Piotr Nowak (piłkarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Nowak
2011-06-18 Piotr-Nowak.jpg
Imię i nazwisko Piotr Nowak
Data i miejsce
urodzenia
5 lipca 1964
Pabianice, Polska 
Pozycja środkowy pomocnik
Wzrost 168 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Bez klubu
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1979–1983
1983–1984
1984–1985
1985–1986
1987–1990
1990–1992
1992–1993
1993–1994
1994–1998
1998–2002
Włókniarz Pabianice
GKS Bełchatów
Zawisza Bydgoszcz
Widzew Łódź
Zawisza Bydgoszcz
Bakirkoyspor
Young Boys Berno
Dynamo Drezno
TSV 1860 Monachium
Chicago Fire



10 (2)
30 (9)
54 (16)
42 (4)
23 (2)
93 (15)
112 (23)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1990–1997  Polska 19 (3)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2004–2006
2007–2009
2007–2009
2009–2012
D.C. United
 Stany Zjednoczone U-23
 Stany Zjednoczone (asystent)
Philadelphia Union

Piotr Nowak (ur. 5 lipca 1964 w Pabianicach) – polski piłkarz, środkowy pomocnik oraz trener piłkarski, były asystent Boba Bradleya, tymczasowego selekcjonera reprezentacji Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej oraz pierwszy szkoleniowiec kadry USA do lat 23. Od 2009 prowadził klub Major League Soccer, Philadelphia Union. 13 czerwca 2012 r. został zwolniony z posady trenera i wiceprezesa ds. piłkarskich Philadelphia Union.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Kluby[edytuj | edytuj kod]

Nowak jest wychowankiem Włókniarza Pabianice, w Polsce grał także w GKS Bełchatów, Motorze Lublin, Widzewie oraz Zawiszy Bydgoszcz. W 1990 został piłkarzem tureckiego Bakirkoyspor, gdzie grał do 1992, kiedy to przeszedł do szwajcarskiego Young Boys Berno. Rok później Nowak występował już w niemieckiej Bundeslidze, najpierw w Dynamie Drezno, a od sezonu 1994/1995 w TSV 1860 Monachium. Piłkarzem monachijskich Lwów był przez 3 lata i spełniał w tym zespole funkcję głównego rozgrywającego. Zimą 1998 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i został piłkarzem Chicago Fire, gdzie przez pewien czas grał wspólnie z Romanem Koseckim i Jerzym Podbrożnym – razem w tym samym roku zostali mistrzami USA. W barwach Chicago Fire zakończył karierę w 2002 w wieku 38 lat.

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Polski debiutował w 1990, jednak dopiero w połowie dekady zaczął regularnie pojawiać się w kadrze, został nawet jej kapitanem. Ostatnim jego meczem w reprezentacji było spotkanie z Anglią rozegrane 31 maja 1997 w ramach eliminacji MŚ 98. Łącznie wystąpił w 19 meczach i strzelił 3 bramki.

l.p. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 2 lutego 1990 Teheran  Iran
2-0
towarzyski
od 80'
2. 4 lutego 1990 Teheran  Iran
1-0
towarzyski
90'
3. 4 maja 1990 Chicago  Kolumbia
1-2
towarzyski
do 46'
4. 6 maja 1990 Chicago  Kostaryka
2-0
towarzyski
od 60'
Bramka
5. 17 sierpnia 1994 Radom  Białoruś
1-1
towarzyski
do 59'
6. 15 marca 1995 Ostrowiec Świętokrzyski  Litwa
4-1
towarzyski
90'
7. 29 marca 1995 Bukareszt  Rumunia
1-2
elim. Euro 1996
do 57'
8. 25 kwietnia 1995 Zabrze  Izrael
4-3
elim. Euro 1996
do 46'
Bramka
9. 7 czerwca 1995 Zabrze  Słowacja
5-0
elim. Euro 1996
90'
Bramka
10. 29 czerwca 1995 Recife  Brazylia
1-2
towarzyski
90'
Żółta kartka
11. 16 sierpnia 1995 Paryż  Francja
1-1
elim. Euro 1996
do 58'
12. 28 lutego 1996 Rijeka  Chorwacja
1-2
towarzyski
90'
13. 27 marca 1996 Łódź  Słowenia
0-0
towarzyski
90'
kpt.
14. 9 października 1996 Londyn  Anglia
1-2
elim. MŚ 1998
90'
kpt.
15. 10 listopada 1996 Katowice  Mołdawia
2-1
elim. MŚ 1998
90'
kpt. Żółta kartka
16. 26 lutego 1997 Goiânia  Brazylia
2-4
towarzyski
90'
kpt.
17. 2 kwietnia 1997 Chorzów  Włochy
0-0
elim. MŚ 1998
do 46'
kpt.
18. 30 kwietnia 1997 Neapol  Włochy
0-3
elim. MŚ 1998
90'
kpt.
19. 31 maja 1997 Chorzów  Anglia
0-2
elim. MŚ 1998
do 59'
kpt.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem i w latach 2004-2006 prowadził zespół D.C. United, zdobywając z nią w pierwszym sezonie pracy szkoleniowej tytuł mistrza kraju.

Od roku 2007 do 28 maja 2009 był asystentem trenerów amerykańskich drużyn narodowych: dorosłej oraz młodzieżowej do lat 23. Od 29 maja 2009 był głównym trenerem i wiceprezesem ds. operacyjnych nowego klubu w Major League Soccer, Philadelphia Union. Został zwolniony 13 czerwca 2012 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2005 za wybitne zasługi w działalności na rzecz promowania Polski oraz za osiągnięcia w pracy trenerskiej został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[1][2].

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. M.P. z 2005 r. Nr 27, poz. 374 – pkt 12.
  2. 2005-02-10 - artykuł na stronie washingtonpost.com