Piotr Nowak (piłkarz)
| Piotr Nowak | ||
![]() |
||
| Imię i nazwisko | Piotr Nowak | |
| Data i miejsce urodzenia |
5 lipca 1964 Pabianice, Polska |
|
| Pozycja | środkowy pomocnik | |
| Wzrost | 168 cm | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Bez klubu | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1979–1983 1983–1984 1984–1985 1985–1986 1987–1990 1990–1992 1992–1993 1993–1994 1994–1998 1998–2002 |
Włókniarz Pabianice GKS Bełchatów Zawisza Bydgoszcz Widzew Łódź Zawisza Bydgoszcz Bakirkoyspor Young Boys Berno Dynamo Drezno TSV 1860 Monachium Chicago Fire |
10 (2) 30 (9) 54 (16) 42 (4) 23 (2) 93 (15) 112 (23) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1990–1997 | 19 (3) | |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 2004–2006 2007–2009 2007–2009 2009–2012 |
D.C. United Philadelphia Union |
|
Piotr Nowak (ur. 5 lipca 1964 w Pabianicach) – polski piłkarz, środkowy pomocnik oraz trener piłkarski, były asystent Boba Bradleya, tymczasowego selekcjonera reprezentacji Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej oraz pierwszy szkoleniowiec kadry USA do lat 23. Od 2009 prowadził klub Major League Soccer, Philadelphia Union. 13 czerwca 2012 r. został zwolniony z posady trenera i wiceprezesa ds. piłkarskich Philadelphia Union.
Spis treści |
Kariera zawodnicza [edytuj]
Kluby [edytuj]
Nowak jest wychowankiem Włókniarza Pabianice, w Polsce grał także w GKS Bełchatów, Motorze Lublin, Widzewie oraz Zawiszy Bydgoszcz. W 1990 został piłkarzem tureckiego Bakirkoyspor, gdzie grał do 1992, kiedy to przeszedł do szwajcarskiego Young Boys Berno. Rok później Nowak występował już w niemieckiej Bundeslidze, najpierw w Dynamie Drezno, a od sezonu 1994/1995 w TSV 1860 Monachium. Piłkarzem monachijskich Lwów był przez 3 lata i spełniał w tym zespole funkcję głównego rozgrywającego. Zimą 1998 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i został piłkarzem Chicago Fire, gdzie przez pewien czas grał wspólnie z Romanem Koseckim i Jerzym Podbrożnym – razem w tym samym roku zostali mistrzami USA. W barwach Chicago Fire zakończył karierę w 2002 w wieku 38 lat.
Reprezentacja Polski [edytuj]
W reprezentacji Polski debiutował w 1990, jednak dopiero w połowie dekady zaczął regularnie pojawiać się w kadrze, został nawet jej kapitanem. Ostatnim jego meczem w reprezentacji było spotkanie z Anglią rozegrane 31 maja 1997 w ramach eliminacji MŚ 98. Łącznie wystąpił w 19 meczach i strzelił 3 bramki.
Kariera trenerska [edytuj]
Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem i w latach 2004-2006 prowadził zespół D.C. United, zdobywając z nią w pierwszym sezonie pracy szkoleniowej tytuł mistrza kraju.
Od roku 2007 do 28 maja 2009 był asystentem trenerów amerykańskich drużyn narodowych: dorosłej oraz młodzieżowej do lat 23. Od 29 maja 2009 był głównym trenerem i wiceprezesem ds. operacyjnych nowego klubu w Major League Soccer, Philadelphia Union. Został zwolniony 13 czerwca 2012 roku.
Odznaczenia [edytuj]
W 2005 za wybitne zasługi w działalności na rzecz promowania Polski oraz za osiągnięcia w pracy trenerskiej został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[1][2].
|
|||||||
|
|||||
Przypisy
- ↑ M.P. z 2005 r. Nr 27, poz. 374 – pkt 12.
- ↑ 2005-02-10 - artykuł na stronie washingtonpost.com
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej
- Piłkarze BSC Young Boys
- Piłkarze Chicago Fire
- Piłkarze Dynama Drezno
- Piłkarze GKS Bełchatów
- Piłkarze Motoru Lublin
- Piłkarze TSV 1860 Monachium
- Piłkarze Widzewa Łódź
- Piłkarze Włókniarza Pabianice
- Piłkarze Zawiszy Bydgoszcz
- Polscy trenerzy piłkarscy
- Reprezentanci Polski w piłce nożnej
- Urodzeni w 1964
