Andrzej Dominik Lipiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Dominik Lipiewicz
Data i miejsce urodzenia 1724
Kraków
Data i miejsce śmierci 24 października 1778
Palczowice
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1740

Andrzej Dominik Lipiewicz (ur. ok. 1724 w Krakowie, zm. 24 października 1778 w Palczowicach ) – polski ksiądz, nauczyciel, pisarz, rektor Akademii Krakowskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn mieszczanina Józefa Lipiewicza. Był studentem w latach 1739–1740 Wydziału Filozoficznego Akademii Krakowskiej i na której otrzymał stopień magistra sztuk wyzwolonych. Od 1741 do 1743 uczył w rodzinnym mieście w szkołach nowodworskich. Do 1746 będąc doktorem nauk wyzwolonych i filozofii był w Akademii Poznańskiej (Lubranscianum) profesorem poetyki i matematyki. Był także geometrą przysięgłym i prefektem poznańskiej Drukarni Akademickiej. Profesor matematyki i retoryki od 1746 do 1748 w Krakowie, a w 1755 wykładał na Wydziale Prawa Akademii Krakowskiej. Był postulatorem i promotorem kanonizacji Jana Kantego i do około 1760 zamieszkiwał w Rzymie. Został w 1762 doktorem obojga praw. Rektor Akademii Poznańskiej od listopada 1763 do grudnia 1764[1] oraz był cenzorem ksiąg na diecezję poznańską. Reprezentując Akademię Krakowską, Poznańską i Zamojską wystąpił w 1764 z pismem przeciwko niektórym opiniom J. Bielskiego (Widok Królestwa Polskiego, P. 1763). Pod koniec 1764 znalazł się z powrotem w Krakowie, a rok później został dziekanem i następnie podkanclerzym Wydziału Prawa. W diecezji krakowskiej wykonywał także urząd egzaminatora synodalnego, asesora oraz cenzora ksiąg. Delegat na sejm 1766 z ramienia Akademii Krakowskiej[2]. W 1768 powołano go w skład Komisji dotyczącej reformy szkół nowodworskich, a rok później do opracowania projektu statutu organizacyjnego kolonii akademickich. W 1773 przedstawiał królowi i Komisji Edukacji Narodowej projekt na podstawie którego Akademia miałaby współpracować z nowymi władzami oświatowymi, a szczególnie na polu kształcenia nauczycieli. Rektor Akademii Krakowskiej w latach 1775–1777[3], a następnie był na stanowisku prefekta szkół nowodworskich (gdzie nie do końca się sprawdził)[4] oraz otrzymał kanonię katedralną krakowską.

W jego dorobku autorskim figurują panegiryki, tezy prawnicze i matematyczne, polemiki, mowy sejmowe, kazania[5] i kalendarze[6].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]