Dżuba (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dżuba
Juba
Ilustracja
Widok na miasto z lotu ptaka
Państwo  Sudan Południowy
Stan Ekwatoria Środkowa
Wysokość 550 m n.p.m.
Populacja (2012)
• liczba ludności

508 908
Położenie na mapie Sudanu Południowego
Mapa lokalizacyjna Sudanu Południowego
Dżuba
Dżuba
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Dżuba
Dżuba
Ziemia 4°51′N 31°36′E/4,850000 31,600000
Jeden z wielu nowych hoteli zbudowanych w ostatnich latach po uzyskaniu niepodległości (9 lipca 2011 r.).
Most w Dżubie
Ten artykuł dotyczy miasta w Sudanie. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Dżuba (ang. Juba, arab. جوبا) − stolica i największe miasto w Sudanie Południowym nad Nilem Górskim, stolica utworzonej w 2005 autonomicznej republiki Sudanu Południowego, a od 9 lipca 2011 niepodległego państwa, ośrodek administracyjny stanu Ekwatoria Środkowa.

Demografia[edytuj]

Dżuba jako stolica nowego państwa przeżywa bardzo szybki wzrost liczby mieszkańców. Nie ma dokładnych danych. Najnowsze szacunki mówią o prawie czterystu tysiącach mieszkańców w 2011 roku, przy 150 tysiącach w 2004 roku[1][2].

Wzrost ludności[edytuj]

Rok Populacja
1973 56,740
1983 83,790
1993 114,980
2004 150,000
2005 163,440
2006 250,000[3]
2011 372,410

Historia[edytuj]

Hotel w Dżubie w 1936 roku

Miasto zostało założone w 1922 roku przez greckich kupców na lewym brzegu Nilu. Budynki które mieszczą dziś siedziby Buffalo Commercial Bank, Nile Commercial Bank, Paradise Hotel oraz rezydencję konsula norweskiego pochodzą właśnie z tego okresu i są one jedynymi stałymi budowlami powstałymi przed 1940 rokiem.

W 1932 r. odwiedził Dżubę polski podróżnik Kazimierz Nowak. Przyjechał rowerem z północy, zatrzymał się na krótko w Malakal. Następnie wędrując „przez całe tygodnie" (odległość ok. 500 km) przez rozległe tereny bagniste wzdłuż Nilu przybył do Dżuby. Tak opisuje swoją wizytę:

Quote-alpha.png
Spoza morza traw wyłoniła się wstęga Bahr el-Gebel (Rzeka Górska /czyli Biały Nil/), a po drugiej jej stronie zarysowało się umarłe miasto, dawna stolica okręgu Mongalla. Tu zakończyła się moja przeprawa przez mokradła, znalazłem drożynę suchą, choć wyboistą. Szprychy pękały, ja jednak gnałem ile tchu w piersiach do nieodległej Dżuby, obecnej stolicy prowincji, gdzie spodziewałem się odebrać oczekujące mnie listy, a może nawet i pieniądze... Spotkał mnie jednak zawód! Listy były, ale pieniędzy ani śladu. Otaczały mnie sklepy, w których można było dostać i piękny biały chleb, wędliny, czekoladę, cukier i egipskie papierosy, ale ja w kieszeni miałem zaledwie kilka piastrów.

Oczekując w Dżubie na korespondencję z Brukseli, zawierającą zgodę Ministerstwa Kolonii na zwolnienie z opłat związanych z przekroczeniem granicy Konga belgijskiego, Kazimierz Nowak udał się na „wycieczkę krajoznawczą” w kierunku Torit, ku granicy Abisyni (obecnie Etiopia) — ok. 300 km w jedną stronę. Trasa podróży wiodła przez „bezkresną sawannę, przechodzącą miejscami w gęste lasy”, w których napotkał wiele żyjących w nich wtedy jeszcze dzikich zwierząt[4].

W 1947 odbyła się tutaj konferencja, na której zdecydowano o połączeniu południa i północy Sudanu w jedno państwo, wbrew nadziejom Brytyjczyków, którzy chcieli przyłączyć południowy Sudan do Ugandy. W 1955 wybuchła I wojna domowa w Sudanie, która trwała do 1972. Podczas tego konfliktu oraz w czasie drugiej wojny domowej (1983-2005) wokół miasta koncentrowały się najcięższe walki.

