Suchoj T-4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
T-4
T-4 w muzeum w Monino
T-4 w muzeum w Monino
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ bombowiec strategiczny
Konstrukcja tytanowa
Załoga dwie osoby
Historia
Data oblotu 22 sierpnia 1972
Lata produkcji nie produkowany seryjnie
Egzemplarze MTL w Monino
Dane techniczne
Napęd Cztery turboodrzutowe RD36-41 po 161,5kN ciągu każdy
Wymiary
Masa
Własna 55 600 kg
Startowa 114 000 kg / max 135 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 3200 km/h
Prędkość przelotowa 3000 km/h
Pułap 25 000 m
Zasięg 6000 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
przewidywane - ZSRR

T-4, znany też jako изделие 100 (izdielije 100, produkt 100 – oznaczenie fabryczne), „сотка” (sotka) lub niepoprawnie Su-100 – radziecki ponaddźwiękowy samolot bombowy strategiczny, skonstruowany w biurze Suchoja.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbliżenie na dziób i oszklenie kabiny załogi

Pod koniec lat 60. XX w. kilku radzieckim biurom konstrukcyjnym zlecono zadanie zbudowania bombowca strategicznego, rozwijającego prędkość ponaddźwiękową i mającego duży zasięg (w tym samym czasie w USA rozpoczęły się prace nad innym bombowcem strategicznym - Rockwellem B-1 Lancerem). Nowy samolot miał mieć duży zasięg, dużą prędkość przy ziemi i na znacznej wysokości, precyzyjny system nawigacyjno-bombowy, nowoczesne urządzenia zakłócające oraz odporną konstrukcję.

Do prac przystąpiło m.in. biuro (OKB) pod kierunkiem Pawła Suchoja. Powstało ponad 30 projektów wstępnych. Pierwszy prototyp miał oryginalny układ i elegancką sylwetkę. Został zbudowany głównie z tytanu.

Samolot oblatano 22 sierpnia 1972. Nigdy nie był produkowany seryjnie – został zbudowany tylko w dwóch prototypach, trzeciego nie ukończono. Pierwszy T-4 stoi od 1982 jako eksponat w Muzeum Techniki Lotniczej w Monino pod Moskwą.

Kadłub samolotu jest bardzo długi i wąski. Skrzydła mają obrys trójkątny (delta). Samolot nie posiada typowego, tylnego usterzenia poziomego, tylko układ tzw. "kaczka", czyli niewielkie przednie stateczniki. Napęd składa się z czterech silników turboodrzutowych umieszczonych w gondolach podkadłubowych. Do gondoli jest chowane również podwozie. Kabina ma układ tandem, czyli jeden pilot siedzi za drugim. Podczas startu i lądowania nos samolotu jest opuszczany, co odsłania przednie szyby kabiny w celu polepszenia widoczności (analogicznie jak w Tu-144), a w trakcie lotu unosi się do góry i zakrywa przednie oszklenie tak, że światło wpadało do kabiny tylko przez boczne szyby.

Układ sterowania jest całkowicie zautomatyzowany. Przejmuje on sterowanie samolotem po starcie i podczas wznoszenia oraz prowadzi samolot automatycznie podczas ataku. Po dokonaniu ataku samolot jest automatycznie wyprowadzany z kursu bojowego i prowadzony do bazy. Samolot ma podwozie trójpodporowe. Komora bombowa umieszczona jest między gondolami silnikowymi.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]