Reprezentacja Chorwacji w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chorwacja
Przydomek Vatreni, Kockasti
Związek Hrvatski nogometni savez
Sponsor Techniczny Nike
Trener Ante Čačić
Najwięcej występów Darijo Srna (130)
Najwięcej bramek Davor Šuker (46)
Skrót FIFA CRO
Ranking FIFA Decrease2.svg 16. (20 października 2016) (1044 pkt.)
Miejsce w rankingu Elo 16. (10 lipca 2016) (1826 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Chorwacja 4:0 Szwajcaria 
(Zagrzeb, Chorwacja; 02.04.1940)
Najwyższe zwycięstwo
 Chorwacja 10:0 San Marino 
(Zagrzeb, Chorwacja; 04.06.2016)
Najwyższa porażka
 III Rzesza 5:1 Chorwacja 
(Wiedeń, III Rzesza; 15.06.1941)

 III Rzesza 5:1 Chorwacja 
(Stuttgart, Niemcy; 01.11.1942)
 Anglia 5:1 Chorwacja 
(Londyn, Anglia; 09.09.2009)

Mistrzostwa świata
Bronze medal world centered-2.svg 1998

Reprezentacja Chorwacji w piłce nożnej – Po raz pierwszy zasady gry w futbol i sam mecz piłkarski zaprezentowali na terenie dzisiejszej Chorwacji angielscy robotnicy, którzy w 1873 roku budowali fabrykę w Rijece.

Wprawdzie krajowa federacja piłkarska powołana została już w roku 1912, ale aż do 1990 roku piłkarze urodzeni w Chorwacji grali w reprezentacji Jugosławii. W latach 1941-1945 wydzielone było Niepodległe Państwo Chorwackie, które w istocie znajdowało się pod wpływem państw Osi. Krótko przed rozpoczęciem II wojny światowej sportowe reprezentacje Chorwacji dostały pozwolenie na występy pod flagą własnego kraju, właśnie wtedy drużyna narodowa rozegrała mecz, który czasem uznawany jest za pierwszy w jej niepodległej historii. Zwycięskie spotkanie ze Szwajcarią (4:0) odbyło się w Zagrzebiu 2 kwietnia 1940 roku. Niepodległa Chorwacja powstała 25 czerwca 1991 roku, choć już od 1990 roku reprezentacja ponownie rozgrywała mecze, jednak związek piłkarski wtedy nie był jeszcze członkiem FIFA ani UEFA.

Od początku lat 90. reprezentacja pięciokrotnie awansowała do finałów mistrzostw Europy (1996, 2004, 2008, 2012, 2016), czterokrotnie do mistrzostw świata (1998, 2002, 2006 i 2014). Największy sukces odniosła na Mundialu 1998, kiedy drużyna prowadzona przez Miroslava Blaževicia zdobyła brązowy medal, a Davor Šuker został królem strzelców turnieju.

Po nieudanym Mundialu 2006 selekcjonerem został ich kolega z brązowej drużyny Slaven Bilić. Nie przeprowadził kadrowej rewolucji, w pierwszej jedenastce wciąż grają najczęściej najbardziej doświadczeni piłkarze. Bilicia bronią jednak wyniki – od sierpnia 2006 do lutego 2007 roku reprezentacja w sześciu spotkaniach nie odniosła ani jednej porażki, a pokonała m.in. mistrzów świata Włochów oraz – w eliminacjach do Euro 2008Anglię.

Historia[edytuj]

Początki futbolu w Chorwacji[edytuj]

Piłka nożna w Chorwacji pojawiła się pod koniec XIX wieku. Pierwsze chorwackie kluby – PNiSK (Prvi Nogometni i Sportski Klub, tj. Pierwszy Piłkarski i Sportowy Klub) oraz HASK (Hrvatski Akademski Sportski Klub, tj. Chorwacki Akademicki Klub Sportowy) – powstały w roku 1903. Oba miały swoją siedzibę w stolicy kraju Zagrzebiu. Trzy lata później właśnie te zespoły rozegrały pierwszy odnotowany w oficjalnych statystykach mecz w Chorwacji. Spotkanie zakończyło się remisem 1:1. Zainteresowanie piłką nożną stopniowo wzrastało. Wkrótce pojawiły się kolejne kluby, m.in. Slavija Trsat (1905), Concordia Zagrzeb (1906), Segesta Sisak (1907), Croatia Zagrzeb (1907), Hajduk Split (1911) i Gradjanski Zagrzeb (1911).

Drużyna narodowa zadebiutowała na arenie międzynarodowej, na razie nieoficjalnie, w 1907 roku dwumeczem ze Slavią Praga. Pięć lat później został założony Chorwacki Związek Piłki Nożnej, który jeszcze w tym samym roku zainaugurował rozgrywki ligowe. Pierwszym mistrzem kraju był HASK Zagrzeb.

Po I wojnie światowej, po przyłączeniu Chorwacji do królestwa SHS, utworzono Jugosłowiański Związek Piłki Nożnej, który był piłkarską centralą dla wszystkich trzech drużyn narodowych. Prezesem związku został Chorwat, były prezydent HASK-u Zagrzeb Hinko Wurth. W pierwszych jugosłowiańskich rozgrywkach ligowych zwyciężył chorwacki Gradjanski Zagrzeb, który wygrywał jeszcze czterokrotnie (1926, 1928, 1937 i 1940). Ponadto mistrzostwo kraju zdobywały Hajduk Split (1927 i 1929), Concordia Zagrzeb (1930 i 1932) oraz HASK (1938). Drużyny z Chorwacji grały w lidze jugosłowiańskiej do 1940 roku.

Lata 1940-1944. Piłka nożna na tle wojennej zawieruchy[edytuj]

W roku 1941 faszystowskie ugrupowanie ustaszy na czele z Ante Paveliciem przejęło władzę w Chorwacji oraz ogłosiło niepodległość kraju. Niezależne Państwo Chorwackie (NDH), sprzymierzone z Niemcami, istniało do maja 1945 roku, kiedy zostało zlikwidowane przez armię jugosłowiańską.

W tym czasie rozgrywała swoje mecze reprezentacja Chorwacji. Jej rywalami byli zazwyczaj drużyny narodowe krajów będących pod kontrolą III Rzeszy lub państw, które zachowały neutralność. Zadebiutowała już 2 kwietnia 1940 roku spotkaniem ze Szwajcarią w Zagrzebiu, ale w 1940 roku wychodziła na boisko jeszcze jedynie trzy razy. W 1941 roku Chorwaci zostali przyjęci do FIFA. Od 1940 do 1944 roku rozegrali w sumie dziewiętnaście meczów, w których dziewięć razy wygrywali, cztery remisowali i sześciokrotnie przegrywali. Dwukrotnie ulegli Niemcom nazistowskim (po 1:5) i raz drużynie faszystowskich Włoch (0:4). Silniejsi okazali się m.in. od Bułgarów (6:0) i Słowaków (6:1 i 7:3).

W tym czasie, dla drużyn klubowych krajów zaprzyjaźnionych z Państwami Osi, powołano tzw. Europejski Puchar Piłkarski. W 1944 roku w jego finale grał chorwacji Gradjanski Zagrzeb, który w najważniejszym meczu przegrał z węgierskim Nagyvaradi FC 0:4. Gradjanski cieszył się sympatią Ante Pavelicia, a niektórzy piłkarze tego klubu, m.in. Ivan Hitrec i Zvonimir Cimermancić, byli aktywnymi współpracownikami reżimu. Ośrodkiem opozycji był za to Hajduk Split, którego sympatycy w pewnym momencie zmuszeni zostali do ucieczki na wyspę Vis, strzeżoną przez okręty armii brytyjskiej.

W roku 1945, kiedy partyzanci jugosłowiańscy wyzwolili Chorwację spod kontroli niemieckiej, większość klubów zostało rozwiązanych, a ich archiwa zniszczono.

Lata 1945-1990. W barwach Jugosławii[edytuj]

O istniejącej w latach 1945-1990 reprezentacji Jugosławii czytaj tutaj.

Skład Dinama z dwumeczu z Leeds Utd
30.08. i 06.09.1967

Zlatko Škorić

Branko Gračanin
Mladen Ramljak
Rudolf Belin
Marijan Brnčić

Filip Blašković
Denijal Pirić

Marijan Čerček
Slaven Zambata
Josip Gucmirtl
Krasnodar Rora

1. W obu spotkaniach grali ci sami zawodnicy.
2. Chorwatów wyróżniono pogrubieniem.

Po II wojnie światowej Chorwacja została włączona do Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii. Podobnie jak i rola państwa, tak i piłki nożnej została zmarginalizowana. Chorwaccy zawodnicy od 1945 do 1990 roku występowali w barwach reprezentacji Jugosławii.

