Walentynian II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walentynian II
Flavius Valentinianus
Valentinianus Augustus
ilustracja
Cesarz rzymski
Okres od 22 listopada 375
do 15 maja 392
Dane biograficzne
Data urodzenia 371
Data i miejsce śmierci 15 maja 392
Vienne
Moneta
moneta

Walentynian II, Flavius Valentinianus, Valentinianus II (ur. 371, zm. 15 maja 392) – syn Walentyniana I i jego drugiej żony, Justyny. Był cesarzem rzymskim od 375 roku (miał wtedy tylko 4 lata) i współrządził ze swoim przyrodnim bratem, Gracjanem (miał 17 lat).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Walentynian został uznany współcesarzem przez Gracjana i Walensa. Zarządzał, a właściwie robiła to jego matka (Justyna), Italią, Ilirią i rzymską Afryką. Justyna była arianką, dlatego też na dworze w Mediolanie zwalczano katolików, których przywódcą był biskup Mediolanu Ambroży (późniejszy święty). Popularność Ambrożego wzrosła w końcu tak bardzo, że pozycja dworu cesarskiego i samego cesarza wyraźnie spadła, Rzymianie zaczęli popierać katolików. W 383 (roku śmierci Gracjana) Magnus Maximus, który dowodził armią rzymską w Brytanii, przekroczył Alpy w Panonii i zagroził samemu Mediolanowi, a w 387 obwołał się zarządcą wszystkich północnych prowincji.

Walentynian wraz z matką uciekli do Teodozjusza I, cesarza Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego, gdyż jego żoną była Galla, siostra Walentyniana. Tam Walentynian przeszedł na katolicyzm. Teodozjusz udzielił mu pomocy i pokonał wojska uzurpatora w 388 roku. Osadził Walentyniana z powrotem na tronie, jednak – ponieważ Walentynian miał dopiero 12 lat – jego doradcą został rzymski wódz germańskiego pochodzenia Arbogast, który miał sprawować rządy w państwie w imieniu cesarza do czasu osiągnięcia przez niego pełnoletniości. Okazało się, że Teodozjusz nie docenił ambicji generała, który nie zamierzał rezygnować z władzy.

Arbogast i Walentynian II[edytuj | edytuj kod]

Walentynian II, choć oficjalnie był cesarzem, w praktyce był odsunięty od rzeczywistego wpływu na losy państwa. Przebywał w pałacu w Wiennie nad Rodanem niemal jako więzień. Tymczasem Arbogast zaczął sprawować niepodzielną władzę nad zachodnim imperium, podporządkowując sobie administrację i obsadzając ją swoimi ludźmi. Z czasem dorastającemu Walentynianowi zaczęła przeszkadzać rola marionetki, tym bardziej, że potężny Arbogast nie szczędził mu upokorzeń.

Pewnego dnia, podczas obrad konsystorza (przybocznej rady cesarskiej), na którym obecny był cesarz i Arbogast, doszło do incydentu, w czasie którego Arbogast zabił mieczem jednego ze swoich oponentów na oczach cesarza. Wstrząśnięty Walentynian na następnym zebraniu konsystorza wręczył Arbogastowi pismo pozbawiające go wszystkich urzędów. Wódz podarł jednak to pismo na oczach cesarza i dostojników, oświadczając pogardliwie: Nie ty dałeś mi władzę i nie ty mi ją zabierzesz. Walentynian usiłował wówczas zaatakować Arbogasta, ale pałacowa straż okazała się lojalna wobec wodza, a nie cesarza. Jakiś czas później znaleziono Walentyniana powieszonego w swoim pokoju. Według oficjalnej wersji popełnił samobójstwo, ale były głosy, że zamordowano go z rozkazu Arbogasta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]