Ił-112

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ił-112
Ił-112
Dane podstawowe
Państwo  Rosja
Producent Iljuszyn
Typ transportowy
Załoga 2
Historia
Data oblotu 30 marca 2019[1]
Dane techniczne
Napęd 2 x Silnik turbośmigłowy TW7-117ST
Moc 2800 KM każdy
Wymiary
Rozpiętość 25,74 m
Długość 23,49 m
Wysokość 8,9 m
Masa
Startowa 21 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 550 km/h
Pułap praktyczny 8100 m
Zasięg 1000 km (z ładunkiem 6 t)
4 800 km (z ładunkiem 2 t)
Rozbieg 660 m
Dobieg 550 m
Rzuty
Rzuty samolotu

Ił-112 (ros. Ил-112) – rosyjski turbośmigłowy, lekki samolot transportowy zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Iljuszyna. Maszyna ma zastąpić samoloty An-26.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki rozwoju samolotu Ił-112 sięgają lat 90 XX wieku, kiedy to rozpoczęto poszukiwania maszyny zdolnej zastąpić lekkie samoloty transportowe An-26. 4 listopada 1994 roku nowa konstrukcja Iljuszyna otrzymała po raz pierwszy wsparcie rządowe na rozwój i budowę prototypu. Niestety był to okres kiedy kryzys gospodarczy wstrzymał większość inwestycji finansowych i za rządowym wsparciem nie poszło żadne dofinansowanie projektu.

W 2003 roku projekt samolotu wygrał konkurs na nowy lekki, samolot transportowy dla rosyjskich sił powietrznych (ros. Военно-воздушные силы Российской Федерации). Za wygraną poszło współfinansowanie projektu przez rosyjskie Ministerstwo Obrony. Zakładano, że gotowy prototyp wzniesie się w powietrze w 2006 roku a na wyposażenie sił zbrojnych wejdzie w 2008 roku. W grudniu 2004 roku zatwierdzono wstępny projekt samolotu. Jednak program notował narastające opóźnienia. Priorytetem dla lotnictwa wojskowego, pomimo palącej potrzeby wymiany starzejącej się floty samolotów An-26, był program modernizacji ciężkich maszyn transportowych Ił-76. Kolejnym problemem w pracach projektowych był brak odpowiedniego silnika. Dla wzrastającej z projektu na projekt masy samolotu, pierwotnie założone silniki TW7-117ST okazały się być zbyt słabe a nowe jednostki napędowe wymagałyby zbyt daleko idących prac, które zwiększyłyby opóźnienia i koszty programu. Z pieniędzy przekazanych przez Ministerstwo Obrony na budowę czterech prototypów i ich badania, biuro projektowe sfinansowało jedynie prace projektowe i zbudowało tylną część kadłuba. W zaistniałej sytuacji rosyjskie Ministerstwo Obrony, 14 maja 2010 roku oficjalnie zakończyło dalsze finansowanie całego programu a rok później przerwano dalsze prace nad samolotem. Iljuszyn pozostał bez zamówień ze strony sił powietrznych i nie cieszył się zainteresowaniem ze strony potencjalnych użytkowników cywilnych. W 2013 roku ujawniono informację o ponownym zainteresowaniu sił powietrznych maszyną. Użytkowany przez Rosyjskie Siły Powietrzne An-140 nie posiada tylnej rampy ładunkowej co faworyzuje produkt Iliuszyna, posiadający możliwość załadunku i desantowania z użyciem tylnej rampy[2]. Rok później, z powodu pogarszających się relacji z Rosji z Ukrainą, głównym producentem An-140, na dobre powrócono do projektu Ił-112. 14 listopada 2014 roku Ministerstwo Obrony Rosji zamówiło u producenta projekt i prototyp Ił-112W[3]. 18 stycznia 2018 roku zakłady w Woroneżu upubliczniły informacje o rozpoczęciu końcowego montażu dwóch prototypów samolotu. Których budowa rozpoczęła się rok wcześniej[4].

30 marca 2019 w Woroneżu odbył się pierwszy lot samolotu, trwający 45 minut[5].

Na odbywającej się w Astanie, stolicy Kazachstanu wystawie KADEX-2018, ujawniono model samolotu z nowym wyposażeniem, którym był pokładowy system samoobrony, opracowywany przez instytut NII Ekran z Samary. System jest rozwinięciem wcześniejszego układu znanego jako L370 Witebsk. W trakcie jego budowy wzięto pod uwagę doświadczenia uzyskane z eksploatacji L370 w prawdziwych warunkach bojowych jakim były działania rosyjskiego lotnictwa w Syrii. Zaprezentowany w Astanie system składa się z dwóch bloków optoelektronicznych umieszczonych pod kadłubem, między goleniami podwozia. Każdy z nich składa się z dwóch ultrafioletowych czujników ostrzegawczych oraz laserowej stacji kierunkowych zakłóceń w podczerwieni. Na końcu kadłuba zainstalowana jest antena radiolokacyjnej stacji ostrzegawczej. Tuż za skrzydłem, na burtach kadłuba po obu jego stronach umieszczono po pięć, 14 - lufowych wyrzutni nabojów zakłócających kalibru 50 mm. Pod dziobem maszyny znajduje się głowica optoelektroniczna przeznaczona do nawigacji i celowania podczas desantu spadochroniarzy lub zrzutu ładunku[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Ił-112 jest wolnonośnym górnopłatem napędzanym dwoma silnikami turbośmigłowymi z sześciołopatowymi śmigłami. Podwozie chowane, trójpodporowe z przednim podparciem, przednia, dwukołowa goleń chowana jest do wnęki w kadłubie. Podwozie główne, czterokołowe, po dwie golenie ustawione szeregowo po obu stronach kadłuba chowane do jego wnęk. Skrzydła o trapezowym obrysie, usterzenie w kształcie litery „T”. Ładownia o szerokości 2,45 m, wysokości 2,4 m i długości 11,28 m. W tyle kadłuba znajduje się otwierana do tyłu rampa ładunkowa o długości 8,4 m. Samolot jest wyposażony w szklany kokpit i cyfrową awionikę.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Samolot może być oferowany w dwóch wersjach:

  • Ił-112W – lekki samolot transportowy przeznaczony dla sił powietrznych
  • Ił-112T – transportowa wersja cywilna

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ВЗГЛЯД / Первый полет Ил-112В задержался на два десятилетия, vz.ru [dostęp 2019-03-31] (ros.).
  2. Tomasz Szulc, Salon lotniczy MAKS 2013 cz. I Samoloty, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 10 (2013), s. 76-84, ISSN 1230-1655
  3. a b Ił-112W z systemem samoobrony, „Lotnictwo Aviation International”, nr 7 (2018), s. 9, ISSN 2450-1298
  4. Postępy przy budowie Iła-112W, „Lotnictwo”, nr 3 (2018), s. 5, ISSN 1732-5323
  5. Pierwszy lot nowego Iła. Kilkanaście lat później niż zakładano, nextgazetapl [dostęp 2019-04-01] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski. Iljuszyn Ił-112W – kryzys na razie zażegnany. „Lotnictwo”. 2–3, s. 10–11, 2011. ISSN 1732-5323. 
  • Piotr Butowski. Salon MAKS 2011. „Lotnictwo”. 10, s. 44–53, 2011. ISSN 1732-5323.