Na terenie Zagrzebia niedługo po wojnie z graczy HASK-u, Gradjanskiego i Concordii powstało Dinamo Zagrzeb, które do 1991 roku trzykrotnie wygrywało rozgrywki ligowe w komunistycznej Jugosławii (1948, 1954 i 1958). W latach 60. Dinamo stanowiło istotną siłę nie tylko futbolu na Bałkanach, ale i w całej Europie. W 1963 roku zespół prowadzony przez Milana Antolkovicia awansował do finału Pucharu Miast Targowych, w którym przegrał w dwumeczu (1:2 i 0:2) z Valencią. Cztery lata później drużyna, którą trenowali najpierw Branko Zebec, późniejszy szkoleniowiec m.in. Bayernu Monachium i HSV (z oboma zdobył tytuł mistrza Niemiec), a potem Ivan Horvat, wygrał Puchar Miast Targowych, pokonując w ostatnim spotkaniu Leeds United (2:0 i 0:0). Oprócz Dinama tytuł mistrza kraju zdobywał Hajduk Split (1950, 1952, 1955, 1971, 1974, 1975 i 1979).

Kilku chorwackich piłkarzy znalazło się w kadrach reprezentacji Jugosławii, kiedy ta zdobywała w 1960 roku złoty medal olimpijski i trzykrotnie grała w finałach mistrzostw świata. W 1962 roku współkrólem strzelców mundialu został Chorwat Dražan Jerković.

Reprezentacji Chorwacji w ciągu tych czterdziestu pięciu lat pozwolono rozegrać tylko jeden mecz – we wrześniu 1956 roku, po "odwilży" w krajach komunistycznych. Rywalem Chorwatów była Indonezja, którą pokonali 5:2.

1996 rok - ćwierćfinał mistrzostw Europy[edytuj]

Reprezentacja Chorwacji trafiła w eliminacjach Euro 96 do grupy D razem z Włochami, Litwą, Ukrainą, Słowenią, oraz Estonią. Zajęli w niej pierwsze miejsce z dwudziestoma trzema punktami (Włosi mieli tyle samo punktów, o ostatecznej kolejności zadecydował bilans bramkowy i zwycięstwo Chorwatów w bezpośrednim spotkaniu), po siedmiu zwycięstwach (dwukrotnie z Estonią 2:0 i 7:1, Słowenią 2:0 i 2:1), raz Włochami (2:1), Ukrainą (4:0), i Litwą (2:0), dwóch remisach: z Litwą (0:0) i Włochami (1:1), oraz jednej porażce z Ukrainą (0:1), i awansowali do turnieju głównego.

Na Mistrzostwach Europy Chorwaci pod wodzą Miroslava Blaževicia znaleźli się w grupie D razem z Portugalią, Danią i Turcją. Po dwóch zwycięstwach (z Turcją 1:0), oraz Danią (3:0) i jednej porażce z Portugalią (0:3) z sześcioma punktami na koncie awansowali z drugiego miejsca do następnej fazy turnieju. W ćwierćfinale spotkali się z reprezentacją Niemiec z którą przegrali 1:2, żegnając się tym samym z mistrzostwami. Jedyną bramkę dla reprezentacji Chorwacji w tym meczu zdobył Davor Šuker.

1998 rok – brązowy medal mistrzostw świata[edytuj]

Podstawowe ustawienie reprezentacji Chorwacji w czasie Mundialu 1998

Chorwacja przystąpiła do eliminacji do Mistrzostw Świata we Francji w grupie z Danią, Grecją, Bośnią i Hercegowiną oraz Słowenią. Była zaliczana, obok Danii, do faworytów grupy. Eliminacje piłkarze trenera Blaževicia rozpoczęli od zwycięstwa na neutralnym gruncie z reprezentacją Bośni i Hercegowiny 4:1. Następne 2 mecze Chorwaci odbyli jako gospodarze i obydwa skończyły się wynikiem 1:1 z reprezentacjami Grecji oraz Danii. Kolejny mecz w Splicie ze Słowenią Chorwaci zremisowali 3:3. Po serii remisów w końcu wygrali wyjazdowy mecz z Grecją 1:0. Po kolejnym zwycięstwie z reprezentacją Bośni i Hercegowiny (3:2 w Zagrzebiu) Chorwaci poważnie włączyli się do rywalizacji o 1 miejsce w grupie. Niestety wyjazdowy mecz z Danią skończył się wynikiem 1:3 i Chorwatom w zasadzie pozostało pewne 2 miejsce i możliwość baraży. Ostatni mecz w Lublanie z reprezentacją Słowenii wygrali 3:1, kończąc eliminacje na 2 miejscu. W barażach z faworyzowaną reprezentacją Ukrainy Chorwaci pokazali się z bardzo dobrej strony, nie dając szans rywalom u siebie, zwyciężając 2:0, a w rewanżu utrzymali przewagę z pierwszego spotkania remisując 1:1, zdobywając historyczny awans do Mistrzostw Świata we Francji. O sile reprezentacji decydował bramkarz Dražen Ladić, obrońcy Slaven Bilić, Robert Jarni, pomocnicy Robert Prosinečki, Zvonimir Boban i bramkostrzelny napastnik Realu Madryt Davor Šuker.

