Jan Wajduta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Wajduta
kustosz i kanonik krakowski
Dane biograficzne
Dynastia Giedyminowicze
Data urodzenia 1365
Data śmierci między 8 marca a 1 maja 1402
Ojciec Butawd Henryk
Matka nieznana z imienia

Jan Wajduta (ur. 1365, zm. między 8 marca a 1 maja 1402 w Krakowie) – syn księcia na Drohiczynie Butawda Henryka i jego nieznanej z imienia żony.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z przekazem Annalisty toruńskiego, 3 lutego 1381 Wajduta przybył do Prabut w Prusach z zamiarem podążenia do Wacława IV i przyjęcia chrztu. Najprawdopodobniej po przyjęciu chrztu w Pradze pod imieniem Jan, książę rozpoczął naukę na tamtejszym uniwersytecie, zapewne na wydziale teologii. Prawdopodobnie przyjął również święcenia kapłańskie. Od 1389 Jan występował w źródłach jako kustosz krakowski. Przypuszcza się, że wyższe godności kościelne w Krakowie i Sandomierzu, Wajduta zawdzięczał protekcji króla polskiego Władysława Jagiełły. W 1401 Jan został drugim rektorem odnowionego Uniwersytetu Krakowskiego.

Książę zmarł rok po objęciu godności i został pochowany w kościele katedralnym w Krakowie. Jan Wajduta miał w posiadaniu ogrody w Krakowie, które po jego śmierci przeszły w ręce karmelitów krakowskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]