Carl David Anderson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Carl David Anderson jako noblisty w dziedzinie fizyki. Zobacz też: piosenkarza o tym samym nazwisku.
Carl David Anderson
Carl David Anderson
Data i miejsce urodzenia 3 września 1905
Nowy Jork
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 1991
San Marino, Kalifornia
Zawód fizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Carl David Anderson (ur. 3 września 1905 w Nowym Jorku, zm. 11 stycznia 1991 w San Marino w Kalifornii) – amerykański fizyk eksperymentalny, laureat Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za odkrycie pozytonu (wspólnie z Victoren F. Hessem, nagrodzonym w tymże roku za odkrycie promieniowania kosmicznego).

Ukończył California Institute of Technology w roku 1927, na tej samej uczelni w roku 1930 uzyskał doktorat. Pod kierownictwem Roberta Millikana rozpoczął badania nad promieniowaniem kosmicznym, w trakcie których zauważył w komorze mgłowej ślady nieznanych dotychczas cząstek elementarnych. Anderson prawidłowo zinterpretował je jako ślady cząstek, posiadające taką samą masę jak elektron, ale odwrotny ładunek elektryczny. W dalszych eksperymentach, polegających na bombardowaniu różnych materiałów promieniowaniem gamma (otrzymanym z rozpadu ThC) uzyskał bezpośredni dowód istnienia pozytonów[1][2], potwierdzając teoretyczne przewidywania Paula Diraca.

Carl David Anderson w 1937

Opublikował swoje odkrycie w roku 1932. Zostało ono wyróżnione Nagrodą Nobla w roku 1936[1][2].

W tymże roku Anderson odkrył inną cząstkę, 207 razy cięższą od elektronu – mion. Początkowo sądził, że jest to pion, którego istnienie postulował Hideki Yukawa. Kiedy stało się oczywiste, że nie jest to pion, inny fizyk, Isidor Rabi, zakłopotany i niewiedzący, w jaki sposób "zmieścić" nowo odkrytą cząstkę do reszty logicznego schematu fizyki cząstek, zadał słynne pytanie – "a kto to w ogóle zamówił?" (według niektórych wersji tej anegdoty, Rabi wraz z kolegami zamówił właśnie kolację w chińskiej restauracji).

Mion był pierwszą cząstką na długiej liście cząstek elementarnych, których odkrycie początkowo wprowadziło dużo zamieszania, jako że nie były one teoretycznie przewidziane. Willis Lamb często powtarzał zasłyszane podobno przez siebie zdanie, że "dawniej odkrywcy nowych cząstek dostawali Nagrodę Nobla, ale teraz takie odkrycie powinno być karane $10.000 mandatem". Dopiero Murray Gell-Mann i Kazuhiko Nishijima wprowadzili na nowo porządek w świat fizyki cząstek, opracowując teoretyczny model kwarków[1][2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Carl D. Anderson - Biographical (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1936 > Victor F. Hess, Carl D. Anderson [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-03-17]., Biographical, Nobel Lecture, December 12, 1936, The Production and Properties of Positrons
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Carl David Anderson (ang.). W: Notable Names Database (NNDB) [on-line]. [dostęp 2014-03-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]