Dzięki sukcesowi w eliminacjach i wyeliminowaniu klasowej Ukrainy w barażach, w Chorwatach upatrywano „czarnego konia” tych mistrzostw. Chorwaci trafili do stosunkowo łatwej grupy z Argentyną oraz debiutującymi w mistrzostwach reprezentacjami Japonii i Jamajki. Mistrzostwa Chorwaci rozpoczęli od zwycięstwa z reprezentacją Jamajki 3:1. Strzelcem historycznej bramki dla Chorwatów był Mario Stanić. Także w kolejnym meczu z Japonią, Chorwaci po bramce Šukera zeszli z boiska jako zwycięzcy (mecz zakończony wynikiem 1:0). W meczu decydującym o wyjściu z grupy z 1 miejsca Chorwacja uległa Argentynie 0:1. W drugiej rundzie mistrzostw Chorwacja trafiła na reprezentację Rumunii, która w swojej grupie zostawiła w pokonanym polu m.in. utytułowanych Anglików oraz Kolumbijczyków. Chorwacja odniosła kolejny sukces, wygrywając 1:0 po golu z rzutu karnego niezawodnego Davora Šukera. W ćwierćfinale Chorwacja trafiła na reprezentację Niemiec, z którymi odpadli w 1/4 finału EURO 1996. W jednostronnym widowisku nie dali szans Niemcom (3:0 po bramkach Jarniego, Gorana Vlaovicia i Šukera). Rozpędzeni Chorwaci w półfinale czempionatu trafili na gospodarzy imprezy, Francuzów. Objęli prowadzenie po bramce Šukera, niestety Francuzi po dwóch bramkach obrońcy Liliana Thurama odnieśli zwycięstwo 2:1, a Chorwatom pozostała walka z Holendrami o brązowy medal. Po bramkach Prosineckiego i Šukera dla Chorwacji oraz Zendena dla Holandii odnieśli największy sukces w historii swojej piłki, zdobywając brązowy medal Mistrzostw Świata. Królem strzelców z 6 bramkami na koncie został Davor Šuker.

2002 - faza grupowa mistrzostw świata

Chorwatom nie udało się zakwalifikować do Mistrzostw Europy w Belgii i Holandii w 2000 roku. Wzięli więc udział w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2002 w Korei i Japonii. W swojej grupie eliminacyjnej (Belgia, Szkocja, Łotwa, San Marino) zajęli pierwsze miejsce tuż przed reprezentacją Belgii z 18 punktami na koncie po pięciu zwycięstwach i trzech remisach.

Na MŚ 2002 Chorwacja grała w grupie G razem z Meksykiem, Włochami i Ekwadorem. Po jednym zwycięstwie (z Włochami 2:1) i dwóch porażkach (z Meksykiem i Ekwadorem po 0:1) odpadli oni z turnieju już po fazie grupowej.

2004 - faza grupowa mistrzostw Europy

Chorwaci w eliminacjach do Euro 2004 znaleźli się w grupie z Bułgarią, Belgią, Estonią i Andorą. Zajęli w niej drugie miejsce za reprezentacją Bułgarii z dorobkiem szesnastu punktów na koncie, co oznaczało grę w barażach. Spotkali się w nich z reprezentacją Słowenii. Po remisie (1:1) w pierwszym spotkaniu, w rewanżu lepsi okazali się chorwaccy piłkarze (1:0), dzięki czemu awansowali oni na turniej.

