Antoni z Napachania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni z Napachania
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia 1494
Data śmierci 1561
prepozyt w Bieżanowie[1]
Okres sprawowania 1524-1526
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki

Antoni z Napachania (ur. 1494, zm. 1561) – polski profesor, pisarz apologetyczny, kapelan i kaznodzieja. Rektor Akademii Krakowskiej. Propagator twórczości Erazma z Rotterdamu. Nauczyciel Stanisław Orzechowskiego[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn sołtysa ze wsi Napachanie pod Poznaniem. Immatrykulował się w Akademii Krakowskiej w półroczu zimowym 1511/1512. W 1513 uzyskał stopień bakałarza, a w 1519 magistra sztuk wyzwolonych. Od 1552 trzykrotnie pełnił funkcję rektora Akademii Krakowskiej[1], po przyjęciu święceń kapłańskich był kapelanem i kaznodzieją nadwornym Zygmunta Augusta.

Był autorem podręczników, znawcą języka i kultury greckiej, zwolennikiem humanizmu. Ogłosił pierwszą w języku polskim pracę teologiczną w obronie religii katolickiej Enchiridion.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.): Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 26. ISBN 83-01-02722-3.
  2. Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.): Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 27. ISBN 83-01-02722-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]