Edward Korczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Korczyński
Edward Sas Korczyński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 października 1844
Dobromil
Data i miejsce śmierci 23 września 1905
Kraków
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Edward Sas-Korczyński (ur. 5 października 1844 w Dobromilu, zm. 23 września 1905 w Krakowie) – polski lekarz internista, poseł-wirylista do Sejmu Krajowego Galicji VI kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1868 uzyskał w Krakowie stopień doktora. Początkowo praktykował w Dębicy. Następnie został asystentem w klinice chorób wewnętrznych w Krakowie. W 1871 został prymariuszem oddziału wewnętrznego w Szpitalu św. Łazarza w Krakowie. Od 1874 profesor zwyczajny patologii i terapii szczegółowej na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dyrektor kliniki chorób wewnętrznych. Od 1889 do 1890 był rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Wykonywał prace z dziedziny kardiologii, gastrologii, reumatologii. Był twórcą tak zwanej „krakowskiej szkoły chorób żołądka.”[potrzebny przypis] Wraz z Antonim Gluzińskim i Walerym Jaworskim opracował nowe metody badania przewodu pokarmowego. Uważany za twórcę wielu nowych pojęć z patologii i diagnostyki tych chorób. Jako pierwszy w Polsce wprowadził oddzielne wykłady z balneologii. W latach 1873–1880 był redaktorem „Przeglądu Lekarskiego”. W 1875 założył w Krakowie Stowarzyszenie Wydawnictw Dzieł Lekarskich. Był autorem licznych podręczników i monografii z zakresu chorób wewnętrznych.

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera T)[1]. W 1936 pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1936)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista osób zasłużonych pochowanych na Cmentarzu Rakowickim (1803–1939). W: Karolina Grodziska–Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 118. ISBN 83-08-01428-3.
  2. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 464.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]