W 2005 Dżuba została przekazana Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu. Od tego czasu miasto stanowiło stolicę autonomicznego Sudanu Południowego (tymczasową stolicą było również miasto Rumbek), aż do ogłoszenia niepodległości w początkach roku 2011. Od tego czasu miasto jest oficjalną stolicą kraju.

Gospodarka[edytuj]

Dżuba to ważny ośrodek handlowy (tytoń, kawa, papryka) oraz węzeł komunikacyjny Sudanu Południowego. Znajduje się tutaj port rzeczny na Nilu, stanowiący początek głównego szlaku wodnego Sudanu i lotnisko. Ponadto dochodzą tutaj drogi z Kenii, Ugandy i Demokratycznej Republiki Konga. Infrastruktura drogowa ucierpiała jednak poważnie w czasie wojny. Miasto jest również siedzibą Narodowego Uniwersytetu Dżuby. W marcu 2015 r. rozpoczęła się budowa drugiego mostu na Nilu, finansowana przez rząd Japonii[5].

Niedziela Palmowa w parafii salezjanów w Gumbo, dzielnicy Dżuby.

Życie religijne[edytuj]

W trakcie rządów brytyjskich Dżuba była chrystianizowana przez misjonarzy anglikańskich. W mieście istnieje diecezja Kościoła Episkopalnego, z biskupem Danielem Deng Bul Yak[6]. Misjonarze innych kościołów nie mieli zgody władz kolonialnych na działalność. Kościół katolicki mógł prowadzić misje jedynie w pewnych rejonach Sudanu, np. na zachodzie kraju w mieście Wau. Po odejściu Brytyjczyków, także w wyniku migracji, w Dżubie pojawiły się inne wyznania chrześcijańskie. M.in. katolicyzm. Miasto jest siedzibą Archidiecezji Dżuby, z biskupem Paulinem Lukudu Loro, przewodniczącym konferencji episkopatu Sudanu południowego. W obrębie miasta działa jedenaście parafii katolickich, prowadzonych przez kler miejscowy oraz zgromadzenia zakonne, m.in. kombonianów, którzy byli pionierami misji w Sudanie[7], Salezjanów i Franciszkanów. Istnieje także między-diecezjalne katolickie seminarium duchowne.

W Dżubie istnieje także społeczność islamska. Sekretarzem generalnym Rady Islamskiej Sudanu Południowego jest Al-Tahir Bior Abdallah Ajak[8]. Wierni to głównie imigranci z Somalii.

Osadnictwo w Dżubie
Bydło na przedmieściach Dżuby
Klimatogram dla Dżuby lata 1971-2000[9]
St Lu Ma Kw Ma Cz Li Si Wr Pa Li Gr
 
 
5.1
 
37
20
 
 
11
 
38
22
 
 
37
 
38
24
 
 
112
 
35
23
 
 
130
 
34
23
 
 
118
 
32
22
 
 
145
 
31
21
 
 
128
 
32
21
 
 
104
 
33
21
 
 
115
 
34
21
 
 
43
 
34
21
 
 
8.2
 
36
20
Temperatury w °C
Opad całkowity w mm

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. SIG | Region Information
  2. Polityka nr 4(2791) 2011 "Południe czeka" str. 38
  3. Estimated Population In 2006
  4. Por. Kazimierz Nowak: Łowy w Sudanie. W: Nowak Kazimierz: Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd. Łukasz Wierzbicki (opracowanie). Wyd. 4. Poznań: Sorus, 2008, s. 99. ISBN 978-83-89949-36-3.
  5. Por. Pedestrians will use the new Juba Bridge next month. W: Eye radio FM [on-line]. 3.07.2015. [dostęp 2015-09-27].
  6. Por. Diocese: Juba. W: Anglican Communion [on-line]. [dostęp 2015-09-27].
  7. Comboni Missionaries — Our history in South Sudan. [dostęp 2015-09-27].
  8. South Sudan Islamic Councils congratulated the public on the start of Ramadan. 30 czerwca 2014. [dostęp 2015-09-27].
  9. Weather Information for Juba. [dostęp 2012-02-01].