Na mistrzostwach Europy w Portugalii Chorwacja trafiła do grupy B razem z Francją, Anglią i Szwajcarią. Po dwóch remisach (ze Szwajcarią 0:0 i Francją 2:2), oraz jednej porażce (z Anglią 2:4) z dwoma punktami na koncie zajęli trzecie miejsce i odpadli z turnieju.

2006 - faza grupowa mistrzostw świata

W eliminacjach do mistrzostw świata 2006 Chorwacja trafiła do grupy 8 razem ze Szwecją, Bułgarią, Węgrami, Islandią i Maltą. Zajęli w niej pierwsze miejsce z dwudziestoma czterema punktami na koncie po siedmiu zwycięstwach i trzech remisach co pozwoliło im automatycznie awansować do turnieju głównego.

Na niemieckich boiskach przyszło im grać w grupie F razem z Brazylią, Australią i Japonią. Po dwóch remisach (z Japonią 0:0 i Australią 2:2), oraz jednej porażce (0:1 z Brazylią) zakończyli oni swój udział w turnieju na fazie grupowej.

2008 - ćwierćfinał mistrzostw Europy

W kwalifikacjach do Euro 2008 Chorwacja grała w grupie E razem z Rosją, Anglią, Izraelem, Macedonią, Estonią i Andorą. Zajęli w niej pierwsze miejsce z dwudziestoma dziewięcioma punktami w dwunastu meczach po dziewięciu zwycięstwach, dwóch remisach i jednej porażce co pozwoliło im bezpośrednio awansować do tych mistrzostw.

W Austrii i Szwajcarii Chorwaci trafili do grupy B razem z Niemcami, współgospodarzem turnieju Austrią, oraz Polską. Zdobyli w niej komplet punktów po trzech spotkaniach (kolejno 1:0 z Austrią, 2:1 z Niemcami i 1:0 z Polską) dzięki czemu awansowali z pierwszego miejsca do następnej fazy turnieju. W ćwierćfinale trafili na reprezentację Turcji. Po regulaminowych 90 minutach spotkania było 0:0. Widzowie zgromadzeni na Stadionie Ernsta Happela w Wiedniu gole zobaczyli dopiero pod koniec drugiej części dogrywki. Najpierw do bramki strzeżonej przez Volkana Demirela trafił Ivan Klasnić, a chwilę po nim już w doliczonym czasie dogrywki wyrównał Semih Şentürk. O tym, kto zagra w półfinale decydowały więc rzuty karne, w których Turcy wygrali 3:1. Chorwacka reprezentacja odpadła tym samym z turnieju.

2012 - faza grupowa mistrzostw Europy

Jako że chorwackim piłkarzom nie udało się awansować do Mistrzostw świata 2010 w RPA, zagrali oni w eliminacjach do Euro 2012 razem z Grecją, Izraelem, Łotwą, Gruzją i Maltą. Zajęli w niej drugie miejsce z dwudziestoma dwoma punktami ustępując o dwa punkty reprezentacji Grecji. W dziesięciu rozegranych spotkaniach siedmiokrotnie wygrali, raz zremisowali i dwa razy przegrali. Aby awansować, musieli więc wziąć udział w barażach. Zagrali w nich z reprezentacją Turcji Po zwycięstwie w pierwszym meczu (3:0) i remisie w spotkaniu rewanżowym (0:0) awansowali oni na mistrzostwa Europy.

Na turnieju głównym reprezentanci Chorwacji trafili do grupy C razem z Hiszpanią, Włochami, i Irlandią. Po jednym zwycięstwie (z Irlandią 3:1), jednym remisie (z Włochami 1:1) i jednej porażce (z Hiszpanią 0:1) odpadli oni z turnieju już po fazie grupowej.

2014 - faza grupowa mistrzostw świata

Reprezentacja Chorwacji w swojej grupie eliminacyjnej do Mistrzostw Świata 2014 w Brazylii (Belgia, Serbia, Szkocja, Walia, Macedonia) zajęła drugie miejsce z siedemnastoma punktami na koncie po pięciu zwycięstwach, dwóch remisach i trzech porażkach w dziesięciu meczach. Oznaczało to konieczność ponownej gry w barażach o awans. Chorwaci spotkali się w nich z reprezentacją Islandii. Po bezbramkowym remisie w pierwszym spotkaniu, w rewanżu padł wynik 2:0 dla Chorwacji dzięki czemu awansowali oni na turniej.

