Licyniusz (cesarz rzymski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Licyniusz
Flavius Galerius Valerius Licinianus Licinius
Imperator Caesar Valerius Licinianus Licinius Augustus
ilustracja
Cesarz rzymski
Okres panowania od 11 listopada 308
do 18 września 324
Dane biograficzne
Data urodzenia ok. 260
Data śmierci 325
Moneta
moneta

Licyniusz (właśc. Flavius Galerius Valerius Licinianus Licinius, ok. 260325 r.) – cesarz rzymski od 11 listopada 308 do 18 września 324.

Urodzony w Mezji, bliski przyjaciel cesarza Galeriusza, uczestnik jego wyprawy na Persów w 297. W wyniku nieudanych wypraw Sewera II i Galeriusza na zbuntowanych Maksencjusza i Maksymiana Herkuliusza dnia 28 października 306 otrzymał godność cesarza wschodniego (nieuznaną przez Maksencjusza). Na zjeździe w Carnuntum otrzymał tytuł augustus 11 listopada 308 roku (władał Tracją, Ilirią i Panonią). W 311 siostrzeniec Galeriusza – Maksymin Daja, ogłoszony augustem przez własne oddziały, odebrał Licyniuszowi Azję Mniejszą. W 312 Konstantyn najechał Italię, zajmując Turyn, Mediolan i Weronę, a 28 października 312 w bitwie przy Moście Mulwijskim nad Tybrem pokonał wojska Maksencjusza, w wyniku czego objął władzę na Zachodzie. Przymierze z Konstantynem sprowokowało Maksymina Daję do ataku w 313 i w konsekwencji doprowadziło go do popełnienia samobójstwa. W 313 Konstantyn i Licyniusz spotkali się w Mediolanie podpisując edykt mediolański wprowadzający wolność wyznania w Cesarstwie Rzymskim. Od tej pory chrześcijanie bez przeszkód mogli wyznawać swoją religię. Tam też Licyniusz poślubił siostrę Konstantyna – Konstancję. Po śmierci Maksymina augustem na Wschodzie został Licyniusz, a na Zachodzie Konstantyn.

Kilka lat później Licyniusz przestał respektować dekret z Mediolanu. W swojej części cesarstwa rozpoczął prześladowania, przygotowując się w ten sposób do walki z Konstantynem, w obawie przed przejściem oddziałów chrześcijańskich na stronę przeciwnika[1].

Licyniusz prowadził dwie wojny z Konstantynem. Pierwsza zakończyła się w 316 roku nierozstrzygniętą bitwą pod Cibalae i przymierzem z 1 marca 317, w którym obydwaj ogłosili trzech swych synów cezarami; drugą wojnę przegrał w 324 roku i mimo że Konstantyn darował mu życie, został stracony w 325.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]