Andrzej Iwan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrzej Iwan
Andrzej Iwan.jpg
Imię i nazwisko Andrzej Iwan
Data i miejsce
urodzenia
10 listopada 1959
Kraków, Polska
Pseudonim "Ajwen"
Pozycja napastnik
Wzrost 175 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1968–1975
1976–1985
1985–1987
1988–1989
1989
1990–1991
1992
1992–1993
1993
1994
Wanda Kraków
Wisła Kraków
Górnik Zabrze
VfL Bochum
Górnik Zabrze
Aris Saloniki
Górnik Zabrze
FC Azzuri
FC Pully
Kuchnie Izdebnik

198 (69)
68 (21)
30 (2)
3 (0)

1 (0)


Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1978–1987  Polska 29 (11)

Andrzej Iwan (ur. 10 listopada 1959 w Krakowie) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Wandy Kraków, z której przeniósł się do Wisły Kraków. W 1976 roku wywalczył z Wisłą mistrzostwo Polski juniorów, zaś w 1978 był podstawowym zawodnikiem drużyny seniorskiej Białej Gwiazdy, która zdobyła tytuł Mistrza Polski, wyprzedzając Śląsk Wrocław. W I lidze w barwach Wisły zagrał 198 razy i strzelił 69 goli. Z Wisłą Kraków grał w finałach Pucharu Polski w latach 1979 i 1984.

W 1985 roku przeszedł do Górnika Zabrze, a na początku 1987 roku dołączył do niemieckiego zespołu VfL Bochum. Potem na krótko wrócił do Górnika Zabrze w 1989 roku, by następnie wyjechać do Grecji do klubu Aris Saloniki. Po dwóch sezonach gry wyjechał do Szwajcarii i kończąc powoli karierę grał w FC Azzurri i FC Pully. Ostatecznie zakończył karierę w Kuchniach Izdebnik.

Zdobył cztery tytuły mistrzowskie (z Wisłą i Górnikiem). W I lidze rozegrał 226 meczów (debiut w wieku 17 lat) i strzelił 90 goli. W europejskich pucharach zagrał 17 razy i strzelił 4 bramki.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jako gracz reprezentacji U-18 zdobył brązowy medal nieoficjalnych Mistrzostw Europy w 1978 roku. W kadrze seniorskiej Polski znalazł się po raz pierwszy tego samego roku na Mistrzostwach Świata w Argentynie w meczu z Tunezją. Nie wywalczył jednak miejsca w pierwszym składzie, jednak już 4 lata później na Mistrzostwach Świata w 1982 Hiszpanii był początkowo podstawowym zawodnikiem. Kontuzja wyeliminowała go już w 2. meczu, a Polacy zajęli w turnieju 3. miejsce i zdobyli srebrne medale. 4 lata później na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1986 nie pojechał z powodu kontuzji w meczu ligowym. W sumie w reprezentacji Polski rozegrał 29 spotkań i strzelił 11 bramek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę trenerską. Przez kilka lat szkolił grupy juniorskie w Wiśle Kraków. W latach 1999-2001 asystował pierwszym szkoleniowcom Białej Gwiazdy, najpierw Adamowi Nawałce, a następnie duetowi Orest LenczykWaldemar Fornalik. W czerwcu 2002 roku objął stanowisko II trenera Zagłębia Lubin, gdzie pracował ponownie u boku Adama Nawałki, jednak po niespełna pięciu miesiącach sztab szkoleniowy został zwolniony. Kolejnym przystankiem w karierze trenerskiej Iwana był czwartoligowy wówczas Okocimski KS Brzesko, którego samodzielne prowadzenie powierzono mu w styczniu 2003 roku. W zespole z miasta piwa "Ajwen" pracował do kwietnia 2005 roku, kiedy to został zwolniony po serii kompromitujących porażek Okocimskiego. Pracując z brzeskim klubem Iwan w 2004 roku wygrał z zespołem rozgrywki IV ligi gr. wschodniej, lecz w decydującym boju o awans do wyższej klasy rozgrywkowej "Piwosze" musięli uznać wyższość Kmity Zabierzów.

W 2004 roku pracując razem z Michałem Królikowskim wywalczył awans jako trener Kadry Małopolski do turnieju finałowego UEFA Regions' Cup (amatorskie mistrzostwa Europy) rozgrywanego w lecie 2005 roku w Małopolsce.

W maju 2005 roku Iwan znalazł nowego pracodawcę – występujący w klasie okręgowej Płomień Jerzmanowice. W klubie z podkrakowskiej miejscowości pracował w dwóch okresach, jednak niezbyt długo. Związane to było z problemami zdrowotnymi byłego reprezentanta kraju. Iwan powrócił na ławkę trenerską Płomienia 4 listopada 2005 roku, by już w styczniu pożegnać się z zespołem. W marcu 2006 roku objął stanowisko trenera drużyny juniorskiej Wiatru Ludźmierz, by po zakończeniu sezonu pożegnać się z podhalańskim klubem. W następnym sezonie został trenerem drużyny Orlęta Rudawa.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego syn Bartosz Iwan również jest piłkarzem.

W 2012 roku nakładem wydawnictwa Buchmann ukazała się autobiografia Andrzeja Iwana pt. "Spalony", którą napisał we współpracy z dziennikarzem Krzysztofem Stanowskim. Opowiada w niej o uzależnieniach od alkoholu, hazardu oraz o próbach samobójczych[1].

Przypisy

  1. Spalony. buchmann.com.pl. [dostęp 2013-05-14].