Karol Teliga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Boromeusz Teliga
Data i miejsce urodzenia 30 października 1808
Bieliny
Data i miejsce śmierci 9 marca 1884
Kraków
Administrator diecezji krakowskiej
Okres sprawowania 1862
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1832
Karol Boromeusz Teliga
profesor nauk teologicznych
Specjalność: historia kościoła
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 10 listopada 1835
Profesura 30 października 1837
Polska Akademia Umiejętności
Status członek nadzwyczajny
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Rektor UJ

Karol Boromeusz Teliga (ur. 30 października 1808 w Bielinach, zm. 9 marca 1884 w Krakowie), polski duchowny katolicki, teolog, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Szkołę średnią skończył w Kielcach, we wrześniu 1827 rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego (kształcił się zarazem w warszawskim Seminarium Duchownym)[1], studia uniwersyteckie przerwało Telidze powstanie listopadowe. Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1832 został proboszczem w rodzinnych Bielinach; rok później przeniósł się do Sandomierza, gdzie był profesorem, wiceregensem i wreszcie rektorem miejscowego seminarium duchownego (do 1838).

10 listopada 1835 uzyskał doktorat teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. 30 października 1837 został mianowany profesorem historii Kościoła na Wydziale Teologicznym tej uczelni, od roku akademickiego 1839/1840 wykładał także patrystykę. Dwukrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Teologicznego (1841/1842, 1860-1863), trzykrotnie - rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego (1863/1864, 1867/1868, 1871/1872). Sprawował też funkcje kościelne; był kanonikiem katedralnym, od 1858 proboszczem kolegiaty św. Floriana, a w 1862 przez sześć miesięcy administrował diecezją krakowską (w latach 1851-1879 nie powołano pełnoprawnego biskupa krakowskiego). W 1869 roku otrzymał godność dziekana kapituły krakowskiej.

Jako rektor Uniwersytetu zasiadał w Sejmie galicyjskim. Był członkiem Krakowskiego Towarzystwa Naukowego; po utworzeniu Akademii Umiejętności w grudniu 1872 został jej członkiem nadzwyczajnym, podobnie jak wszyscy członkowie Krakowskiego Towarzystwa Naukowego, których nie wybrano na członków zwyczajnych nowej instytucji. Należał także do Rzymskiej Akademii dla Sztuk i Umiejętności oraz był protektorem krakowskiego Towarzystwa Dobroczynności.

Drukiem ogłosił Kazanie świętalne na pamiątkę pięciusetlecia rocznicy założenia Uniwersytetu Krakowskiego (1864)[2] i O stosunkach między probostwem kościoła Św. Floriana a szkołą przy tym kościele i Uniwersytetem Jagiellońskim (1868). Pochowany został w grobowcu Kanoników na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Gerber: Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808-1831. Słownik biograficzny, Ossolineum. Wrocław 1977: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1977.
  • Elżbieta Helena Nieciowa, Członkowie Akademii Umiejętności oraz Polskiej Akademii Umiejętności 1872-1952, Ossolineum, Kraków 1973