Jan Szafraniec (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Szafraniec (ur. 1363, zm. 28 lipca 1433) – polski duchowny katolicki, biskup kujawsko-pomorski, dobroczyńca i rektor Akademii Krakowskiej, pochodzący od Szafrańców herbu Stary Koń.

POL COA Starykoń.svg

Studia odbył w Pradze i Heidelbergu. W 1404 został wybrany na rektora Akademii Krakowskiej. Otrzymał szereg godności kościelnych w Krakowie, był m.in. wikariuszem generalnym i oficjałem biskupa Piotra Wysza z Radolina, a w kapitule krakowskiej - kustoszem, scholastykiem i dziekanem. Był również podkanclerzym koronnym (od 1419) i kanclerzem wielkim koronnym (od 1423).

Był obecny przy wystawieniu przez Władysława II Jagiełłę przywileju czerwińskiego w 1422 roku[1]. Był obecny przy wystawieniu przez Władysława II Jagiełłę przywileju jedlneńskiego w 1430 roku[2].

W maju 1428 został wybrany przez kapitułę na biskupa kujawsko-pomorskiego (ze stolicą we Włocławku); na wybór ten naciskał król Władysław Jagiełło. Szafraniec odebrał prowizję papieską na biskupstwo we wrześniu 1428. Jako biskup występował przeciwko próbom zajęcia pomorskich dóbr diecezji przez zakon krzyżacki.

Bibliografia[edytuj]

  • Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965 - 1999, ​ISBN 83-211-1311-7​, Warszawa 2000.

Przypisy

  1. Jus polonicum, codicibus veteribus manuscriptis et editionibus quibusque collatis / edidit Joannes Vincentius Bandtkie, Warszawa 1831, s. 223.
  2. Franciszek Piekosiński, Wiece, sejmiki, sejmy i przywileje ziemskie w Polsce wieków średnich, Kraków 1900, s. 43.