62 Dywizjon Pancerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
62 Dywizjon Pancerny
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowana przez 6 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy kpt. br. panc. Zygmunt Brodowski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk broń pancerna
Podległość Podolska Brygada Kawalerii
Czołg TKS
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych[a]
Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych[b]

62 Dywizjon Pancernypancerny pododdział rozpoznawczy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku we Lwowie Brześciu, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czerwonym dla Podolskiej Brygady Kawalerii[1]. Jednostką mobilizującą był 6 batalion pancerny[2].

Działania dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

30 sierpnia dywizjon wyruszył transportem kolejowym w rejon koncentracji. Jeszcze w drodze został ostrzelany przez samoloty wroga w rejonie Krośniewic. Były straty w ludziach i sprzęcie. 2 września wyładował się we Wrześni i odjechał do Nekli, gdzie otrzymał rozkaz: marszem nocnym przejść na lewy brzeg Warty.

5 września pod Sławoszewkiem dywizjon zbombardowany został przez samoloty Luftwaffe. Zginęło 2 żołnierzy, 6 zostało rannych, zniszczony został jeden czołg. 9 września samochody pancerne odpędzały spod Uniejowa niemieckich motocyklistów. 10 września szwadron czołgów wspierał 14 p.uł., w walce o Wartkowice tracąc 4 poległych, 2 rannych i kilka wozów bojowych. Pułk [a wraz z nim Dywizjon] odniósł tego dnia ogromny sukces. Przecięto linie komunikacyjne i zaopatrzeniowe niemieckiego X Korpusu. W samych tylko Wartkowicach zdobyto 27 ciężarówek z żywnością, papierosami i amunicją. 1 pluton czołgów otrzymał takie zadanie: zablokować drogę na Poddębice i zatrzymać niemieckie wozy zaopatrzeniowe. Z kierunku Poddębic ciągle nadjeżdżały nowe niemieckie kolumny i wszystkie wpadały w ręce Polaków. Łącznie tego dnia zdobyto około 150-180 ciężarówek z amunicją i żywnością. Następnego dnia w potyczce pod Orłą stracił 2 zabitych, 6 rannych i 2 czołgi. W walkach wziął udział szwadron czołgów rozpoznawczych. Niemcy stracili 5 lub 6 czołgów (z czego jeden z nich zniszczyła tankietka strzelająca z cekaemu amunicją przeciwpancerną). Czołgi zniszczyła zdobyta w Uniejowie niemiecka armatka przeciwpancerna 37 mm. Następnego dnia Dywizjon opóźniał działania niemieckiej 221 Dywizji Piechoty. Zadał jej poważne straty w ludziach i samochodach ciężarowych. W nocy 13 września wycofał się na północny brzeg Bzury. Podczas odwrotu 1 pluton czołgów dołączył do oddziałów 16 Dywizji Piechoty. Jej dowódca, gen Zygmunt Bohusz Szyszko 16 września wydał plutonowi rozkaz dołączenia do macierzystej Podolskiej Brygady Kawalerii. W rejonie Rybna natknęły się na czołgi niemieckich z 1 lub 4 Dywizji Pancernej. Wszystkie polskie czołgi zostały zniszczone. Samochody pancerne zostały zniszczone nad Bzurą z powodu zniszczenia przepraw przez rzekę. Natomiast czołgi 2 plutonu czołgów zdołały przejechać przez bród Wisłę i skierowały się do Puszczy Kampinoskiej. Koło wsi Polesie otrzymano rozkaz zniszczenia tankietek, aby warkotem silników nie zdradzały położenia oddziałów obchodzących niemieckie punkty oporu. Część żołnierzy dywizjonu przedostała się do Warszawy.

Organizacja i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca – kpt. br. panc. Zygmunt Brodowski (4 IX chory opuścił dywizjon, ranny 5 IX)
  • adiutant – por. br. panc. Włodzimierz Seniuta (od 4 IX dowódca dywizjonu, ranny 10 IX pod Wartkowicami)

szwadron czołgów rozpoznawczych nr 62 (13 czołgów TKS)

  • dowódca – por. br. panc. Stanisław Niemczycki
  • dowódca 1 plutonu – ppor. rez. Jan Czarnecki[3]
  • dowódca 2 plutonu – ppor. rez. Józef Wójcicki

szwadron samochodów pancernych nr 62 (7 samochodów pancernych wzór 1934-II)

  • dowódca – por. Jan Tabaczyński (ranny 5 IX pod Sławoszewkiem)
  • dowódca 1 plutonu – ppor. rez. Emil Podhorski (zginął 1 IX)
  • dowódca 2 plutonu – ppor. rez. Zygmunt Traczyński (od 5 IX dowódca szwadronu)
  • szef szwadronu – sierż. Pyda (zginął 1 IX)

pluton techniczno-gospodarczy

  • dowódca – por. br. panc. Antoni Dzięciołowski

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. 1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu
  2. 1 – wóz dowódcy szwadronu; 2 – wóz dowódcy 1 plutonu; 3 – wóz dowódcy 2 plutonu; 4 – wóz z 1 plutonu; 5 – wóz z 2 plutonu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gaj 2014 ↓, s. 173.
  2. Żebrowski 1971 ↓, s. 320.
  3. Według Stanisława Niemczyckiego jego zastępcą i dowódcą 1 plutonu był ppor. rez. inż. Tytus Janota-Bzowski, ur. 20.11.1911.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 roku - organizacja wojenna i pokojowa jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939: pojazdy Wojska Polskiego: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles : 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks"; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.
  • Marian Winogrodzki, Podolska Brygada Kawalerii w działaniach wojennych 1939 r., cz. I Mobilizacja, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (129), Warszawa 1989, s. 326–342.
  • Stanisław Niemczycki, Na marginesie artykułu M. Winogrodzkiego o Podolskiej BK, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1-2 (131–132), Warszawa 1990, s. 318.