Walenty z Widawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Walenty z Widawy (ur. 1537, zm. 12 listopada 1601) – polski filolog, teolog, profesor i dwukrotny rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Walenty z Widawy, był synem Wawrzyńca. Urodził się w rodzinie mieszczańskiej. Na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim zapisał się w semestrze letnim 1562 roku. Przez kilka lat uczył także w szkole katedralnej w Przemyślu. W 1569 r. został magistrem, a następnie przyjął święcenia kapłańskie. W 1579 r. został kaznodzieją w Kolegiacie Wszystkich Świętych w Krakowie. Wtedy też rozpoczął studia teologiczne, które zakończył uzyskaniem bakularatu w 1582 r. Pięć lat później został doktorem teologii (1587) Uzyskane wykształcenie pozwoliło mu na wykładanie teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego do swojej śmierci.

W 1574 r. pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego i dwukrotnie był rektorem tejże uczelni w latach 15951596 i 16001601.

Walenty z Widawy przekazał do kościoła parafialnego w Widawie chrzcielnicę miedzianą (w stylu późnorenesansowym) odlaną w Krakowie przez Macieja Otmana.

W testamencie cały swój księgozbiór liczący ok. 350 książek, przekazał na rzecz Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Widawie. Przeznaczył także znaczną sumę pieniędzy na wybrukowanie ulic w Widawie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Catechesis grammaticae (1581) – podręcznik gramatyki łacińskiej
  • Generalis Controversia de indulgentiis (1593) – rozprawa teologiczna o odpustach

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • J. Siciński, Walenty z Widawy, [w:] "Na sieradzkich szlakach" 1992, nr. 1 (25), s. 20.