Kadra 9 Batalionu Pancernego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kadra 9 Batalionu Pancernego
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1935
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Kadra 2 Dywizjonu Samochodowego
Dowódcy
Ostatni ppłk Józef Wacław Rokicki
Organizacja
Dyslokacja Lublin
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Broń pancerna
Podległość 2 Grupa Pancerna
Tablo 10 plutonu junaków broni pancernych 1937-38
Samochody 9 batalionu.Postój koło kościoła w Garbowie
Samochód 9 batalionu
Czołg 10 plutonu
Czołg 10 plutonu
Apel
Odpoczynek po ćwiczeniach

Kadra 9 Batalionu Pancernego - pododdział broni pancernej Wojska Polskiego II RP.

„Kadra” była jednostką wojskową istniejącą w okresie pokoju i spełniająca zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów broni pancernej. Spełniał również zadania organizacyjne i szkoleniowe. Stacjonował w Lublinie. W 1939, po zmobilizowaniu jednostek przewidzianych planem mobilizacyjnym, został rozwiązany.

Formowanie jednostki[edytuj | edytuj kod]

Jednostka powstała w 1935, w wyniku przeformowania Kadry 2 Dywizjonu Samochodowego w Lublinie. Stacjonowała na terenie Okręgu Korpusu Nr II i podlegała dowódcy 2 Grupy Pancernej[1]. Komendantem kadry był ppłk Józef Wacław Rokicki.

Według stanu z 15 lipca 1939 na wyposażeniu jednostki znajdowało się 99 samochodów ciężarowych, 21 samochodów specjalnych, 10 samochodów osobowych i 23 motocykle. W 1939 stacjonowała w Lublinie[2]

W 1939 kadra zmobilizowała[edytuj | edytuj kod]

W mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czarnym dla Korpusu Interwencyjnego (w nawiasach podano markę samochodów):

  • kolumnę samochodów ciężarowych typ I nr 251 (Fiat 621)
  • kolumnę samochodów ciężarowych typ II [a] nr 252 (Berliet)
  • kolumnę samochodów sanitarnych typ I nr 201 (Fiat 621)
  • kolumnę samochodów sanitarnych PCK typ nr 203

W I rzucie mobilizacji powszechnej:

  • kolumnę samochodów ciężarowych w Kraju nr 2 (do dyspozycji dowódcy OK II)
  • kolumnę samochodów ciężarowych i osobowych w Kraju nr 21 (do dyspozycji dowódcy OK II)
  • kolumnę samochodów ciężarowych typ I nr 253 (Fiat 621)
  • kolumnę samochodów sanitarnych PCK typ nr 202 (Fiat 621)

W II rzucie mobilizacji powszechnej:

  • Ośrodek Zapasowy Broni Pancernych typ II nr 2

Według Rajmunda Szubańskiego kolumny samochodów ciężarowych nr 251 i 252 oraz kolumny samochodów sanitarnych nr 201 i 202 podporządkowane zostały dowódcy broni pancernej Armii „Modlin”. Kolumna samochodów ciężarowych nr 253 przydzielona zostać miała do Armii „Poznań”.

Żołnierze jednostki[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy jednostki
  • ppłk Józef Rokicki (– 1939)[3]
Organizacja i obsada personalna w 1939

Obsada personalna jednostki w marcu 1939 roku[2][b]:

  • komendant kadry – ppłk Józef Wacław Rokicki
  • kwatermistrz – kpt. Aleksander Nikoliszyn
  • oficer mobilizacyjny – kpt. Marian Stenzel
  • I zastępca oficera mobilizacyjnego – kpt. Adam III Zakrzewski
  • oficer administracyjno-materiałowy – chor. Józef Jurowski
  • dowódca plutonu przewozowego OK II – kpt. Tadeusz Pytkowski
  • komendant szkoły kierowców – kpt. Henryk Modzelewski
  • instruktor – por. Wacław Bejgrowicz
  • instruktor – por. Eugeniusz Wertyński
  • komendant parku – mjr Henryk Wyrzykowski
  • kierownik warsztatów – kpt. Władysław Maliszewski
  • kierownik składnicy – por. adm. (piech.) Stanisław Józef Pawowicz
  • na kursie – kpt. Zygmunt II Piotrowski

Odznaka pamiątkowa[edytuj | edytuj kod]

Stylizowany srebrny orzeł trzymający w szponach trójkątny, emaliowany proporczyk (lewa strona czarna, prawa pomarańczowa). Wzór odznaki zatwierdzony został Dz.Rozk.MSWoj. nr 7 poz.68 z 31 maja 1938. Autorami projektu odznaki byli Wacław Bejgrowicz i Aleksander Mańka-Jarzębowski. Odznaki wykonywane były jedynie w wersji emaliowanej[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Zarzycki podał, że była to kolumna typu I.
  2. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 roku - organizacja wojenna i pokojowa jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939: pojazdy Wojska Polskiego: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles: 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks"; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.
  • Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964, wyd. I.
  • Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny „W”, Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Pruszków 1995, ​ISBN 83-85621-87-3​.
  • Piotr Stawecki, Wojsko Marszałka Józefa Piłsudskiego 12 V 1926 - 12 V 1935, Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004, s. 171-172, ISBN 83-7399-078-X, OCLC 830637307.