1 Batalion Czołgów Lekkich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1 Batalion Czołgów Lekkich
ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 3 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy mjr Adam Kubin
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Bronie pancerne
Podległość Armia „Prusy”

1 Batalion Czołgów Lekkichpododdział pancerny Wojska Polskiego II RP.

Batalion nie występował w organizacji pokojowej wojska. Był jednostką formowaną w czasie mobilizacji alarmowej, zgodnie z założeniami planu mobilizacyjnego „W”. Mobilizację oddziału przeprowadzona została w dniach 24-26 sierpnia 1939, w rejonie Ożarowa i Okuniewa przez 3 batalion pancerny. Batalion wyposażony był w czołgi 7-TP.

Działania zbrojne[edytuj | edytuj kod]

Przeznaczony do Korpusu Interwencyjnego na Pomorzu i 30 sierpnia przewieziony do Inowrocławia oczekiwał na dalsze rozkazy. 1 września załadowany ponownie na transport kolejowy i przewieziony przez Toruń do Kutna i dalej do Słotwin koło Koluszek. Przydzielony do Armii Odwodowej („Prusy”), 2 września dotarł w rejon Tomaszowa Mazowieckiego. 4 września znalazł się w Opocznie i patrolował okolice Przedborza. Nie został jednak użyty w boju o Piotrków, a 6 września część batalionu starła się z przeciwnikiem pod Sulejowem. 7 września ostrzelano kolumny pancerne pod Inowłodzem. 8 września prowadził intensywne działania nad rzeką Drzewiczką. Pod Odrzywołem 2 kompania zniszczyła wiele czołgów niemieckich, a 3 kompania udaremniła próby wdarcia się nieprzyjaciela do miasta Drzewica.

Część batalionu współdziałała 10 września z jednostkami 13 DP w czasie przebijania się nad Wisłę, do rejonu Ryczywołu. Po nieudanej próbie przeprawy w bród załogi zatopiły 6 czołgów, po czym skierowały się do Warszawy. Pozostała część batalionu walczyła o Głowaczów oraz w widłach Wisły i Pilicy. Większość batalionu (ponad 20 czołgów, gł. z 3 kompanii) zdołało wycofać się za Wisłę. Skierowana pod Chełm, 13 września osłaniała tyły Armii „Lublin”. 15 września oddział dołączył do WBPM i 17 września koło Józefowa skutecznie odparł wypady niemieckich czołgów. 18 września w walkach o Tomaszów Lubelski odniósł zwycięstwo (zniszczono wiele pojazdów wroga, wzięto jeńców, zajęto część miasta). W natarciu podjętym 19-20 września utracono niemal cały sprzęt bojowy. 20 września resztki batalionu złożyły broń.

7TP - czołg podstawowy batalionu
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych

Struktura i obsada personalna batalionu[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna we wrześniu 1939 roku[1]:

  • dowódca — mjr Adam Kubin
  • oficer taktyczny — kpt. Kazimierz Rosen-Zawadzki
  • adiutant — por. rez. Witold Pajewski
  • dowódca plutonu łączności — por. Bohdan Ryłło (†1940 Charków)
  • dowódca 1 kompanii — kpt. Antoni Sikorski († 8 września 1939)
  • dowódca 1 plutonu — por. Czesław Rusiecki
  • dowódca 2 plutonu — ppor. rez. Jerzy Erlich
  • dowódca 3 plutonu — ppor. rez. Karol Wróblewski
  • dowódca 2 kompanii — kpt. Marian Górski
  • dowódca 1 plutonu — por. Bolesław Pałys (ranny 5 września 1939)
  • dowódca 2 plutonu — por. Czesław Chróściel
  • dowódca 3 kompanii — kpt. Stefan Kossobudzki (ranny 8 września 1939)
  • dowódca 1 plutonu — por. Józef Radzymiński
  • dowódca 2 plutonu — por. Bazyli Romanow
  • dowódca 3 plutonu — ppor. rez. Zygmunt Trzepałko
  • dowódca kompanii technicznej — kpt. Wacław Mech
  • dowódca plutonu technicznego — por. Jan Filipowski
 Osobny artykuł: Batalion czołgów lekkich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szubański 2011 ↓, s. 293–294.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna w 1939 roku. Warszawa: Bellona Spółka Akcyjna, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939 : pojazdy Wojska Polskiego : barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles: 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" ; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.