112 Kompania Lekkich Czołgów Wolnobieżnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
112 Kompania Czołgów Lekkich
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowana przez 2 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy por. Wacław Stoklas
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Bronie pancerne
Podległość oddział dyspozycyjne NDWP

112 Samodzielna Kompania Czołgów Lekkich[a]pododdział broni pancernych Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Kompania nie występowała w organizacji pokojowej wojska. Została sformowana, zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w dniach 31 sierpnia – 5 września 1939 roku, w I rzucie mobilizacji powszechnej przez 2 batalion pancerny z Żurawicy jako pododdział dyspozycyjny Naczelnego Wodza. Na wyposażeniu posiadała 15 czołgów wolnobieżnych Renault FT-17. Dowódcą kompanii był por. Wacław Stoklasa, a dowódcą plutonu ppor. Zygmunt Nagórski[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Twierdza brzeska - miejsce walk

Po zakończeniu mobilizacji kompania została skierowana transportem kolejowym do Warszawy, do Odwodu Naczelnego Wodza[2]. Na skutek zerwania torów w Łukowie została zawrócona do Brześcia, gdzie 11 września podporządkowano ją dowódcy Zgrupowania "Brześć". Kompania została pierwotnie użyta jako ubezpieczenie bojowe na przedpolach obrony. 15 września czołgi kompanii odpierały ataki na twierdzę niemieckiego 8 pcz z 10 DPanc już ze stałych stanowisk ogniowych[2]. Czołgi rozlokowano wzdłuż wałów, w specjalnych wykopach. Używano ich jako ukryte, opancerzone gniazda dział i karabinów maszynowych. Z kilku czołgów stworzono barykadę w bramie. Uniemożliwiło to niemieckim siłom pancernym wdarcie się do twierdzy[3].

16 września załoga cytadeli opuściła miasto, a kompania próbowała wydostać się z Brześcia. Wobec niemożności wyprowadzenia czołgów z twierdzy, zabarykadowano nimi bramę główną cytadeli brzeskiej. Większość spieszonych załóg wycofała się z twierdzy i do końca września walczyły w Grupie płk. dypl. Zieleniewskiego[2].

Organizacja wojenna samodzielnej kompanii czołgów lekkich[edytuj | edytuj kod]

Polskie czołgi Renault FT w bramie cytadeli twierdzy brzeskiej
Motocykl Sokół 1000

Skład kompanii lekkich czołgów wolnobieżnych Renaut FT–17[4]:
Poczet dowódcy

  • gońcy motocyklowi
  • patrol łączności
  • patrol sanitarny

Razem w dowództwie

1 oficer, 2 podoficerów, 10 szeregowców;
1 samochód osobowo-terenowy, 3 motocykle.

Trzy plutony czołgów, w każdym:

1 oficer, 5 podoficerów, 7 szeregowców
5 czołgów, 1 motocykl

Pluton techniczno-gospodarczy

  • sekcja warsztatowa
  • sekcja gospodarcza
  • sekcja transportowa
  • załogi zapasowe

Razem w plutonie

1 oficer, 17 podoficerów, 21 szeregowców
5 samochodów ciężarowych, samochód-warsztat, cysterna, 1 motocykl, transporter czołgów, 2 przyczepy na paliwo, kuchnia polowa

Ogółem w kompanii

5 oficerów, 34 podoficerów, 52 szeregowców
15 czołgów, 7 samochodów, 7 motocykli

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazywana również kompanią czołgów wolnobieżnych lub kompanią lekkich czołgów wolnobieżnych Renault.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]