7 Batalion Pancerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
7 Batalion Pancerny
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1935
Rozformowanie 1939
Tradycje
Święto 1 czerwca[a]
Nadanie sztandaru 1938
Dowódcy
Ostatni ppłk Piotr Rudzki
Organizacja
Dyslokacja Grodno[b]
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Broń pancerna
Podległość 3 Grupa Pancerna
czołg TKS
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych[c]
Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych[d]

7 Batalion Pancerny (7 bpanc) – pododdział broni pancernych Wojska Polskiego II RP.

Batalion był jednostką wojskową istniejącą w okresie pokoju i spełniająca zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów broni pancernej. Spełniał również zadania organizacyjne i szkoleniowe. Batalion stacjonował w garnizonie Grodno, a wydzielona kompania czołgów TK w garnizonie Wilno[1]. Na swoim wyposażeniu posiadał 79 czołgów TKS i 25 wozów pancernych wz.34. Batalion należał do typu I[2]. W 1939, po zmobilizowaniu jednostek przewidzianych planem mobilizacyjnym, został rozwiązany.

Mobilizacja w 1939[edytuj | edytuj kod]

W 1939 batalion sformował w grupie żółtej[3]:

w alarmie
w I rzucie mobilizacji powszechnej
  • kolumnę samochodówciężarowych w Kraju nr 31 dla OK III
  • kolumnę samochodów osobowych i Sanitarnych w Kraju nr 3 dla OK III
  • kolumnę samochodów ciężarowych typ II nr 353 (Berliet) dla SG "Narew"

Symbole batalionu[edytuj | edytuj kod]

Sztandar

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 marca 1938 nadano batalionowi sztandar . Jak wszystkie sztandary broni pancernych, posiadał on ujednoliconą prawą stronę płatu. Zamiast numeru oddziału, na białych tarczach między ramionami krzyża kawaleryjskiego występował Znak Pancerny[4]. Znak ten umieszczony był również na przedniej ściance podstawy orła.

Na lewej stronie płatu sztandaru umieszczono[5]:

  • w prawym górnym rogu — wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej
  • w lewym górnym rogu — wizerunek św. Michała
  • w prawym dolnym rogu — godło Grodna
  • w lewym dolnym rogu — odznaka honorowa 7 batalionu pancernego

Uroczyste wręczenie sztandaru odbyło się 26 maja 1938 na Polu Mokotowskim w Warszawie. Sztandar wręczył reprezentujący Prezydenta RP i Naczelnego Wodza — minister Spraw Wojskowych gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki.

W czasie kampanii wrześniowej pozostawał w gabinecie dowódcy batalionu[6]. Dalsze jego losy są nieznane[7].

Odznaka

Brunon Błędzki przy czołgu (po prawej stronie), Żurawica 1925

Wzór odznaki zatwierdzony został Dz. Rozk. MSWoj. nr 17 poz. 210 z 22 grudnia 1937. Był to srebrny krzyż schodkowy o powierzchni podzielonej na prostokąty emaliowane na przemian kolorami czarnym i pomarańczowy. Na środku krzyża umieszczony srebrny, oksydowany hełm rycerski z zamknięta przyłbicą i potrójnym pióropuszem[8].

Brak jest danych o autorze projektu odznaki. Odznaki wykonywane były w wersjach: oficerskiej – emaliowanej, podoficerskiej – malowanej farbą i żołnierskiej – srebrzonej, bez emalii.

Żołnierze batalionu[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy batalionu
  • ppłk Piotr Rudzki (– 1939)[3]
Organizacja i obsada personalna w 1939

Obsada personalna batalionu w marcu 1939 roku[9][f]:

  • dowódca batalionu – ppłk Piotr Rudzki
  • I zastępca dowódcy – mjr Stanisław Szostak
  • II zastępca dowódcy – mjr Stanisław Wasilewski
  • adiutant – kpt. Janusz Kieszkowski
  • lekarz medycyny – por. lek. Witold Baldwin-Ramult
  • kwatermistrz – kpt. Witold Laguna
  • oficer mobilizacyjny – kpt. Jerzy Gostldewicz
  • I zastępca oficera mobilizacyjnego – kpt. Stanisław IV Kosiński
  • II zastępca oficera mobilizacyjnego – rtm. adm. (kaw.) Stefan Gołębiowski
  • oficer administracyjno-materiałowy – kpt. adm. (art.) Franciszek Szczęsnowicz
  • zastępca oficera administracyjno-materiałowego – chor. Kazimierz Kuźniarski
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Stefan Mucha
  • dowódca kompanii gospodarczej – por. Antoni Palukajtys
  • dowódca plutonu łączności – por. Włodzimierz Zeltcer
  • dowódca kompanii szkolnej – kpt. Brunon Błędzki
  • instruktor – por. Aleksander Strokowski
  • instruktor – por. Igor Sławomir Iwiński
  • instruktor – chor. Józef Krasowski
  • dowódca 1 kompanii pancernej – kpt. Florian Kaźmierczak
  • instruktor – ppor. Józef Kaplinowski
  • dowódca 2 kompanii pancernej – por. Edward Antoni Popielarski
  • dowódca plutonu – por. Gracjan Fróg
  • dowódca szwadronu pancernego – kpt. Tadeusz Szalek
  • dowódca plutonu – por. Henryk Plungus
  • dowódca plutonu – por. Witold Soiński
  • dowódca kompanii motorowej – kpt. Józef Zbaraszewski
  • instruktor – por. Janusz Żongołłowicz
  • instruktor – chor. Bazyli Zacharski
  • dowódca kolumny samochodowej – por. Mikołaj Murowiecki
  • komendant parku – kpt. Eugeniusz Ozgowski
  • kierownik warsztatów – kpt. Tadeusz Lutomirski
  • zastępca kierownika – chor. Alfred Zieliński
  • kierownik składnicy – por. Stefan Kawecki
  • na kursie – kpt. Józef Kotański
  • na kursie – por. piech. Apolinary Zygmunt Bokun
  • na kursie – por. piech. Apolinary Antoni Grzeszczak
  • na kursie – por. kaw. Władysław Kitowski

Wydzielona kompania czołgów rozpoznawczych w Wilnie

  • dowódca kompanii – kpt. Władysław Łubieński
  • podkwatermistrz – por. Wacław Stradomski
  • oficer techniczny kompanii – kpt. Alfred Marchilewicz
  • dowódca plutonu – por. Wiktor Szyksznel
  • dowódca plutonu – por. Karol Smolak
  • dowódca plutonu przewozowego OK III – kpt. Roman Dubikajtis

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dzień Święta Broni Pancernej (dzień zwolnienia szeregowych do rezerwy)
  2. Przy ulicy Skidelskiej
  3. 1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu
  4. 1 – wóz dowódcy szwadronu; 2 – wóz dowódcy 1 plutonu; 3 – wóz dowódcy 2 plutonu; 4 – wóz z 1 plutonu; 5 – wóz z 2 plutonu.
  5. Według Piotra Zarzyckiego był to park ruchomy bez czołówki.
  6. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 roku - organizacja wojenna i pokojowa jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939: pojazdy Wojska Polskiego: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles : 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks"; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.