Edward Korczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Korczyński.JPG

Edward Korczyński (Sas-Korczyński) (ur. 5 października 1844 w Dobromilu, zm. 23 września 1905 w Krakowie) – polski lekarz internista, poseł-wirylista do Sejmu Krajowego Galicji VI kadencji.

Od 1874 profesor zwyczajny patologii i terapii szczegółowej na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dyrektor kliniki chorób wewnętrznych, rektor (w latach 1889-1890) Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1881 prymariusz oddziału wewnętrznego szpitala św. Łazarza w Krakowie.

Wykonywał prace z dziedziny kardiologii, gastrologii, reumatologii. Był twórcą tak zwanej „krakowskiej szkoły chorób żołądka.”[potrzebny przypis] Wraz z Antonim Gluzińskim i Walerym Jaworskim opracował nowe metody badania przewodu pokarmowego. Uważany za twórcę wielu nowych pojęć z patologii i diagnostyki tych chorób. Jako pierwszy w Polsce wprowadził oddzielne wykłady z balneologii. W latach 1873–1880 był redaktorem „Przeglądu Lekarskiego”. W 1875 założył w Krakowie Stowarzyszenie Wydawnictw Dzieł Lekarskich. Był autorem licznych podręczników i monografii z zakresu chorób wewnętrznych.

Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1936)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 464

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]