Herbert Kroemer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Herbert Kroemer, właśc. Herbert Krömer (ur. 25 sierpnia 1928 w Weimarze w Niemczech) – niemiecki fizyk i laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki, profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego (University of California) w Santa Barbara w Stanach Zjednoczonych.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Herbert Kroemer po maturze w roku 1947 rozpoczął studia na wydziale fizyki Uniwersytetu w Jenie (NRD). Uczęszczał m.in. na wykłady Friedricha Hunda. W czasie blokady Berlina uczestniczył w praktykach w Berlinie, co wykorzystał do ucieczki na zachodnią stronę. Kontynuował studia na Uniwersytecie Georga-Augusta w Getyndze. Dyplomował się roku 1952 z fizyki teoretycznej na temat efektów gorących elektronów w tranzystorach, a następnie pracował jako "teoretyk stosowany" (jak sam się nazywał) w Centralnym urzędzie telekomunikacji (Fernmeldetechnisches Zentralamt) Poczty Niemieckiej. W roku 1954 wyjechał do Stanów Zjednoczonych gdzie pracował w różnych laboratoriach w Princeton i Palo Alto. W latach 1968-1976 wykładał fizykę na University of Colorado w Boulder, a następnie przeniósł się na University of California w Santa Barbara[1][2].

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Herbert Kroemer nigdy nie zajmował się obszarami modnymi preferując te, których znaczenie ujawniało się dopiero wiele lat później. W latach 50. opublikował pracę o koncepcji heterozłączowego tranzystor bipolarnego umożliwiającego pracę przy częstotliwościach dochodzących do gigaherców. W roku 1963 opracował teorię laserów o podwójnej strukturze heterogenicznej stanowiącą podstawę działania współczesnych laserów półprzewodnikowych. Obie koncepcje wyprzedzały swój czas. Ich wdrożenie było możliwe dopiero po wynalezieniu epitaksji z wiązki molekularnej w latach 80. XX wieku[1][2].

W czasie pracy w Santa Barbara jego główne badania przesunęły się z teorii w kierunku badań eksperymentalnych. Pod koniec lat 70. XX wieku zajmował się głównie badaniami nad rozwojem epitaksji z wiązki molekularnej badając nowe zestawienia materiałów jak fosforku galu (GaP) i arsenku galu (GaAs) na strukturach krzemowych. Po roku 1985 jego zainteresowania przeniosły się w kierunku arsenku indu (InAs), antymonku galu (GaSb) i antymonku glinu (AlSb)[1][2].

W roku 2000 wraz z Żoresem Iwanowiczem Ałfiorowem otrzymał pół Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie fizyki za odkrycie struktur półprzewodnikowych stosowanych w optoelektronice. Drugą połowę otrzymał Jack Kilby za stworzenie układów scalonych[1][2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Herbert Kroemer - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 2000 > Zhores I. Alferov, Herbert Kroemer, Jack S. Kilby [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-01-23]., autobiografia, Nobel Lecture Quasi-Electric Fields and Band Offsets: Teaching Electrons New Tricks
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Herbert Kroemer (ang.). W: Profile of Distinction [on-line]. University of California Santa Barbara, Department of Electrical and Computer Engineering. [dostęp 2014-01-23].