainy nr 631/2014 od 2 sierpnia 2014 roku „O oznaczeniu państwowymi nagrodami Ukrainy”.
  • 15 sierpnia 2014 roku „za nienaganną służbę i istotny wkład do udanego przeprowadzenia ATO na wschodzie Ukrainy” bojownicy batalionu „Azow” otrzymali nagrody państwowe i nowe tytuły:
    • 2 bojowników batalionu „Azow” otrzymało order „Za Odwagę”.
    • 7 bojowników batalionu „Azow” otrzymało medal „Za Wojskową Służbę Ukrainie” (wręcza się w czasie wojny).
    • 177 szeregowych zostało awansowanych na stopień młodszego sierżanta milicji.
    • Dowódca batalionu „Azow” Andrij Biłecki został awansowany na stopień podpułkownika milicji.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]