Walentynian I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walentynian I
Flavius Valentinianus
Imperator Caesar Flavius Valentinianus Augustus
ilustracja
Cesarz rzymski
Okres panowania od 26 lutego 363
do 17 listopada 375
Dane biograficzne
Dynastia walentyniańska
Data i miejsce urodzenia 321
Cibale
Data i miejsce śmierci 17 listopada 375
Brigetio

Walentynian I, Flavius Valentinianus (ur. 321 w Cibale w Panonii, zm. 17 listopada 375 w Brigetio w Panonii) – cesarz rzymski od 26 lutego 364 roku.

Walentynian za panowania Konstancjusza był żołnierzem - w 357 roku pełnił funkcję trybuna legionowego i walczył w armii Juliana przeciwko barbarzyńcom nad Renem. Wraz z drugim oficerem został wysłany przez Juliana w rejon działania Barbacjona, operującego w okolicach Basilii (dzisiejszej Bazylei) dowódcy południowego skrzydła "kleszczy" ofensywy przeciwko Alamanom. Oficerowie mieli zaobserwować wymykanie się Germanów przed frontem korpusu Barbacjona, przez co ten ich przepędził, informując dodatkowo Konstancjusza, że mieli podburzać jego żołnierzy. Cesarz w owe fałszywe oskarżenia uwierzył i kazał zwolnić obydwu ze służby. Walentynian wrócił do armii dwa lata później[1].

Był następcą Jowiana. Władał zachodnią częścią imperium; rządy we wschodniej części przekazał swojemu bratu – Walensowi. Po kilku latach mianował współcesarzem Gracjana.

Walentynian skoncentrował się na granicy na Renie. Pokonał Franków i Alemanów, następnie przeniósł się do Brytanii, gdzie pokonał Szkotów oraz Piktów. Przedsięwziął również kampanię przeciwko Maurom w północnej Afryce. W 375 przeniósł się do Ilirii, gdzie usiłował stłumić bunt Sarmatów i Kwadów. Zmarł krótko po negocjacjach z tymi drugimi (prawdopodobnie doznał udaru mózgu z wściekłości na oferowane przez nich warunki). Jego ciało odesłano do Konstantynopola. Nowym cesarzem obwołano 4-letniego wówczas syna cesarza Walentyniana II, w którego imieniu rządził osiemnastoletni brat Gracjan.

Poślubił wdowę po cesarzu Magnencjuszu Justinę i miał z nią troje dzieci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krawczuk, Aleksander., Poczet cezarzy rzymskich : dominat, wyd. Wyd. 1, Warszawa: Iskry, 1991, ISBN 83-207-1099-5, OCLC 29991692.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]