Batalion pancerny (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bataliony pancerneoddziały broni pancernych, występujące w organizacji pokojowej Wojska Polskiego II RP, w latach 1935-1939.

Bronie Pancerne Wojska Polskiego w 1939 przed wybuchem II wojny światowej

Bataliony zostały powołane rozkazem Dowództwa Broni Pancernych MSWojsk. z 26 lutego 1935 o przemianowaniu i o organizacji 4 nowych batalionów pancernych.

Była to jednostka wojskowa „czasu P” spełniająca zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów broni pancernej „czasu W” w II Rzeczypospolitej. W okresie pokoju spełniała również zadania organizacyjne i szkoleniowe[1].

czołg 7TP
czołg -Vickers E
czołg TK-3

Struktura batalionu pancernego[edytuj | edytuj kod]

Typowa organizacja batalionu pancernego do 1937[1]:

  • dowództwo
  • kwatermistrzostwo
  • kompania szkolna
  • kompania pancerna młodszego rocznika (samochody pancerne)
  • kompania pancerna starszego rocznika (czołgi)
  • kompania motorowa
  • kompania gospodarcza
  • pluton łączności
  • park
  • składnica

Etat przewidywał 36 oficerów, 111 podoficerów zawodowych, 75 podoficerów nadterminowych, 409 strzelców i 12 osób personelu cywilnego[1].

Z czasem bataliony zatraciły jedność organizacyjną. W 1939 wyrównany skład: po trzy kompanie czołgów rozpoznawczych i szwadronie samochodów pancernych miały: 1., 4., i 8 batalion pancerny. Pozostałe były batalionami większym, a 2 batalion pancerny osiągnął rozmiary pułku[2]

Możliwości mobilizacyjne batalionu[edytuj | edytuj kod]

Bataliony pancerne były jednostkami mobilizującymi pododdziały broni pancernych, przewidziane do sformowania zgodnie z planem operacyjnym „Zachód” lub „Wschód”, w oparciu o plan mobilizacyjny „W”. Po zorganizowaniu wymienionych wyżej pododdziałów oraz przekazaniu nadwyżek ludzi sprzętu do ośrodków zapasowych, bataliony były likwidowane.

W zależności od stopnia rozwinięcia (skadrowania) oraz ilości i rodzaju posiadanego sprzętu batalion pancerny mógł sformować:

Bataliony pancerne w 1939[edytuj | edytuj kod]

Bataliony pancerne Zmobilizowane pododdziały pancerne i rozpoznawcze
1 batalion pancerny 71 dywizjon pancerny
71 samodzielna kompanię czołgów rozpoznawczych
72 samodzielna kompanię czołgów rozpoznawczych
2 batalion pancerny 2 batalion czołgów lekkich
111 kompania czołgów wolnobieżnych
112 kompania czołgów wolnobieżnych
113 kompania czołgów wolnobieżnych
121 kompania czołgów lekkich
101 kompania czołgów rozpoznawczych
3 batalion pancerny

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]