Franciszek Walter (wenerolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Walter
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1885
Kraków
Data i miejsce śmierci 19 maja 1950
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód dermatolog i wenerolog
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Korony Jugosłowiańskiej

Franciszek Ksawery Walter (ur. 6 grudnia 1885 w Krakowie, zm. 19 maja 1950 tamże) – polski dermatolog i wenerolog, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Franciszka Waltera i Katarzyny z Kurowskich. Po ukończeniu IV gimnazjum w Krakowie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1911 uzyskał tytuł doktora. Naukę kontynuował w Bernie i Berlinie, po powrocie do Krakowa w 1914 został sekundariuszem na oddziale skórnym i wenerycznym Szpitala św. Łazarza, w 1916 tymczasowo kierował tym oddziałem. W 1918 przedstawił na Uniwersytecie Jagiellońskim pracę habilitacyjną, a dwa lata później został prymariuszem na oddziale, którym dotychczas kierował. W 1925 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1934 profesora zwyczajnego dermatologii i wenerologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1946–1948 rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie kierował Kliniką Dermatologiczną Akademii Medycznej.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Autor książki Wit Stwosz, rzeźbiarz chorób skórnych wydanej w 1933, w której napisał o chorobach skórnych postaci wyrzeźbionych na Ołtarzu Mariackim. Udowodnił w niej m.in., że syfilis występował w Europie jeszcze przed podróżą Kolumba do Ameryki.

Członkostwo[edytuj | edytuj kod]

  • członek Polskiej Akademii Umiejętności;
  • członek honorowy Towarzystwa Dermatologicznego w Czechosłowacji i Jugosławii;
  • członek korespondent Towarzystwa Dermatologicznego we Francji i na Węgrzech;
  • wiceprezes Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego;
  • prezes Towarzystwa Polsko-Jugosłowiańskiego w Krakowie;
  • członek Związku Inicjatyw Społeczno-Gospodarczych;
  • członek Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego.
  • prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

W 1935 roku był członkiem krakowskiej loży wolnomularskiej Przesąd Zwyciężony[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Kargol, Środowisko wolnomularskie w międzywojennym Krakowie, w: Ars Regia, 9/15-16, 2006, s. 152.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]