51 Dywizjon Pancerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
51 Dywizjon Pancerny
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowany przez 5 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy mjr Henryk Świetlicki
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Bronie pancerne
Podległość Krakowska Brygada Kawalerii
czołg TK-3
Dywizjon walczył w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych[a]
Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych[b]

51 Dywizjon Pancernypancerny pododdział rozpoznawczy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w alarmie w dniach 24-25 sierpnia 1939 roku, w Krakowie dla Krakowskiej Brygady Kawalerii[1] w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym[2]. Jednostką mobilizującą był 5 Batalion Pancerny[3].

Organizacja i obsada personalna dywizjonu[edytuj]

Dowództwo (poczet dowódcy)

  • dowódca — mjr br. panc. Henryk Kazimierz Świetlicki
  • adiutant — por. br. panc. Ludomił Ślaski
  • płatnik - por. rez. int. Karol Bartoszek

Szwadron Czołgów Rozpoznawczych Nr 51 (13 czołgów TK-3)

  • dowódca szwadronu - kpt. br. panc. Edward Herbert (zamordowany w niewoli[4])
  • dowódca 1 plutonu - por. br. panc. Kazimierz Wenda
  • dowódca 2 plutonu - ppor. rez. br. panc. Leonard Bigaj Mianowski[c] († 9 IX 1939[4])

Szwadron Samochodów Pancernych Nr 51 (8 samochodów pancernych wzór 1934-II)

  • dowódca szwadronu - kpt. br. panc. Jan Rusinowski (ranny 1 IX 1939[4])
  • dowódca 1 plutonu - por. br. panc. Leopold Schreiner
  • dowódca 2 plutonu - ppor. rez. br. panc. Zygmunt Karol Kurczak († 2 IX 1939[4])

Pluton Techniczno-Gospodarczy

Uwagi

  1. 1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu
  2. 1 – wóz dowódcy szwadronu; 2 – wóz dowódcy 1 plutonu; 3 – wóz dowódcy 2 plutonu; 4 – wóz z 1 plutonu; 5 – wóz z 2 plutonu.
  3. Pisownia nazwiska podana przez A. Nawrockiego na podstawie akt personalnych.

Przypisy

  1. Żebrowski 1973 ↓, s. 315.
  2. Gaj 2014 ↓, s. 173.
  3. Żebrowski 1971 ↓, s. 315.
  4. a b c d Szubański 2011 ↓, s. 280.

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 r. – Organizacja pokojowa i wojenna jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939: pojazdy Wojska Polskiego: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 9788311121065.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles : 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks"; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.
  • Wspomnienia mjr. Henryka Świetlickiego, dowódcy 51 Dywizjonu Pancernego Krakowskiej Brygady Kawalerii z walk wrześniowych 1939 roku, wstęp i oprac. Antoni Nawrocki, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 4 (219), Warszawa 2007, ISSN 1640-6281, s. 192.