Franciszek Walter (wenerolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Ksawery Walter
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1885
Kraków
Data i miejsce śmierci 19 maja 1950
Kraków
Profesor nauk medycznych
Specjalność: wenerologia
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1911
Habilitacja 1918
Profesura 1934
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
rektor UJ
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Korony Jugosłowiańskiej

Franciszek Ksawery Walter (ur. 6 grudnia 1885 w Krakowie, zm. 19 maja 1950 tamże) – polski dermatolog i wenerolog, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Franciszka Waltera i Katarzyny z Kurowskich. Po ukończeniu w 1905 Gimnazjum św. Anny w Krakowie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1911 uzyskał tytuł doktora. Naukę kontynuował w Bernie i Berlinie, po powrocie do Krakowa w 1914 został sekundariuszem na oddziale skórnym i wenerycznym Szpitala św. Łazarza, w 1916 tymczasowo kierował tym oddziałem. W 1918 przedstawił na Uniwersytecie Jagiellońskim pracę habilitacyjną, a dwa lata później został prymariuszem na oddziale, którym dotychczas kierował. W 1925 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1934 profesora zwyczajnego dermatologii i wenerologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. 6 listopada 1939 r. został aresztowany wraz z innymi profesorami UJ i AGH w ramach Sonderaktion Krakau nastepnie trafił do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Zwolniony 8 lutego 1940 wrócił do Krakowa. W czasie okupacji pełnił funkcję lekarza dermatologicznego Ubezpieczalni Społecznej w Krakowie w latach 1941 – 1945. Dwukrotnie odmówił przyjęcia stanowiska kierownika katedry chorób skórnych i wenerycznych kursów lekarskich organizowanych przez okupanta niemieckiego we Lwowie. W grudniu 1944 objął szefostwo sanitarne PCK okręgu krakowskiego w związku z zbliżającymi się do Krakowa wojskami radzieckimi i na tym stanowisku doczekał końca wojny. W okresie okupacji zaangażował się również w pracę konspiracyjną i pełnił funkcję szefa służby zdrowia AK na terenie Krakowa (1941 – 1945). W latach 1946–1948 rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie kierował Kliniką Dermatologiczną Akademii Medycznej.[1] Autor książki Wit Stwosz, rzeźbiarz chorób skórnych wydanej w 1933, w której napisał o chorobach skórnych postaci wyrzeźbionych na Ołtarzu Mariackim. Udowodnił w niej m.in., że syfilis występował w Europie jeszcze przed podróżą Kolumba do Ameryki. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (pas 78 wsch.)

Członkostwo[edytuj | edytuj kod]

  • członek Polskiej Akademii Umiejętności;
  • członek honorowy Towarzystwa Dermatologicznego w Czechosłowacji i Jugosławii;
  • członek korespondent Towarzystwa Dermatologicznego we Francji i na Węgrzech;
  • wiceprezes Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego;
  • prezes Towarzystwa Polsko-Jugosłowiańskiego w Krakowie;
  • członek Związku Inicjatyw Społeczno-Gospodarczych;
  • członek Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego.
  • prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

W 1935 roku był członkiem krakowskiej loży wolnomularskiej Przesąd Zwyciężony[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biografia na stronie Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956
  2. Anna Kargol, Środowisko wolnomularskie w międzywojennym Krakowie, w: Ars Regia, 9/15-16, 2006, s. 152.
  3. M.P. z 1950 r. nr 63, poz. 741.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]