Su-33

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Su-33
Su-33
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR /  Rosja
Producent Komsomolskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego
Konstruktor Suchoj
Typ Myśliwiec przewagi powietrznej
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji metalowej, półskorupowej, podwozie trójpodporowe – wciągane w locie
Załoga 1 (2 w wersji szkolno-bojowej)
Historia
Data oblotu 17 sierpnia 1987
Dane techniczne
Napęd 2 silniki turbinowe dwuprzepływowe Saturn Liulka AŁ-31F
Ciąg każdy
75,53 kN (normalny)
122,58 kN (z dopaleniem)
Wymiary
Rozpiętość 14,70 m
Długość 21,19 m (bez wysięgnika)
21,80 (z wysięgnikiem)
Wysokość 5,93 m
Powierzchnia nośna 62,04 m²
Masa
Startowa 29 000 kg (maksymalna)
Uzbrojenia 6500 kg na 12 węzłach
Osiągi
Prędkość maks. 1350 km/h (ok. 1,1 Ma) (na poziomie morza)
2300 km/h (1,9 Ma) (na dużych wysokościach)
Pułap 18 000 m
Zasięg 3000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 działko GSz-31-1 kal. 30 mm i 12 pylonów na uzbrojenie o łącznym udźwigu 6500 kg

Suchoj Su-33 (Su-27K, ros. Сухой Су-33, , kod NATOFlanker D[1]) – samolot myśliwski i uderzeniowy opracowany w ZSRR, wersja rozwojowa rodziny samolotów Su-27, przystosowany do zastosowania na lotniskowcach.

Historia[edytuj]

Prace nad Su-33 rozpoczęły się wraz z pracami nad nowym lotniskowcem dla ZSRR w drugiej połowie lat siedemdziesiątych XX w. Spośród projektów wybrano dwa samoloty myśliwskie zbudowane na bazie MiG-29 i Su-27, samolot szkolny na bazie Su-25 oraz samolot wczesnego ostrzegania Jak-44.

Pierwszą maszyną, która wylądowała z hakiem, była nieznacznie zmodyfikowana wersja Su-27. W maju 1985 r Wiktor Pugaczow oblatał eksperymentalną wersję Su-27 z dodatkowym przednim usterzeniem poziomym. Decyzję o budowie samolotu pokładowego ogłoszono oficjalnie w 1984 r. Pierwszy prototyp maszyny Su-27K wzbił się w powietrze w 1984 (źródła rosyjskie) bądź 1985 (źródła zachodnie) roku.

Maszyny z pierwszej serii dostarczono rosyjskiej marynarce wojennej w 1994 roku. Jedyną jednostką zdolną do działań bojowych jest pułk liczący 24 samoloty na pokładzie jedynego rosyjskiego lotniskowca Admirał Kuzniecow. Oprócz myśliwca Su-33(MK) powstała też dwumiejscowa wersja samolotu wielozadaniowego Su-33KUB, z układem miejsc jak w Su-34.

Dane techniczne[edytuj]

  • Napęd – dwa silniki AL-31F o maksymalnym ciągu 122,6 kN. Samolot posiada sondę do tankowania w powietrzu oraz aparaturę UPAZ-1A do przekazywania paliwa w powietrzu innym samolotom.
  • Płatowiec – w porównaniu do Su-27 Su-33 posiada dodatkowe przednie usterzenie poziome. Może również składać skrzydła, tylne usterzenie poziome oraz osłonę radaru aby ułatwić bazowanie na lotniskowcach. Podwozie wzmocnione, przednie koło zdwojone. Posiada hak umożliwiający lądowanie na lotniskowcu.
  • Wyposażenie – Analogiczne do Su-27, dodatkowo posiada urządzenia ułatwiające lądowanie na lotniskowcu.
  • Uzbrojenie – Analogiczne do Su -27, dodatkowo może zabierać rakiety R-27EM przeznaczone do niszczenia celów lecących nisko nad wodą oraz pociski przeciwokrętowe – Ch-31A oraz ciężką rakietę Moskit o masie 4500 kg.

Odniesienia[edytuj]

Jeden z najskuteczniejszych rosyjskich hokeistów, Maksim Suszynski nosił przydomek Su-33 z uwagi na skojarzenie z jego nazwiskiem i numerem, z jakim występował na koszulce[2].

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy