Józef Kallenbach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Kallenbach
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1861
Kamieniec Podolski
Data i miejsce śmierci 12 września 1929
Kraków
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)
Grób Kallenbachów na cmentarzu Łyczakowskim

Józef Henryk Kallenbach (ur. 24 listopada 1861 w Kamieńcu Podolskim, zm. 12 września 1929 w Krakowie) – polski historyk literatury polskiej, wydawca, profesor, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj]

W rodzinnym Kamieńcu był częstym gościem w dworku dr. Rolle, którego opowieści o dziejach Podola zaraziły go miłością do kultury polskiej[1]. W 1880 zdał chlubnie egzamin dojrzałości w C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[2]. Studiował w Warszawie, Paryżu i w Krakowie, gdzie habilitował się w zakresie literatury polskiej. W latach 1886–1889 pracował w Bibliotece Akademii Umiejętności w Krakowie[3]. Od 1885 wykładał jako profesor nadzwyczajny, następnie profesor nadzwyczajny na szwajcarskim Uniwersytecie we Fryburgu, później był profesorem historii literatury polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Wileńskiego, od 1904 Uniwersytetu Lwowskiego, od 1920 Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie był rektorem w latach 1928-1929[4]. Wykładał literaturę polską przedrozbiorową i romantyzm. W okresie lwowskim Kallenbach badał przede wszystkim twórczość Mickiewicza i Krasińskiego, zajął się też Słowackim. Jego prace dotyczące literatury staropolskiej są po dziś dzień cennym źródłem historycznym.

Był członkiem Akademii Umiejętności od 1906, członkiem poznańskiego Towarzystwa Naukowego, członkiem czynnym warszawskiego Towarzystwa Naukowego, członkiem zamiejscowym Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych we Lwowie. W Warszawie był dyrektorem Biblioteki Ordynacji Krasińskich. Sprawował stanowisko dyrektora Muzeum i Biblioteki Czartoryskich w Krakowie. Ponadto należał do kuratorium biblioteki w Kórniku, prezesem komitetu sprowadzenia zwłok Juliusza Słowackiego do Polski.

24 kwietnia 1929 Uniwersytet Poznański przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

Zamieszkiwał przy ulicy Łobzowskiej 4 w Krakowie. Zmarł na serce 12 września 1929 w Krakowie[5]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie 14 września 1929 (kwatera Bb)[6]. Później szczątki przeniesiono na Cmentarzu Łyczakowskim Lwowie (wobec niemożliwości powrotu do Kamieńca uważał Lwów, z którym był przez całe życie związany, za swoje miasto rodzinne). Grobowiec wykonał rzeźbiarz Witold Wincenty Rawski[7].

Publikacje[edytuj]

  • Adam Mickiewicz (dwa tomy)
  • Zygmunt Krasiński – życie i twórczość lat młodych

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Aleksander Rasszczupkin, „Kamieniec Podolski. Antemurale Christianorum”, Kamieniec Podolski 2006.
  2. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. IV. Gimnazyum we Lwowie za rok szkolny 1880. Lwów: 1880, s. 69.
  3. Zbysław Arct, Wybitni Polacy w służbie książki, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1983, ISBN 8320534733 [dostęp 2016-09-22] (pol.).
  4. kajo18611124k0, Józef Kallenbach.
  5. Nekrologia. „Sztuki Piękne”. 8-9, s. 360, 1939. 
  6. Lista osób zasłużonych pochowanych na Cmentarzu Rakowickim (1803–1939). W: Karolina Grodziska–Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 115. ISBN 83-08-01428-3.
  7. Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 199, 342. ISBN 83-04-02817-4.

Bibliografia[edytuj]