Andrzej z Łabiszyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Andrzej z Łabiszyna (zm. 10 czerwca 1498 w Krakowie) – bakałarz (Akademia Krakowska, 1461), magister sztuk wyzwolonych (1469), doktor prawa kanonicznego (Rzym, 1478), poseł na sejm w Piotrkowie (1478), profesor teologii (1489), rektor Akademii Krakowskiej i jej wicekanclerz w latach 1496-1497[1], kanonik katedralny krakowski[2] oraz mistrz dekretów.

W 1480 roku napisał dzieło O uczonych Akademii Krakowskiej mężach i losach tejże akademii.

Ufundował świadczenie dla stałego kaznodziei polskiego przy kościele Św. Barbary w Krakowie[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]