Na Mundialu 2014 Chorwaci znaleźli się w grupie A razem z gospodarzami turnieju Brazylią, Meksykiem i Kamerunem. Po jednym zwycięstwie (z Kamerunem 4:0) i dwóch porażkach (z Brazylią 1:3, oraz Meksykiem 1:3) z trzema punktami na koncie zajęli trzecie miejsce w grupie i odpadli z turnieju.

2016 - 1/8 finału mistrzostw Europy

W eliminacjach do Euro 2016 Chorwacja grała w grupie H razem z Włochami, Norwegią, Bułgarią, Azerbejdżanem i Maltą. Zajęli w niej drugie miejsce z dwudziestoma punktami na koncie po sześciu zwycięstwach, trzech remisach i jednej porażce (Chorwaci zostali ukarani odjęciem jednego punktu za zachowanie kibiców w meczu Chorwacja-Włochy), co pozwoliło im awansować na turniej we Francji bez konieczności rozgrywania meczów barażowych.

Na samych mistrzostwach, Chorwaci znaleźli się w grupie D razem z Hiszpanią, Turcją i Czechami. Po dwóch zwycięstwach (z Turcją 1:0 i Hiszpanią 2:1), oraz jednym remisie (z Czechami 2:2) z siedmioma punktami na koncie zajęli pierwsze miejsce w grupie i awansowali do dalszej fazy turnieju. W 1/8 finału trafili na reprezentację Portugalii. Przegrali z nią po dogrywce 0:1 i pożegnali się z turniejem.

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj]

Mistrzostwa świata[edytuj]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
Urugwaj 1930 Nie brała udziału,
była częścią Królestwa
Jugosławii
Zjednoczone Królestwo Włoch 1934
III Republika Francuska 1938
Brazylia 1950 Nie brała udziału,
była częścią SFRJ
Szwajcaria 1954
Szwecja 1958
Chile 1962
Anglia 1966
Meksyk 1970
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1974
Argentyna 1978
Hiszpania 1982
Meksyk 1986
Włochy 1990
Stany Zjednoczone 1994 Nie brała udziału
Francja 1998 Awans III miejsce
Korea Południowa Japonia 2002 Awans Faza grupowa
Niemcy 2006 Awans Faza grupowa
Południowa Afryka 2010 Nie zakwalifikowała się
Brazylia 2014 Awans Faza grupowa
Rosja 2018

Mistrzostwa Europy[edytuj]

Udział w mistrzostwach Europy
Rok Kwalifikacje Wynik
Francja 1960 Nie brała udziału,
była częścią SFRJ
Państwo Hiszpańskie 1964
Włochy 1968
Belgia 1972
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1976
Włochy 1980
Francja 1984
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1988
Szwecja 1992
Anglia 1996 Awans Ćwierćfinał
Belgia Holandia 2000 Nie zakwalifikowała się
Portugalia 2004 Awans Faza grupowa
Austria Szwajcaria 2008 Awans Ćwierćfinał
Polska Ukraina 2012 Awans Faza grupowa
Francja 2016 Awans 1/8 finału

Rekordziści[edytuj]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[1] Bramki[1]
1 Darijo Srna 2002- 108 20
2 Stipe Pletikosa 1999- 107 0
3 Josip Šimunić 2002- 103 3
4 Dario Šimić 1996-2008 100 3
5 Ivica Olić 2002- 87 16
6 Robert Kovač 1999-2009 84 0
7 Niko Kovač 1996-2008 83 14
8 Robert Jarni 1990-2002 81 2
9 Niko Kranjčar 2004- 81 16
10 Luka Modrić 2006- 70 8

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[1] Mecze[1]
1 Davor Šuker 1990-2002 46 69
2 Eduardo da Silva 2004- 29 59
3 Darijo Srna 2002- 20 108
4 Ivica Olić 2002- 16 87
Niko Kranjčar 2004- 16 81
5 Goran Vlaović 1992-2002 15 52
6 Niko Kovač 1996-2008 14 83
7 Mladen Petrić 2001- 13 45
8 Zvonimir Boban 1990-1999 12 51
Mario Mandžukić 2007- 12 44
Ivan Klasnić 2004-2011 12 41

Aktualizacja: 2 lipca 2012

Aktualny skład[edytuj]

Lista 23 piłkarzy powołanych przez selekcjonera Ante Čačicia na Euro 2016:

Bramkarze:

Obrońcy:

Pomocnicy:

Napastnicy:

Źródło: http://euro2016.pl/reprezentacja-chorwacji/

Trenerzy reprezentacji Chorwacji[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 25 maja 2011].