Lotnisko Sanok-Baza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy lądowiska Sanok-Baza. Zobacz też: lądowisko Sanok-Szpital.
Lotnisko Sanok-Baza
Baza HEMS Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w Sanoku
Bazy lotniska Sanok (2012)
Bazy lotniska Sanok (2012)
Państwo  Polska
Miejscowość Sanok
Typ Sanitarne
Właściciel SP ZOZ LPR w Warszawie
Zarządca SP ZOZ LPR w Warszawie
Rok otwarcia 5 maja 1961[1]
Kod ICAO EPSA
Strefa czasowa UTC +1
Wysokość 280 m n.p.m.
Drogi startowe
heliport
Położenie na mapie Sanoka
Mapa lokalizacyjna Sanoka
Lotnisko Sanok-Baza
Lotnisko Sanok-Baza
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Lotnisko Sanok-Baza
Lotnisko Sanok-Baza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lotnisko Sanok-Baza
Lotnisko Sanok-Baza
Ziemia49°34′32″N 22°12′08″E/49,575556 22,202222

Lotnisko Sanok-Baza (kod ICAO: EPSA) – lotnisko cywilne w Sanoku, w województwie podkarpackim, stanowiące od 1961 roku bazę Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy, o dopuszczalnej masie startowej 5700 kg.

Zarządzającym lotniskiem jest Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej - Lotnicze Pogotowie Ratunkowe w Warszawie. W roku 2012 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 162[2], zaś w 2017 roku do rejestru lotnisk cywilnych[3].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Baza jest usytuowana w Sanoku na Białej Górze w granicach dzielnicy Wójtostwo, na prawym brzegu rzeki San, przy ulicy Biała Góra, w stronę wsi Międzybrodzie, nieopodal Muzeum Budownictwa Ludowego.

Baza obsługuje całe województwo podkarpackie, w szczególności górski teren Bieszczadów, zapewniając szybką pomoc mieszkańcom województwa i turystom odwiedzającym ten region. Sanockie LPR ściśle współpracuje z Bieszczadzką Grupą GOPR, z którą niejednokrotnie razem uczestniczy w akcjach poszukiwawczych i ratowniczych w górach. Rokrocznie piloci wraz z ratownikami Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w Sanoku wykonują ok. 300 lotów.

W 1961 bazę lotnictwa sanitarnego w Sanoku współtworzył Tadeusz Augustyniak (pierwszym pilotem był początkowo Jerzy Rzewuski[4], drugim pilotem był Jerzy Mendyka, który później został starszym pilotem i pełnił służbę jako kierownik zespołu[5][6]). Inicjatorem był kierownik powiatowej stacji pogotowia ratunkowe dr Lesław Łukomski, do służby przydzielony został helikopter SM-1, zaś na lądowisko przeznaczono plac nad Sanem[7][8]. Początkowo istniał Zespół Lotnictwa Sanitarnego, następnie Bieszczadzkie Pogotowie Lotnicze, które zostało przeniesione z bazy w Ustrzykach Dolnych do Sanoka[9]. Po pierwszych dwóch latach istnienia do 1964 śmigłowiec sanitarny wykonał 2 tys. lotów[10]. W 1973 w ZLS pracowały cztery osoby na służbie (piloci i mechanicy)[11]. Lotnicze Pogotowie Ratunkowe w Sanoku powstało w 1974[12]. W 1976 powstał hangar oraz zabudowania[5]. W 1983 zespół dysponował dwoma śmigłowcami Mi-2 oraz samolotem „Gawron”[5]. Przez 36 lat baza w Sanoku dysponowała śmigłowcem Mi-2. Od 18 sierpnia 2010 zastąpił go nowoczesny śmigłowiec Eurocopter EC135 (Ratownik 10)[13].

W 1986 sanockie lotnictwo sanitarne obchodziło jubileusz 25-lecia istnienia, analogicznie jak mająca w Sanoku siedzibę Grupa Bieszczadzka GOPR[14].

5 lipca 2012 roku zaczęła funkcjonować po remoncie i rozbudowie, najnowocześniejsza w Polsce baza LPR. Remont kosztował 6 mln złotych. Cała baza została w zasadzie zbudowana od podstaw (m.in. budynki, ogrodzenie). Stacjonujący tam Eurocopter EC-135 Lotniczego Pogotowia Ratunkowego może teraz wykonywać loty ratunkowe zarówno w dzień jak i w nocy dzięki zainstalowaniu najnowocześniejszego oświetlenia naprowadzającego[15].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Izabela Wilk. Ratunek przychodzi z powietrza. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 24 (316), s. 4, 1-10 września 1984. 
  2. Wykaz lądowisk wpisanych do ewidencji lądowisk na dzień 5 maja 2016 roku. Urząd Lotnictwa Cywilnego, 2016-05-05.
  3. Rejestr Lotnisk Cywilnych (pol.). Urząd Lotnictwa Cywilnego. [dostęp 2017-10-17].
  4. Paweł Kłosiński: W wieku 78 lat zmarł Jerzy Rzewuski pilot lotnictwa sanitarnego. gorpol.pl. [dostęp 2017-08-21].
  5. a b c Edmund Gajewski. Latające karetki. „Nowiny”, s. 4, Nr 95 z 23-24 kwietnia 1983. 
  6. Przed i po noworocznych wiwatach. Jubileusz powietrznej służby. „Nowiny”, s. 4, Nr 1 z 2 stycznia 1986. 
  7. Barbara Guzik. Śmigłowiec z czerwonym krzyżem. „Nowiny”, s. 3, Nr 223 z 15 sierpnia 1973. 
  8. Barbara Guzik. A mostu w Sanoku jak nie było, tak nie ma. „Nowiny”, s. 3, Nr 229 z 21 sierpnia 1973. 
  9. Bieszczadzkie Pogotowie Lotnicze. „Nowiny”, s. 3, Nr 123 z 5 maja 1972. 
  10. Na hasło: „Ratunek”. „Nowiny”. Nr 266, s. 5, 9 listopada 1964. 
  11. Barbara Guzik. Śmigłowiec z czerwonym krzyżem. „Nowiny”. Nr 223, s. 3, 15 sierpnia 1973. 
  12. Roman Majewski, Mieczysław Buczek: Historia Pogotowia Ratunkowego w Sanoku. W: Zarys dziejów lecznictwa na terenie Ziemi Sanockiej w latach 1485–2012. Sanok: Sanocka Fundacja Ochrony Zdrowia, 2012, s. 262. ISBN 987-83-934513-1-9.
  13. Nowy Eurocopter dla sanockiego pogotowia (pol.). onet.pl. [dostęp 2010-08-18].
  14. Elżbieta Kolano. Dyżur przez okrągły rok. „Nowiny”, s. 4, Nr 238 z 11-12 października 1986. 
  15. W Sanoku powstała najnowocześniejsza baza Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w Polsce

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]