Polski Kontyngent Wojskowy w Zatoce Perskiej (1998)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne polskie kontyngenty wojskowe w Zatoce Perskiej.
Polski Kontyngent Wojskowy w Siłach Międzynarodowych w Zatoce Perskiej
Stany Zjednoczone Operacja Desert Thunder/Desert Fox Organizacja Narodów Zjednoczonych
Ilustracja
Zatoka Perska
Historia
Państwa wystawiające  Polska
Państwa mandatowe Zatoka Perska
( Kuwejt)
Organizacja
Typ przeciwchemiczny
Liczebność 216 żołnierzy
Skład batalion likwidacji skażeń

Polski Kontyngent Wojskowy w Siłach Międzynarodowych w Zatoce Perskiej (PKW Zatoka Perska) - wydzielony komponent Sił Zbrojnych RP, formowany w celu obrony przeciwchemicznej wojsk koalicyjnych w Kuwejcie i Zatoce Perskiej w 1998 roku, ostatecznie odwołany.

Historia[edytuj | edytuj kod]

2 sierpnia 1990 wojska irackie zaatakowały Kuwejt. Wywołało to reakcje administracji George’a H. Busha, który szybko utworzył pod egidą ONZ koalicję międzynarodową (także z udziałem polskiego kontyngentu). Jej siły 17 stycznia 1991 rozpoczęły ofensywę, zakończoną rozbiciem wojsk irackich i wyzwoleniem Kuwejtu. W wyniku tego Saddam Husajn zgodził się na warunki rozejmu, czyli m.in. na stałe kontrole inspektorów UNSCOM, lecz w listopadzie 1997 zakazał im dostępu do arsenału i fabryk broni.

Po klęsce rozmów dyplomatycznych w styczniu 1998 USA rozpoczęły mobilizację swoich sił w Zatoce Perskiej oraz budowanie nowej koalicji pod flagą ONZ (akcja zbrojna miała mieć kryptonim Operacja Desert Thunder). Zgodę na udział w niej wyraził polski rząd i w 4 Pułku Obrony Przeciwchemicznej w Brodnicy, pod kontrolą inspektorów ONZ i MON rozpoczęło się formowanie 216-osobowego kontyngentu, składającego się z batalionu likwidacji skażeń.

Jego zadaniem miało być usuwanie skutków ewentualnego irackiego ataku chemicznego na wojska sojusznicze i cywilów w Kuwejcie. Jednak dzięki mediacjom Sekretarza Generalnego ONZ Kofiego Annana udało się uniknąć konfliktu i polski rząd nie musiał oficjalnie powoływać kontyngentu, przez co brodniccy chemicy pozostali w kraju.

W listopadzie i grudniu 1998 reżim Husajna ponownie blokował prace UNSCOM, która ostatecznie wycofała się, pozwalając tym samym na rozpoczęcie 17 grudnia bombardowań Iraku przez wojska amerykańsko-brytyjskie (Operacja Desert Fox). Rząd Jerzego Buzka udzielił poparcia aliantom, lecz z przyczyn logistycznych nie był w stanie wysłać pozostającej w gotowości jednostki przeciwchemicznej w rejon konfliktu przed jego zakończeniem. Ostatecznie przygotowywany przez 10 miesięcy kontyngent nie został użyty.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]