33 Dywizjon Pancerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
33 Dywizjon Pancerny
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowany przez 7 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy kpt. Władysław Łubieński
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Broń pancerna
Podległość Wileńska Brygada Kawalerii
TKS -czołg podstawowy dywizjonu
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych[a]
Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych[b]

33 Dywizjon Pancernypancerny pododdział rozpoznawczy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w alarmie w dniach 24–25 sierpnia 1939 roku dla Wileńskiej Brygady Kawalerii[1] w grupie jednostek oznaczonych kolorem czerwonym[2]. Jednostką mobilizującą był 7 batalion pancerny[3] (wydzielony szwadron pancerny z Wilna).

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo (poczet dowódcy)
  • szwadron samochodów pancernych (8 wozów bojowych wzór 34-II)
  • szwadron czołgów rozpoznawczych - (13 czołgów TKS)
  • szwadron? (pluton?) techniczno - gospodarczy

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Obada personalna we wrześniu 1939[4]

  • dowódca - kpt. Władysław Łubieński
  • adiutant - por. Wacław Stradomski
  • dowódca szwadronu czołgów - por. Wiktor Szyksznel
    • dowódca 1 plutonu — chor. Walenty Śliwiński
    • dowódca 2 plutonu - por. Sławomir Iwiński[c]
  • dowódca szwadronu samochodów pancernych - por. Karol Smolak
  • dowódca 1 plutonu - por. Wiktor Soiński [5]
  • dowódca plutonu techniczno - gospodarczego — por. Gracjan Fróg

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. 1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu
  2. 1 – wóz dowódcy szwadronu; 2 – wóz dowódcy 1 plutonu; 3 – wóz dowódcy 2 plutonu; 4 – wóz z 1 plutonu; 5 – wóz z 2 plutonu.
  3. Według Szubańskiego por. Sławomir Iwiński był dowódcą 1 plutonu, a chor. Walenty Śliwiński dowódcą 2 plutonu → Szubański 2011 ↓, s. 297

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 roku - organizacja wojenna i pokojowa jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca, Rajmund Szubański, Jan Tarczyński: Wrzesień 1939. Pojazdy Wojska Polskiego. Barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990. ISBN 83-206-0847-3.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles: 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks"; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.