Franciszek Walter (wenerolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Walter
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1885
Kraków
Data i miejsce śmierci 19 maja 1950
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód dermatolog, wenerolog
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Korony Jugosłowiańskiej

Franciszek Ksawery Walter (ur. 6 grudnia 1885 w Krakowie, zm. 19 maja 1950 tamże) – polski dermatolog i wenerolog, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Franciszka Waltera i Katarzyny z Kurowskich. Po ukończeniu IV gimnazjum w Krakowie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1911 uzyskał tytuł doktora. Naukę kontynuował w Bernie i Berlinie, po powrocie do Krakowa w 1914 został sekundariuszem na oddziale skórnym i wenerycznym Szpitala św. Łazarza, w 1916 tymczasowo kierował tym oddziałem. W 1918 przedstawił na Uniwersytecie Jagiellońskim pracę habilitacyjną, a dwa lata później został prymariuszem na oddziale, którym dotychczas kierował. W 1925 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1934 profesora zwyczajnego dermatologii i wenerologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1946–1948 rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie kierował Kliniką Dermatologiczną Akademii Medycznej.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Autor książki Wit Stwosz, rzeźbiarz chorób skórnych wydanej w 1933, w której napisał o chorobach skórnych postaci wyrzeźbionych na Ołtarzu Mariackim. Udowodnił w niej m.in., że syfilis występował w Europie jeszcze przed podróżą Kolumba do Ameryki.

Członkostwo[edytuj | edytuj kod]

  • członek Polskiej Akademii Umiejętności;
  • członek honorowy Towarzystwa Dermatologicznego w Czechosłowacji i Jugosławii;
  • członek korespondent Towarzystwa Dermatologicznego we Francji i na Węgrzech;
  • wiceprezes Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego;
  • prezes Towarzystwa Polsko-Jugosłowiańskiego w Krakowie;
  • członek Związku Inicjatyw Społeczno-Gospodarczych;
  • członek Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego.
  • prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

W 1935 roku był członkiem krakowskiej loży wolnomularskiej Przesąd Zwyciężony[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Kargol, Środowisko wolnomularskie w międzywojennym Krakowie, w: Ars Regia, 9/15-16, 2006, s. 152.
  2. M.P. z 1950 r. Nr 63, poz. 741.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]