Batalion pancerny (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Batalion pancernyoddział broni pancernych, występujący w organizacji pokojowej Wojska Polskiego II RP, w latach 1935-1939.

Bataliony zostały powołane rozkazem Dowództwa Broni Pancernych MSWojsk. z 26 lutego 1935 o przemianowaniu i o organizacji 4 nowych batalionów pancernych.

Była to jednostka wojskowa "czasu P" spełniająca zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów broni pancernej "czasu W" w II Rzeczypospolitej. W okresie pokoju spełniała również zadania organizacyjne i szkoleniowe[1].

czołg 7TP
czołg -Vickers E
czołg TK-3

Struktura batalionu pancernego[edytuj | edytuj kod]

Typowa organizacja batalionu pancernego do 1937[1]:

  • dowództwo
  • kwatermistrzostwo
  • kompania szkolna
  • kompania pancerna młodszego rocznika (samochody pancerne)
  • kompania pancerna starszego rocznika (czołgi)
  • kompania motorowa
  • kompania gospodarcza
  • pluton łączności
  • park
  • składnica

Etat przewidywał 36 oficerów, 111 podoficerów zawodowych, 75 podoficerów nadterminowych, 409 strzelców i 12 osób personelu cywilnego[1].

Z czasem bataliony jedność organizacyjną. W 1939 wyrównany skład: po trzy kompanie czołgów rozpoznawczych i szwadronie samochodów pancernych miały: 1., 4., i 8 batalion pancerny. Pozostałe były batalionami większym, a 2 batalion pancerny osiągnął rozmiary pułku[2]

Możliwości mobilizacyjne batalionu[edytuj | edytuj kod]

Bataliony pancerne były jednostkami mobilizującymi pododdziały broni pancernych, przewidziane do sformowania zgodnie z planem operacyjnym "Zachód" lub "Wschód", w oprarciu o plan mobilizacyjny "W". Po zorganizowaniu wymienionych wyżej pododdziałów oraz przekazaniu nadwyżek ludzi sprzętu do ośrodków zapasowych, bataliony były likwidowane.

W zależności od stopnia rozwinięcia (skadrowania) oraz ilości i rodzaju posiadanego sprzętu batalion pancerny mógł sformować:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]